blog etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
blog etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

21 Kasım 2020 Cumartesi

En Büyük Düşman

En derin sessizlikler, içinde yaşadığın en gürültülü kavgalardan sonra başlar. Kulağını sağır eden çığlıkların tümünü sen atmışsındır içinden. En büyük sevgini başkalarına verirsin de, kendine en büyük kavgalarını ayırırsın.

Ama bilirsin, gün gelecek, kendinle barışacak, belki gönlünü alıp, onu ikna etmek için yeni yalanlar söyleyeceksin. Nereden vurması, nasıl durması gerektiğini bildiğinden olsa gerek, insan, en iyi yalanları çekinmeden kendine söylüyor. İnandırıyor da.  Ne yapsın, büyüdükçe anlıyor çünkü, ya tamamen kendi olup, kendinden vermeyi kabul etmeden yalnızlığı seçecek, yada ortak müşterekte buluşmaya razı olup, başarısızlıkla sonuçlanan, rutini kırma arzusunun yarattığı kalp kırıklığını ustaca görmezden gelip, devam edecek yalanlarına. 

Başkalarına sustuklarını, kendine bağırana dek, iyi davranacaksın ruhuna. Ne olsa en yüce gönüllü dost, en büyük düşman da sensin kendine...

19 Eylül 2020 Cumartesi

Güçlü Kadın Olmak

 "Ama sen çok güçlü bir kadınsın, nelerin altından kalktın, bunu da atlatacaksın." Bu cümleyi ne kadar çok duydum. 

Ne kadar kuvvetli bir tabirdir "Güçlü Kadın". Doğrudur da. Çünkü onlar, düştüğünde kalkmasını bilen, hatta düştüğünü belli dahi etmeyen kadınlardır. Onlar, en yakınım dediği insanlardan bile yanlış görse, dimdik yoluna devam edebilenlerdir. Gülüşlerini, en kederli anılarına siper ederek savaşanlardır hayatla. Sınırlarını da bilirler, karşısındakilere sınırları  çizmeyi de. Hayır demek zor değildir onlar için. Dedim ya, güzeldir güçlü kadın olmak ama, bu kıvama gelmesi zor ve hiç güzel olmayan bir süreçtir.

Düştüğünde kalkmayı öğrenebilmek için, yara bere içinde kalarak, defalarca tekrar tekrar düşmen gerekir. Bu zamanlarda iki grup insan görürsün. Bir grup, senin düşmeni zaten dört gözle bekliyordur ve içten içe mutludur, bunu farkedersin. Farkettiğinde yaralarına yenisi eklenir. Diğer grup ise, senin canın yanınca, canı yananlardır ki, bunlar genelde çekirdek ailenden öteye pek gitmez. Ne zaman bu gerçekleri görürsün, işte o zaman gülmeye başlarsın. Başlarsın ki ağlamanı bekleyenler sevinmesin, sevdiklerinin ise seninle beraber canı yanmasın. Gülmenin toplu, ağlamanın ise çoğunlukla yalnız başına yapılan eylem olduğunu farkedersin. Acıya, nefrete, kine, en önemlisi de, zamanında yaslanabileceğini sandığın, o dağ gibi omuzların, incecik, kuru ve içi çürük birer dal çıkmasına gülersin.

Sınırların ve sinirlerin o kadar hiçe sayılmıştır ki zamanında, dur demeye çekinmezsin. Artık "evet" demek kadar kolaydır "hayır" diyebilmesi.

Çok güzeldir güçlü kadın olabilmek. Kendinle en çok sen alay edersin mesela. İnsanlar, özgüven abidesi olduğunu düşünürken, aslında sen, onların en büyük silahları olan acı ve alaycı sözlerini ele geçirmişsindir. Kontrol ve güç sendedir. Bu elindeyken canını yakamazlar kolay kolay. Bundandır kendinle dalga geçişlerin de onlar bunu asla bilemez. 

Tam anlamıyla olmuşsundur ama en baştaki, "sen nelerin altından kalktın, bunu da atlatırsın" cümlesi, bir türlü "bunu atlatırken ben de yanında olacağım." olmaz.

Ama yine de en iyi sen bilirsin, en güzel manzaralar, en zorlu tırmanışların ardında saklıdır.

