3 Haziran 2026 Çarşamba

ESKİ

 


İnsanlar sürekli eskiyi özlediğimizi söyler.

Aslında özlediğimiz şey eski değildir.

Bir parfüm kokusunun bizi yıllar öncesine götürmesi de bundan. O kokuyu değil, o kokuyu ilk duyduğumuz kişiyi özleriz. O günkü heyecanı, o günkü saflığı, o günkü ihtimalleri...

Çocukluğumuzdaki mahalleye gittiğimizde her şey küçülmüş gelir. Sokaklar daralmış, binalar eskimiş, ağaçlar kesilmiş olur. Oysa değişen mahalle değildir. Biziz.

Yine de insanın içinde tuhaf bir duygu vardır. Ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, bildiği yerlere dönmek ister.  Çünkü bilinmezlik heyecan verse de, tanıdıklık güven verir.

Belki de bu yüzden tatile giderken mutlu oluruz.  Günlerce bekler, plan yapar, bavul hazırlarız. Gittiğimiz yerde güzel zaman geçirir, yeni yerler görür, eğleniriz.  Ama dönüş günü geldiğinde, yol ne kadar yorucu olursa olsun, kapıyı açıp eve girdiğimiz o ilk anın hissi bambaşkadır.

Aynı koltuk.

Aynı koku.

Aynı sessizlik.

Belki birkaç gün önce sıkıcı bulduğumuz şeyler bile bir anda huzur vermeye başlar.

Çünkü insan yeni yerleri merak eder ama ait olduğu yeri tanır.

Eski belki her zaman iyi değildi.  Ama neresinin gıcırdadığını bildiğimiz kapılar, ardında ne olduğunu bilmediğimiz kapılardan daha güvenli gelir.

Sanırım bazen özlediğimiz şey geçmiş değil.

Kendimizi evde hissettiğimiz yerler.

Sevgiyle...

30 Aralık 2025 Salı

Ait Olan Yolunu Bulur

2026’ya giriyorum. 

Bu defa gerçekten hafifim. 

Şunu artık net biliyorum: Senin olan, asla yanlış adrese gitmez. Gecikir belki, dolanır ama sonunda yolunu bulur. Çünkü başından beri senindir. Bugün yediğin küçücük bir meyve parçası bile… Tohumu toprağa düştüğü andan itibaren bir yolculuğa başlıyor. Kaç el değiştiriyor, kaç ihtimalin içinden geçiyor ve sonunda gelip seni buluyor. Hayatta da böyle. Sana ait olan, sabırla geliyor.

2025 bana çok şey öğretti. Ne bırakmam gerektiğini, neyi zorlamamam gerektiğini… Ve en önemlisi, neyi artık taşımak zorunda olmadığımı. 

Artık taşımıyorum mesela, ne geçmişin ağırlığını, ne başkalarının bitmeyen planlarını, ne de insanların üzerine kurduğu o “sen halledersin ya” beklentilerini. 

Bazı şeyleri geride bıraktım mesela. Kırgınlıklar, beklentiler, cevapsız kalan sorular… Hepsi yerli yerinde, geçmiş bir yılın içinde. Her şey düzelmedi belki ama ben değiştim. Ve bazen bu, fazlasıyla yeterli. 

Cevap gelmeyen sorular vardı. Ben de sormayı bıraktım. Çünkü bazı şeyler, cevaplanmadığında değil; kabullenildiğinde hafifliyor. 

Kendimi seçtiğim anlar oldu bu sene. Bunun bedeli olarak geride kalan ve ardımda bıraktıklarım da. İyi ki. Çünkü kendini almadan yol yürünmüyor. Dahası bu Berrak artık sadece kendini taşıyor.

2026’ya girerken içim sakin. Ne ispat etme ihtiyacı var, ne yetişme telaşı. Kendi hızımda, kendi yerimdeyim. Yolu ışık olan herkesle yollarımız kesişir zaten. Ama başkalarının yarattığı karanlıkta durmak, artık benim işim değil. 

Eskide kalmış ve bana iyi gelmeyenlerle de veda vakti. Vefam baki, ama özgürlüğüm de kıymetli.

Ben artık mutluyum. 

