İnsanlar sürekli eskiyi özlediğimizi söyler.
Aslında özlediğimiz şey eski değildir.
Bir parfüm kokusunun bizi yıllar öncesine götürmesi de bundan. O kokuyu değil, o kokuyu ilk duyduğumuz kişiyi özleriz. O günkü heyecanı, o günkü saflığı, o günkü ihtimalleri...
Çocukluğumuzdaki mahalleye gittiğimizde her şey küçülmüş gelir. Sokaklar daralmış, binalar eskimiş, ağaçlar kesilmiş olur. Oysa değişen mahalle değildir. Biziz.
Yine de insanın içinde tuhaf bir duygu vardır. Ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, bildiği yerlere dönmek ister. Çünkü bilinmezlik heyecan verse de, tanıdıklık güven verir.
Belki de bu yüzden tatile giderken mutlu oluruz. Günlerce bekler, plan yapar, bavul hazırlarız. Gittiğimiz yerde güzel zaman geçirir, yeni yerler görür, eğleniriz. Ama dönüş günü geldiğinde, yol ne kadar yorucu olursa olsun, kapıyı açıp eve girdiğimiz o ilk anın hissi bambaşkadır.
Aynı koltuk.
Aynı koku.
Aynı sessizlik.
Belki birkaç gün önce sıkıcı bulduğumuz şeyler bile bir anda huzur vermeye başlar.
Çünkü insan yeni yerleri merak eder ama ait olduğu yeri tanır.
Eski belki her zaman iyi değildi. Ama neresinin gıcırdadığını bildiğimiz kapılar, ardında ne olduğunu bilmediğimiz kapılardan daha güvenli gelir.
Sanırım bazen özlediğimiz şey geçmiş değil.
Kendimizi evde hissettiğimiz yerler.
Sevgiyle...