20 Mart 2020 Cuma

Yeni Dönem

Gözle göremediğimiz minicik bir şeyin esiriyiz artık. Milyarderimiz, en fakirimiz, sofistikemiz, atesitimiz, sofimiz, alevimiz, sünnimiz... Hepimiz, görünmeyenin esiriyiz.
Sevdiklerimize dokunamıyor, onlara olan sevgimizi göstermek için, aramıza mesafe koyup, uzak duruyoruz. Tam olarak böyle bir döneme girdik.
Bir kahvenin 40 yıl hatırı varmış cidden deyip, anlamına ilk kez vakıf olduğumuz,
Kalabalıktan uzaklaşıp, iç sesimizle yüzleştiğimiz,
Seneler sonra ilk kez koşturamadığımız döneme girdik.
Bencili fark edip, yardımseveri aynı zamanda alkışladığımız,
Birlik olmanim gücünü anlayıp, insanları ötekileştirmediğimiz,
Haberlerde siyasetin olmadığı döneme girdik.
Çoğumuzun ölümle ilk kez böylesi yüzleşip, ona teslim olmamak için mücadele ettiği döneme girdik.
Yarının olmadığı, yaşadığımız anın değerini bildiğimiz, sağlığımıza her sabah şükrettiğimiz döneme girdik.
Belki başından beri esas görünmeyenden korkup, hırslarımıza yenilmeseydik, yaşama hakkına saygı duyup, böyle yaşayabilseydik, her şeyin daha farklı olabileceğini anladığımız döneme girdik.
Kararırken aydınlandığımız,
Eve kapandıkça, kendimize açıldığımız,
Sessizleşitikçe, başkalarını duyduğumuz döneme girdik.
Hayır olsun, hayırlı olsun ...
Berrak.

20 Aralık 2019 Cuma

Yeni Yıla Eski Ben


Yeni yıl, yeni ben yok.

Yeni yılda eskinin bir üst modeli ben var.

Yeni yıla girerken eskiyi arkamda bırakmak yok. Yeni yıla bir önceki senede biriktirdiğim güzelliklerle birlikte, hatalarımı da yanıma almak var bu sene.

Yeni yılda yeni ben yok.
Çünkü unutmamalıyım ki, eski "ben"in yaşayıp, atlattıkları beni böylesi güçlü ve yaşamış, tecrübe edebilmiş biri yaptı.

O yüzden bu sene veda etmek yok. Iyisiyle kötüsüyle, tüm yaşadıklarımı yanıma alıp girmek istiyorum 2020'ye. Hayal kırıklarımı da alıp, kendime bir daha yaşatmamak olmalı amacım, onlardan kaçıp hiç olmamışcasına davranmak değil. Kayıplarımı bavuluma alıp girmeliyim yeni yıla. Onları yaşatabilmeliyim benimle birlikte. Ve en önemlisi yeni yıldaki bana, eski ben ile de gurur duymam gerektiğini öğretmeliyim. Her yönüyle sevmeli, korumalı, arkasında durmalı ve affetmeliyim onu, ve affedemeyeceğimi düşündüğüm herkesi, her şeyi...

Hayal kırıklıklarımı alçıya alıp iyileşmesini izlerken her daim hatırlamalıyım aynı yerlerde dolaşıp, aynı hataları yapmamam gerektiğini.

Yeni yıla eski ben olarak girmeliyim bu sene, sonuna kadar kendimin arkasında durarak. Felaketleri, velinimete çevirebilmeliyim.

Yeni yıla eski yıldaki "ben"den kaçarak veya utanarak girmek gibi bir niyetim yok. Yeni yılda aynaya her baktığımda, olduğum kişileri görüp daha da kalabalıklaşmak istiyorum.

Çok değişeceğim değil, çok şeylerin beni değiştirip, bugünki ben olmamı sağladığını gururla söyleyeceğim bir sene istiyorum.

Hoşgel 2020...

Sevgiyle.

Berrak...

29 Eylül 2018 Cumartesi

Hayata kuşbakışı bak

Hala burada mısın okuyucu? Bayağı zaman geçmiş buralara uğramayalı.  Çok şeyler geldi geçti bu sürede, iki iş değiştirdim mesela. Önce sektörlerim değişti, sonra çalıştığım kişiler, patronlar, ortam, vs vs derken ihmal ettim burayı, ama bir baktım ki bu sürede ben de değişmişim.

En son yazımdan bir kac ay sonra ofisteki odamda, aniden durdum. Bir an koltuktan yükseldim ve kuşbakışı masada duran halime baktım, sonra "iyi mi böyle?" diye sordum kendime. Yüreğim, istediğim cevabi veremediği anda istifa ettim.  Hep yazarım, söylerim geçmişin anılarından kendi yarattığımız "hatıra" hücresinde, "yad etmek" adı altında zaman geçiriyoruz ve bu esnada olumsuzlukların peşinde koşup, tamir etmeye çalışırken de olumlu olanı kaçırıyoruz. Bu nedenle olumluyu seçmeye karar verdim. Sonrasında hiç planda yokken başka teklifle başka yere geçtim. Eğer o gün kendime kuşbakışı bakmamış olsaydım, bugün olduğum yerde değil, hala o masada zamanımı hala değer bilmeyenlere harcıyor olurdum. Bunu anladığımda hayatıma kuşbakışı bakmam gerektiğini anladım.  Meğer kendi hayat masam ne kadar da doluymuş. Ne gereksiz şeyler koymuşum yıllardır.  Onları atmaya kıyamadığım için kendi alanımı daraltmışım meğer.  Başkalarına ait yarım kalan işleri hep ben devralmışım, bana ait değilken ben yüklenmişim.  Fakat kendime ait en minik rica da herkesin öğle arasına denk gelmişim.  Profesyonelliği unutup sözlüğümden "hayır" kelimesini çıkartmışım karşımdakileri kırmamak adına. Kendi özüme dönmeyi unutup başka başka işlere beynimi yormuşum.  Bana hediye edilen ve dahası ne zaman elimden alinacağı belli olamayan kendi masamda boyumdan büyük nice fedakarlıklara kalkışmışım sadece "burnu havada" görünmemek adına. Samimiyet ile özveri arasındaki o ince çizgiyi niceleri geçmişim. Nice sabahlara uyanmışım hep başkaları için ve nice imkanlara ve yeniliklere kapamışım kendimi.
"Ben" kalabilmek adına nice arkadaşlıklardan da istifa ettim bu sürede sevgili okuyucu. Sessizce ayırdım tüm o gereksiz dosyaları ve yine sessizce rafa kaldırdım.