Bu mutluluk büyük laflardan değil; küçük, sağlam farkındalıklardan geliyor.

2026’ya gereksiz hiçbir şey almıyorum. Sadece bana ait olanları. 

Ve biliyorum… Bana ait olan, her zaman olduğu gibi, bu yıl da yolunu bulacak. 

Sevgiyle. 

23 Mayıs 2025 Cuma

Artık Taşımıyorum. (Evet, o yük senin değil.)

 

Geçen gece öyle bir rüya gördüm ki... Uyandığımda içimde yankılanan tek cümle şuydu:

“Berrak, artık taşıma.”

Rüyamda eski işyerimdeydim.  Hani o ilk göz ağrısı, kariyerimin temelini attığım yer.  Ofis aynı, insanlar tanıdık, hatta çok sevdiğim, beni ben yapan, her adımımda bana yol gösteren rahmetli patronum bile orada.  Ama bir şey farklıydı: Ben.

Artık o eski “her şeye yetişmeye çalışan, herkesi idare eden” Berrak yoktu.
O gitmişti.
Yerine, "dosyayı istiyorsan kendin alırsın" diyen, kararlarını net koyan, yorgun ama farkında olan bir Berrak vardı.

Bir noktada fark ettim:
Eskide kalmış hiçbir şey bana iyi gelmiyor.  Vefam baki, ama özgürlüğüm de kıymetli.

Sonra rüya bir anda fuar alanına dönüştü.
Stand hazır değil ama fuar başlamış. Tabii kim sahada?  Rüyada bile olsa, ben.
Kuruyorum, düzenliyorum, toparlıyorum.  Herkesin boşluklarını kapatıyorum.
Ama içimde o ses hiç susmuyor:
“Sen hep sistemi toparlıyorsun ama kimse senin sistemini kurmuyor.”

Rüyanın sonunda bana bir araç veriliyor.  Araç hasarlı. Üzerinde büyük puntolarla geçmişimin adı yazıyor.
"Bu araçtan Berrak’a verin," diyor rahmeli patronum.
Ben de diyorum ki:
“Benim zaten bir aracım var.”

Sonra bir çocuk çıkageliyor.  Sarışın, mavi gözlü. .

Ben tam sıkıldım derken, o çocuk bir anda koşup boynuma sarılıyor.

Ve ben bir anda kendimi hatırlıyorum:
Ben hâlâ sevilmek, desteklenmek, korunmak istiyorum.
Ama artık bunu başkalarının yükünü taşırken değil,
kendim olarak var olurken yaşamak istiyorum.


Artık taşımıyorum.
Ne geçmişin ağırlığını,
Ne başkalarının bitmeyen planlarını,
Ne de “sen halledersin ya” beklentilerini.

Yorgunum evet. Ama uyanığım da.
Artık direksiyondayım. Ve bu sefer yol benim.

Her şey için teşekkürler...

Bu Berrak artık sadece kendini taşıyor.

Yolu ışık olan herkesle yollarımız kesişir zaten.
Ama karanlıkta durmak, artık benim işim değil.

Yolum açık.
Yük hafif.
Gönül ferah.
Ve arka koltukta kimse yok. 🙂

8 Haziran 2022 Çarşamba

İyi ki doğdun...

31 sene önce.  Bugün gibi güneşli bir gün.  8 Haziran 1991.  Evde bi telaş, bi panik.  Annemin üzerinde tuhaf, beyaz mı pembe mi olduğunu tam çıkaramadığım ve onun hiç te tarzı olmayan kıyafet gibi bişey.  Kafasında bone.  Genelde bana aşı veya iğne yaptırmak için geldiğimiz o iğrenç hastanedeyiz.  Ama tüm sevdiklerim etrafta.  Bu sefer olay benimle alakalı değil belli.  Bu kez beni kandırmamışlar, cidden kardeş geliyor demektir.  Herkes birbiriyle konuşurken annemin oturur vaziyette durduğu yatağın üzerine zıplıyorum bir hamlede.  Elini uzatıyor bana, "Sana kardeş gelecek birazdan" diyor.  İstiyorum tabii gelsin ama annemin daha fazla hastanede durmasına da sebep olmasın.  Daha gelmeden kızmaya başladım ona.  Hem hastaneleri de sevmem.  İlk intiba için pek hoş bir yer olmayacak sevgili "kardeş"! 