Sen de "benim burada ne işim var?" diyorsan derin bir nefes al, kabuğunu kır ve atılım yap. Asla negatif düşünme ve unutma "Tırtılın bitti dediği an, yaradan "kelebek" dermiş."

Şimdi kalk, kendine sıcacık mis kokulu bir kahve yap ve hayatının kalanına bugün başla. Keyif al, fazlalıkları at, geçmişteki kalp ve hayal kırıklarını, rafa kaldır. Unutma, bu hayat seninle başladı ve sen kendi hikayende başroldesin.

Sevgiyle,

Berrak...

11 Temmuz 2017 Salı

Ölüm tarihini bilsen ne yapardın?

Ne zaman öleceğini bilseydin ne olurdu?  Eline bir kağıt veriliyor, bu kağıtta tam olarak kaç yıl veya kaç ay ve belki kaç saat sonra öleceğin yazılı.  Ne yaparsın?
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs.  Peki ya daha sonra ne yaparsın?

Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin?  Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin?  Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına?  Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı?  Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması?  Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna?  Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın?  Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya?  Ve en önemlisi korkar mısın hala?  Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın?  Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu?  İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın?  Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine?  Seni kritize edebilirler mi artık?  Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin?  Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?

Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde.  İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun?  Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte.  Geç olmadan aksiyon al.  Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı.  Seni üzenlerden var gücünle kaç.  İnsan olduğunu unutma.  Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle.  Yapmaya başla.  Deneme, başla.  Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla.  Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme.  Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme.  Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç.  Yarın yokmuşcasına.


12 Haziran 2017 Pazartesi

Temizlik Zamanı

Pazar Günümü gardrobumu düzenlemekle geçirdim.  31 yaşımdaydım ve ilk kez böylesi titiz davranmaya karar verdim.

En üsttekilerden başladım.  En üst sıralarda olup, yine de memnun olmadıklarımdan.  Önce onları attım bir bir.
Sonra zamanında cok sevdiklerimi.  Severek aldıklarımı, özene bözene sakladıklarımı ama şu an gözümde değerini yitirip, bir daha asla giymeyeceğimi bildiklerimi.
Bir de bana olmayanlar vardı aralarında.  Geçmiş senelerde tam üzerime göre olup, şimdi beni sıkanlar.  Dar gelenler.
6 ay kuralı koydum bu kez.  6 aydır elimi sürmediklerimi attım.  Eğer son 6 aydır ihtiyacım olmadıysa, onlar aklıma gelmediyse, üst taraflarda olmadıklarını farketmediysem, o kadar da değerli olmadıklarını farkettim.  Onları da attım.
Başkalarında daha güzel duracaklarını düşündüklerimi,
Yıpranmış olanları,
Yıpranmışlıklarını görmezden geldiklerimi, sürekli tamir etmeye çalışıp zaman kaybettiklerimi de attım.
Sonuç olarak elimde artık eskisi kadar çok kıyafetim kalmadı.  Ama gardrobum daha ferahtı artık. Daha geniş.  Tüm sevdiğim parçaları görebilecek durumdaydım.  Her an onlara erişebilecek durumda.  Artık diğer gözden çıkardıklarım yüzünden hiç birini ıskalamayacaktım.  Belki zamanla yeni parçalara ihtiyacım olacak evet, ama daha özenle alacağım artık ihtiyacım olanları.  En azından, attığım parçalardan yola çıkarak daha seçici olacağım.
Ve attıklarım, onlara ihtiyacı olanlarda olacaklar...  Bu iki taraf için de daha iyi olacak biliyorum.

Sonra kendime güzel bir kahve yaptım, gardrobun karşısına geçtim ve yudumlarken yüzümde beliren tebessümle tekrar inceledim içini.  Bir süre elim eskilere gidecek ve arayacak olsa da, belki "ah o parçayı atmasaydım, şununla tekrar giyebilirdim" desem de, yenilerle yoluma devam edecek olmayı bilmenin heyecanı doldu içime.

Sizde kaç yaşında olursanız olun, eski parçalarınızı gözden çıkarmaktan çekinmeyin.  Tedirgin olmayın.  Zamanınızı, enerjinizi, memnun olmadığınız giysileri üzerinize uydurmaya çalışmakla harcamayın.  Az olsun, sizi mutlu etsin, ferah gelsin yeter...

Atın hepsini ve güzel bir kahve için...

Sevgiyle,..

Berrak


1 Şubat 2016 Pazartesi

Normal Olan Ne?

"30 yaşındasın artık, şu çocuk gibi hareketlerin nereye kadar sürecek, büyümeyecek misin sen?" arkadaşım bana bu cümleyi kurduğunda profesyonel boksörden  en sıkısından yumruk yemiş gibi hissettim.  Cidden durup düşündüğümde ve dahası etrafımdaki "olgun" insanlara baktığımda, benden bir tık farklı olduklarını gördüm.  Sonra düşündüm acaba normal olan kim?  Normal ve olması gereken hareketleri kimler ve neler belirliyordu ki?



Sıkça başıma gelir, arkadaşlarla dışarı çıktığımızda yolda kedi köpek vs gördüğümde durup, kucağıma alır, sever oynarım.  Üstümdeki kıyafetin kirlenip kirlemeyeceği aklıma gelen en son şeydir.  Müzik çalan bir grup, eğer sevdiğim şarkıyı çalıyorsa karşılarında gülerek durur ve dinlerim.  Sabah yürüyüş yaparken mola verdiğim yerde boş salıncak varsa, denize karşı sallanırım ve kimin bana bakıyor olduğu zerre umurumda olmaz.  Kendim için aldığım her şeyi hediye paketi yaptırırım. Tatile gittiğimde, ortam hoşuma gittiyse bir kaç gün uzatmam çevrem tarafından bile kabullenilmiştir misal.  Çok fazla plan yapmam, çevremdekiler de böyledir ama benim.  Pikniğe gitmeye sabaha karşı 5:30'da karar verip, 8:30'da iskelede buluşmamız gayet olağandır.  Yada öğle vakti "hadi tatile gidelim" dedikten sonra akşam otobüste buluruz kendimizi.  Kaldığım otelin lüks olması beni hiç ilgilendirmez, havuzuyla hiç işim olmaz, ama çalışan bayanın yatağıma bıraktığı, "hep böyle güzel gülün" mesajı beni havalara uçurur mesela.  Yeğenimle lunaparka gidip oyuncakları keşfetmek, kuşları kovalamak, bisiklete binmek, dans etmek benim olgunlaşmadığım anlamına gelmemeli.

Her türlü sıkıntıyı kafama takmak, dedikodu yapmak, insanları olduğu gibi kabullenmek yerine eleştiri yağmuruna tutmak, herkesi kendime göre şekillendirmeye çalışmak, doğadan uzaklaşmak, kaç yıldızlı otelde nerede fotoğraf çekebileceğimin hesabını yapmak, sevgimi diğer canlılarla paylaşmak yerine "hadi birleşip hep beni, sadece beni sevin" demek büyümekten sayılıyorsa eğer, kayıtlara geçmesi adına söylemek istiyorum ki kimse benden büyümemi beklemesin.  Çünkü denemem bile.  Büyümek demek cesaretli olmak demek değil mi, şimdi durup düşünün bakalım "kim ne der" dememek mi büyümek, yoksa herkesleşmek mi?

Ha son bir not : Evet, dostum diyebileceğim kişiler de biraz kalıbın dışında, biri ıssız bir adada, diğerinin evinde 180 taneden fazla aslan kaplan vs var ama seviyoruz birbirimizi, belki de bu nedenlerden ötürü iyiyiz biz.  Mümkünse tüm eleştirileri kendimize saklayalım ;)

Siz de bir günlüğüne içinizdeki ufaklığı serbest bırakın.  Ne mükemmel olduğunu hatırlayacaksınız...

Sevgiyle,


1 Ocak 2016 Cuma

Muhtemellere aşık ol

Bendini aş,
Plansız ol,
Mutlu ol,
İçten gül,
Kendinle pazarlık yapma,
Aniden çocuk ol ve bundan utanma,
Gözlerini kapat ve güven,
Kendini sev, en çok kendini sev, sonra insanların seni sevmesini iste,
Evrenden talep et, inan geri dönecek, hemde en beklemediğin an,
Muhtemel olanın peşine düş, olmazsa denemiş olacaksın,
İyilik orada bir yerde, buna inan, döngüyü ilk sen başlat ve sana geri dönmesini bekle,
İçten gül,
Gerçek arkadaşlarının değerini bil,
Ölümsüzmüşcesine yaşa ama ölümün olduğunu da kabullen ve yaşarken değer bil,
Özel günler için ayırdığın ne varsa kendin için kullan, hiçbir şey için bekleme,
Sev, sevil,
Mutlu et, ancak bunun için kendini asla mutsuz etme,
İçten gül,
Hiç canın acımayacakmış gibi hisset, dikenleri aş, güle eriş,
Sessiz kalma, sessizlerin sesi ol,
Korkma,
Kendin için yaşa ama bencil de olma,
Asla hiçbir canlıya zarar verme,
En sevdiğin şarkıyı bıkıncaya dek, son ses dinle (aman alarm sesin yapma, pişman olursun, bir dost)
Çok gez, imkanın dahilinde hep gez, yeni insanlar, farklı kültürler tanı,
İçten gül,
Saklanma, kabuk bağlamasın hislerin,
Pişman olma, ders al,
Kar topu oyna, yağmurda yürü, güneşi hisset, her mevsimin tadını çıkar,
Arada veda etmeyi bil,
Asla büyük konuşma, ben yapmam deme, aman!
Sevdiklerine de zaman ayır, sana ihtiyaçları olduğunda onları asla yalnız bırakma,
İçten gül, çünkü tek bir gülücük nice kapıları açacak...