Zaten annemin diğer elinde bulunan serum iğnesinden gözümü alamıyorum.  Bir insan gelirken annesine bunu yapar mı?  Derken doktorun gelişini duyuyorum.  Güler yüzlü çok tatlı bir bayan.  Demek elinde iğne tutmayan doktorlar sevimli de olabiliyormuş.  "Hazır mıyız Berrin Hanım?" diyor.  Anneme doğru dönüyorum, rengi beyazlaşmış, korkuyor gibi sanki.  Tuhaf, anneler korkmaz, anneler hastalanmaz, anneler hastaneye gelmez...  O anda hafif bir sinirleniyorum ben bu "kardeş" kişisine.  Annemin kolunda ki serumun nedeni "o" çünkü.  Yineliyorum içimden, "insan annesine bunu yapar mı?"  Derken annem doktor ablayla birlikte odadan çıkıyor.  Bizde arkalarından gidiyoruz.  

Annem tekerlekli sandalyede.  Yürüyemiyor bile.  İçimden hadi gelecekse gelsin şu kardeş diyorum.  Sinirliyim, korkuyorum.  Doktor, annemle içeri girerken bunu farketmiş olacak ki bana dönüp "Anneni birazdan buraya kardeşinle beraber getireceğim, sana söz veriyorum." diyor.  Biraz rahatlıyorum.  Çünkü bugüne dek, annem ve babam beni hastaneye aşı veya iğne için götürdüklerinde hep başka bahanelerle ve yalan söyleyerek götürdüler ancak daha önce hiç bir doktor bana yalan söylemedi.  Zaman geçmiyor.  Derken doktorlardan önce biri çıkıyor odadan.  Diğer tüm büyükler aniden adamın yanına gidiyorlar.  Annem çıkmadı, o zaman bu teleş niye?  Bende yanlarında onlarla beraber o adamın yanına gidiyorum.  Minik sedye gibi bir şey.  Mavi bir örtü.  Herkes kendinden geçmiş, gülüyorlar, anneannem ağlıyor.  Boyum yetişmiyor.  Göremiyorum derken biri beni kucağına alıp havaya kaldırıyor.  

İşte o zaman, seni ilk kez orada görüyorum.  Örtünün üzerinde miniciksin.  Düşündüğümden de, arkadaşlarımın kardeşlerinden de küçük.  O zamanlar minik olan benim yanımda bile çok küçüksün.  Kalakalıyorum sana bakarken.  Dünya ilk kez ben  5 yaşımdayken aniden duruyor.  İlk kez ablalığı hissediyorum.  Geceleri annesi üstünü örtmezse, yorganın ucunu bulamayan ben o içgüdüyle senin üzerini örtmeye çalışıyorum.  Sapsarı, minicik, korumasız bir erkek çocuğunun ablasıyım ve şunu biliyorum ki, o zamanlar dünyadaki en çekingen ve korkak kız çocuğu olan ben, bu sedyedeki sarı kafalı bebek için dünyayı yakabilirim.  

31 sene sonra bugün, aynı şekilde biliyorum ki senin için tüm dünyayı karşıma alabilirim. Annemin bana en güzel hediyesi, dostum, arkadaşım, sırdaşım ve dert ortağım, sen iyi ki doğdun.  İyi ki bana ablalığı yaşattın.  Eksiklerimizi tamamladığımız, dertlerimizi paylaştığımız, korktuğumuzda birbirimize sımsıkı sarıldığımız nice güzel yaşların olsun.  Gönlünden geçenlerin çok ötesinde nice yaşlara "kardeşim"...

21 Kasım 2020 Cumartesi

En Büyük Düşman

En derin sessizlikler, içinde yaşadığın en gürültülü kavgalardan sonra başlar. Kulağını sağır eden çığlıkların tümünü sen atmışsındır içinden. En büyük sevgini başkalarına verirsin de, kendine en büyük kavgalarını ayırırsın.