Harika bir sene olacak, buna inan, buna göre yaşa,

Sevgiyle ;)

25 Kasım 2015 Çarşamba

Minibüse Binme Klavuzu

Selam Okuyucu,

İstanbul'da yaşıyorsan, birde bayansan, "kendi aracın ile trafiğe çıkmak = cesaret" olarak tanımlanabilir.

Yağmurlu günlerde, park edemediğin durumlarda vs. minibüse bineceksen, aşağıdaki durumlardan en az üçünü yaşaman muhtemel demektir.  Ona göre psikolojik ve fiziksel olarak hazır olmalısın.  Haa zaten sık sık minibüse binenlerdenim diyorsan, tamam sen serbestsin, gidip eski sevgilinin yeni sevgilisinin facebook - Instagram sayfalarında dedektiflik yapmaya geri dönebilirsin.  Yalnız instagramda resmi büyüteceğim diye çift tıklama bak, cidden durum vahimleşir.  (Aman tabii ki sen öyle şeyler yapmazsın ama ben yine bi hatırlatayım istedim.)  Şimdi geri kalanlar hazırsa başlıyoruz.

İlk Adım : Minibüsü Bekleme
Bu adımda, minibüsü beklerken olması muhtemel durumlardan bahsedeceğiz.  Yol kenarında bineceğin minibüsü beklerken, senin beklediğin hariç, diğer tüm minibüsler şansını mutlaka deneyecektir.  Seni farkeden minibüs şoförü, önce selektör yapacak, bununla yetinmeyip kornaya basacak ve yine de dur hareketi yapmayan senin, dalgın olduğun kanaatine vararak, yanına gelip yavaşlarken kapısını açacaktır.  Ölü taklidi yapıp, ileriye doğru boş bakışlar atarak durumu kurtarabilirsin.  İşte o esnadan başını şeytan filminin o meşhur sahnesindeki gibi 180 derece arkaya çevirmiş şoför sana "madem binmeyecektin niye durdum" bakışı atabilir.  Bu gibi bir durumla karşı karşıya kalmamak için, senin hedefindeki minibüs gelinceye dek, sana selektör yapan tüm minibüslere başını hafif yukarı doğru kaldırarak "hayır" işareti yaparsan, şoför ağabeyimiz yoluna devam edecektir.

İkinci adım : Minibüse Binme
Bu adımda içindeki dublörsüz film çeken Tom Cruise ortaya çıkmalı.  Başka türlü hayatta kalman mümkün değil.  Öncelikle, inen yolcu varsa şanslısın, onu bil.  Çünkü bir veya birkaç yolcu inecek ve sen bineceksen, minibüsün duracağından emin olabilirsin.  Minibüsteki yolcular iner inmez merdivene ilk adımını atman önemli zira şoför ağabeyimiz "Hadi ablacım, biraz acele edelim" repliğini söyleyecektir.  Eğer inen yolcu yoksa ve sen minibüse hemen binme durumundaysen, minibüsün tam olarak durmasını bekleme, yanlış yaparsın.  Minibüs yavaşlar, yavaşlar ve yavaşlar ancak tam olarak durmaz.  İşte o vakit, çıkar içindeki Tom Cruise'u ve atla minibüse.  Ancak seyir halini tam durdurmamış minibüse saniyenin beşte biri hızda da binsen "acele edelim lütfen" cümlesini duyabilme ihtimalin yüksek.

Üçüncü adım : Para Ödeme ve Üstünü Alma
Minibüse binmeden önce cebinde muhakkak toplam tutar miktarında bozuk para olsun.  Ben kalabalık ortamda ucu ucuna para veremem ezik gibi diyorsan, biner binmez gayet karizmatik bir biçimde "Pardon, bir kişi Kadıköy ne kadar acaba?" diye sorarsın, sonra elindeki paraları sayıyormuş gibi yaparsın ve şoföre verirsin.  Haaa yok ben ille de banknot vereceğim diyorsan, o zaman kenarda 5, 10 veya en fazla 20 TL. bulundurman şart.  50, 100 ve 200-TL vermeyi planlıyorsan, bence selli yağmurda kabak lastikle araba sür gerçekten sağlığın daha güvende demektir.  Zira şoför ağabeyimiz o paraları kabul etmeyecek, etse de sen inene dek üstünü vermeyecektir.  Parayı verdin diyelim, şimdi sıra üstünü alma kısmında.  En gergin bekleyiş budur.  Paranın üstü iki durak içerisinde gelmezse, şoföre akıbetini sorarken çelik gibi sağlam sinirlere ve dahası Malkoçoğlu tarzı cesarete sahip olman gerekebilir.  "Öhö öhö (Boğazın temizlenme evresi) şoför bey pardon, ben Kadıköy parası verdim 20 TL ancak üstünü göndermediniz." Şoför ağabey, itham edilmişcesine "Nerden bindiniz siz?, 20 TL mi verdiniz, Vermedim mi ben sizin para üstünüzü?" şeklindeki soruları sıralayacaktır.  "Yahu kardeşim binene dek, elli selektör yaptın, göz göze 30 sn bakıştık, parayı aldın, daha 3 dakika olmuş bineli ne çabuk unuttun" gibi cevaplar vermek yerine, mümkün olduğunca sakin bir şekilde cevaplandırın soruları.  Bir diğer olasılık, şoförde başta belirttiğim "düşüncesizler" tarafından verilen banknotlar sonucu bozuk para kalmamış olması durumudur ki burada da "Ablacım bozuk yok şu anda sabret, aklımda"cevabını duyacaksınız.

Dördüncü adım: Yer Kapma!
İşte burada National Geographic kanalında gördüğün avına saldıran yırtıcılar misali atik davranırsan, nirvanaya erersin.  En kötü durumda, minibüste tek kişilik yer kalmışken, sen şoförün yanına gitmiş ve parayı verip üstünü beklerken, başka yolcu almak için yavaşladığında yaşadığın o adrenalin dolu dakikalardır.  Eğer yanında çanta, poşet vb şeyler varsa hiç düşünmeden koy o koltuğa, önce sen bindin ve orası senin hakkın.  Zira ayaktaysan, asla hiyerarşi bekleme.  Önce binen değil, kalkacak yolcunun koltuğuna en yakın duran kazanır unutma.  Haaa birde hemen hemen her minibüste rastlama ihtimalin yüksek, eli kolu ve yanı poşetlerle dolu olan, cam kenarına yanaşmayı, yakın yerde ineceği gerekçesiyle reddeden o teyzeleri unutmamak lazım.  O teyzelerle nerede ineceksinz diyoloğuna girme.  Ezile ezile bin yanına.  Muhtemelen sen daha önce ineceksin, inerken "Noolduuu canım?" bakışıyla rahatlarsın.  Ama öncesinde gençlik yıllarını o teyzenin replikleriyle ziyan etme.

Beşinci adım : Sigara İçen Şoför
Bak arkadaşım, Sen sen ol, şoföre sigaranızı söndürebilir misiniz? deme!  Çünkü cevabı belli "Ablacım, içmeyeyim de kaza mı yapayım?"  Şoförler sigara içmeme oranının kaza yapma oranı ile doğru orantılı olduğuna inanıyorlar.  İçmezse çarpar, net!  Canından önemli mi canım, sende aaaaa...

Altıncı Adım : Çalan Arabesk Müzik
Adı duyulmamış bir şarkıcının, muhtemelen tüm Türkiye genelinde 85 adet satılan albümün birine sahip şoför ağabeyimiz, bunu son ses dinlerken, acaba arka taraftaki gariban yolcular ne hissediyordur diye düşünmez.  Ama sen "Acaba nefesimi tutsam, şarkı bitmeden kendi kendimi imha edebilir miyim?, Son sürat giden araçtan kendimi atıp yuvarlansam sakat kalmadan bu işi çözebilir miyim?" gibi sorular sormaya başlarsın.  Bu gibi soruları soruyarsan yine şanslısın demektir, zira şarkıcının "lay lay lom galiba sana göre sevmeler, hopa şinanay galiba sana göre sevilmeler" dizelerinde mana aramaya başladıysan, in hemen o minibüsten.  Oksijen şart.  Buna önlem olarak, minibüse kulaklıkla binmeniz tavsiye edilir.  Senin müziğine karşı benim müziğim şeklinde yaklaşılabilir olaya.  Ancak, arkadan uzatılacak paraya karşı dikkatli olunmalıdır.  Kulaklık sıklıkla çıkarılıp, "pardon kaç kişiydi, neresiydi" diye sormanız olası...

Yedinci Adım : İniş 
Buraya kadar sağ salim gelmiş olman maceranın sona erdiği anlamına gelmez sevgili okuyucu.  Zira hiçbir şey bitmiş değil.  Burada gözlem ve matematiksel yeteneklerini kullanman gerekecek.  Minibüsün hızını, ineceğin nokta arasındaki mesafeyi, yanında oturan ve senden önce ineceğini iddia eden teyzenin poşetlerinin üzerinden atlama ve ona atacağın "Nooldu canım kim önce inecekmiş" bakış süreni hesaplamalısın.  Ses tonunda önemli, gayet kararlı ve yüksek tonda konuşmazsan son durak seni bekler.  Ayağa kalk, kapıya yanaş ve ineceğin yere 50 metre kala "Müsait bi yerde" de. "İnecek var" veya "inebilir miyim lütfen," seni diğerlerinden ayırır.  Unutma minbüstesin ve kuralına göre oynamalısın.  Şoför sesini duyduysa ne ala, duymadıysa son bir kez daha tekrarla ve bekle, zira burada devreye diğer yolcular girecek.  Sesi gür bir bey "Kaptan, inecek var" diye bağırdığında seni duymayan şoför ağabey, anında frene basacaktır.  İniş için yine tam durmasını bekleme, derin bir nefes al ve bırak kendini.  