Ama bilirsin, gün gelecek, kendinle barışacak, belki gönlünü alıp, onu ikna etmek için yeni yalanlar söyleyeceksin. Nereden vurması, nasıl durması gerektiğini bildiğinden olsa gerek, insan, en iyi yalanları çekinmeden kendine söylüyor. İnandırıyor da.  Ne yapsın, büyüdükçe anlıyor çünkü, ya tamamen kendi olup, kendinden vermeyi kabul etmeden yalnızlığı seçecek, yada ortak müşterekte buluşmaya razı olup, başarısızlıkla sonuçlanan, rutini kırma arzusunun yarattığı kalp kırıklığını ustaca görmezden gelip, devam edecek yalanlarına. 

Başkalarına sustuklarını, kendine bağırana dek, iyi davranacaksın ruhuna. Ne olsa en yüce gönüllü dost, en büyük düşman da sensin kendine...

13 Ekim 2020 Salı

Zaman

Bazen uzun uzun anlatman gerekmez. 

Unutmayın, zaman size, işinize geldiğinde yanında olup, işine gelmediğinde yok ettiğin kişiye, günün birinde muhtaç olmayı muhakkak öğretir.

Bu, yazılı olmayan bir kuraldır bu aslında.

İster karma de, ister ilahi adalet, ister eden bulur.

O nedenle, birinin geçmişini almaya çalışırken, o insanı geleceğinde tutman gerektiğini unutma.

19 Eylül 2020 Cumartesi

Güçlü Kadın Olmak

 "Ama sen çok güçlü bir kadınsın, nelerin altından kalktın, bunu da atlatacaksın." Bu cümleyi ne kadar çok duydum. 

Ne kadar kuvvetli bir tabirdir "Güçlü Kadın". Doğrudur da. Çünkü onlar, düştüğünde kalkmasını bilen, hatta düştüğünü belli dahi etmeyen kadınlardır. Onlar, en yakınım dediği insanlardan bile yanlış görse, dimdik yoluna devam edebilenlerdir. Gülüşlerini, en kederli anılarına siper ederek savaşanlardır hayatla. Sınırlarını da bilirler, karşısındakilere sınırları  çizmeyi de. Hayır demek zor değildir onlar için. Dedim ya, güzeldir güçlü kadın olmak ama, bu kıvama gelmesi zor ve hiç güzel olmayan bir süreçtir.

Düştüğünde kalkmayı öğrenebilmek için, yara bere içinde kalarak, defalarca tekrar tekrar düşmen gerekir. Bu zamanlarda iki grup insan görürsün. Bir grup, senin düşmeni zaten dört gözle bekliyordur ve içten içe mutludur, bunu farkedersin. Farkettiğinde yaralarına yenisi eklenir. Diğer grup ise, senin canın yanınca, canı yananlardır ki, bunlar genelde çekirdek ailenden öteye pek gitmez. Ne zaman bu gerçekleri görürsün, işte o zaman gülmeye başlarsın. Başlarsın ki ağlamanı bekleyenler sevinmesin, sevdiklerinin ise seninle beraber canı yanmasın. Gülmenin toplu, ağlamanın ise çoğunlukla yalnız başına yapılan eylem olduğunu farkedersin. Acıya, nefrete, kine, en önemlisi de, zamanında yaslanabileceğini sandığın, o dağ gibi omuzların, incecik, kuru ve içi çürük birer dal çıkmasına gülersin.

Sınırların ve sinirlerin o kadar hiçe sayılmıştır ki zamanında, dur demeye çekinmezsin. Artık "evet" demek kadar kolaydır "hayır" diyebilmesi.

Çok güzeldir güçlü kadın olabilmek. Kendinle en çok sen alay edersin mesela. İnsanlar, özgüven abidesi olduğunu düşünürken, aslında sen, onların en büyük silahları olan acı ve alaycı sözlerini ele geçirmişsindir. Kontrol ve güç sendedir. Bu elindeyken canını yakamazlar kolay kolay. Bundandır kendinle dalga geçişlerin de onlar bunu asla bilemez. 

Tam anlamıyla olmuşsundur ama en baştaki, "sen nelerin altından kalktın, bunu da atlatırsın" cümlesi, bir türlü "bunu atlatırken ben de yanında olacağım." olmaz.

Ama yine de en iyi sen bilirsin, en güzel manzaralar, en zorlu tırmanışların ardında saklıdır.