Tüm bunları başarı ile yerine getirdiysen, tebrikler, artık sende kıdemli bir minibüs yolcususun.

Not : Minibüs şoförünün arkada olduğunu iddia ettiği o boşluk, esasen yok.  Arama boşuna...

Sevgiyle ;)


6 Kasım 2015 Cuma

Deep Not


  • Herkeste bir öksürük hali.  Tamam, bu durum bende de mevcut ama, toplu taşımalarda ağızlarını yarım metre açıp, mikroplarını saça saça öksürenlerin ağzına terlikle vurma isteği sadece bende oluşuyor olamaz değil mi?
  • Instagram'sız asla diyenler el kaldırsın.
  • H&M Mağazası indiriminde yaşanan görüntüleri izledikten sonra, hala kadınlardan korkmayan bir iki yiğidi gönülden tebrik ederim.
  • İnsanların geçirdiği evrimi yakından tecrübe etmek isteyenler, Facebook'a ilk kayıt olduklarında yaptıkları paylaşım ve yorumlara baksın.  Ben baktım ve tek söyleyebileceğim "Zamanında çevreye vermiş olduğum geçici rahatsızlık sebebiyle hepinizden özür dilerim."
  • Adele; seviyorum kız seni.  Kalp kalp kalp
  • Akıllarda tek bir soru; akşama ne pişirsem!!!
  • Bir Cuma repliği : "Akşam olsa da gitsek"
  • Kedimin dünyanın parasını verip aldığım pufidik yatağında değil de, ısrarla kanepenin kenarnda uyuması evrenin bana "fala şeyetmemek lazım" deme şeklidir.
  • Şu sıra Instagram'da kedi videolarına takıldım.  Muhtemelen bir kaç sene sonra da bunun pişmanlığını yaşayacağım o yüzden peşinen kusura bakmayınız.
  • Adam Levine'a teeeee lise yıllarımdan beri aşıktım.  Tam ben evlenme çağına geldim, o terbiyesiz gidip Victoria's Secret mankeni ile evlendi! (Göz deviren smiley)  Ama bu kızcağız yemedi, içmedi, karşılıksız aşkını sonlandırmanın yolunu buldu.  Kendisinin en sevdiğim şarkılarını sırasıyla sabah alarm sesi yaptım.  Sonuç; adamın sesini duyduğum dakka tüylerin diken diken olma hissi.  (Hınzır gülüş smiley'si.)
  • Bayanlar adına sesleniş : Eyyyy Biscolata reklamları nerdesinizzzzzz????
Öpüldünüz.

2 Kasım 2015 Pazartesi

Deliliğin Tanımı

Delilik nedir biliyor musun?

Einstein'e göre delilik, hep aynı şeyleri yaparak farklı bir sonuç beklemektir...


14 Ekim 2015 Çarşamba

Mutlu Olmak İçin


  • En az bir dil öğren, senden farklı lisanda konuşan insanlarla iletişim kur. 
  • Hayallerini beton yapılar üzerine kurma, unutma, gökyüzü, deniz, okyanus, yağmur damlaları ve yıldızların sahibi yok.  Onlar senin.  Mutlu olmadığında doğaya sığın.
  • Büyü ama yetişkin olduğunda çocukluğunu unutma.  İçindeki çocukla iletişimini asla koparma.
  • Dibe vuran insanlarla dost ol.  Dünyayı kocaman bir deniz olarak gör ve dibe vurmuş insanların senden daha güçlü olduklarını düşün.  Denizin en derinine inebilenler, nefesini senden daha fazla tutabiliyor demektir.  Ve belki bi gün sen de nefesini tutmak zorunda kalabilirsin.  Buna her daim hazırlıklı ol.
  • Sirklere, hayvanat bahçelerine ve yunus parklarına gitme.  Her şey ait olduğu yerde güzeldir.  Ve  sirklerde olduğu gibi, hayatının hiçbir döneminde senin eğlencen ve keyfin uğruna başkalarının acı çekmesine vesile olma.
  • Hayal gücünü elinden almalarına izin verme.  Hep düşle, daima düşle.  Gülme sesleri gelebilir sen düşlerken, işte o zaman tıka kulaklarını.  Duyma sana gülenleri.  Ama bunun yanı sıra, seninle gülebilenleri baştacın yap.  İşte onlar zor bulunuyor.
  • Geleneksel kalıpların dışına çık arada sırada.  Kimliğini yaşa, sana dayatmalarda bulunmaya çalışanlar olacak, onlara asla izin verme.   


  • Hikayesini tam anlamıyla bilmediğin kişileri asla yargılama.  Unutma her hikayede en az iki taraf vardır.
  • Gözlerini kapattığında kendi dünyanı yarat, kalbinle bak.  Kalbini dinle.  Seni mutlu eden tüm o anları hafızana kazı.  Anılarını dijital ortama değil, beynine depola.  Görmeden, bakmana gerek kalmadan hatırlayabildiğin anıların en değerlilerin oluyor…
  • Gülmek için sebep arama, yarat.  Sen, birinin kahkahasının kahramanı ol.
  • “Resmen çocuk gibisin” diyenlere teşekkür et.  Sonra şaşkın bakışlarının tadını çıkar.
  • En az bir hayvanı evcilleştir.  Onunla bağ kur.  Hayvanları seven arkadaşların olsun.
  • Asla arkadaşlarına zaman ayırmayı unutma.  Kim bilir belki hiç ummadığın birinin hikayesinde yer alırsın.  Ve belki o hikayenin kahramanı olursun.
  • Çok güzelsin.  Ve çevrendeki herkes çok güzel ve eşsiz birer parça.  Tanıştığın her insan doğanın bir mucizesidir.  Güzellik kavramının kalıbı yoktur.  Gözünle değil, kalbinle bakarsan göreceksin.
  • Vedalaşmayı bil.  Sevdiğin kimselere ve mekanlara veda etmen gerekecek.  Eğer birinin hayatında yer alacaksan, gözyaşlarını da hesaba katacaksın.  Ve o gün geldiğinde üzülme.  Sevdiğin insanları kalbinde saklamayı başarırsan, hep senin yanında olacaklar. 
  • Kimsenin bilmediği en az bir mekanın olsun.  Bazen kendi kendine kalman gerekecek. 
  • Canlı bir bitkin olsun.  Onu hayatta tutmak için zaman ayır.  Senin için özel olsun.  Senin olsun.
  • Üzgün olmanın da güzellikleri olacak.  Günbatımının keyfine daha iyi varabilirsin yada bir şarkının sözlerinin farkına varabilirsin böyle anlarda. 
  • Binlerce insanla tanışacaksın.  Bazen hayalini bile kuramayacağın insanlarla bağ kuracaksın.  Onların da senin gibi insan olduğunu fark edip şaşıracaksın.  Kimseyi gözünde büyütme.  Kimse için büyü biri olmaya da çalışma.  Evren aslında hepimizi eşit seviyor.  Mutlu insanlar bunun farkına varabilenler sadece.
  • Çocukken, ergenliğinde ve büyüdüğünde “Küçük Prens” kitabını oku.  Her okuduğunda daha da etkileneceksin.

“Öyle ya, Küçük Prens'in gezegeninde, her gezende olduğu gibi, faydalı otlar da, zararlı otlar da vardı. Elbette ki faydalı otun tohumu faydalı, zararlı otun tohumu zararlı olur. Ama tohumlar görülmez, toprağın altında uyurlar mışıl mışıl, ta ki günü birinde birinin aklına eser, uyanır. O zaman da gerinir, güneşe doğru incecik, sevimli ve zararsız bir filiz sürer ürkekçe. Bir turp ya da bir gül filiziyse bu, varsın istediği kadar büyüsün. Ama zararlı bir bitkiyse, onu görür görmez koparmak gerekir. Küçük Prens'in gezegeninde korkunç tohumlar da varmış.. Baobabsa öyle bir bitki ki erken davranmazsan, bir daha baş edemezsin onunla. Gezegenini baştan başa sarar, köyleriyle delik deşik eder. Hele gezegen küçük, baobablar da çok olursa, çatlatır gezegeni.
Küçük Prens daha sonra: "Bu, bir kendini disipline etme işidir. İnsan her sabah elini yüzünü yıkadıktan sonra, gezegenine çekidüzen vermelidir. Baobablar filizlenirken gül fidanlarına çok benzerler. Onun için, birini öbüründen ayırt etmez, hiç vakit kaybetmeden baobabları söküp atmayı iş edinmeli. Oldukça sıkıcı bir iş bu, ama çok kolay."

Sen sen ol, baobablarından kurtul.  O zaman sana asla zarar veremezler.


Mutlu olmak aslında bu kadar basit...

Sevgiyle,

28 Temmuz 2015 Salı

Neler Oluyor?


Neler oluyor bize?  Havada oksijenden daha çok nefret var fakında mısınız?  Sevgiye ne oldu?  Peki ya saygı?  İnsan değeri?  Nereye gitti tüm bunlar?  Neden korkuyoruz böyle, ne için nefret ediyoruz birbirimizden, bu tahammülsüzlüğün kaynağı nedir?  Kor gibi yanıyoruz için için.  Acılarımızı paylaşamaz olduk artık.  Herkesin çektiği kendine düşüncesi hakim olmuş gidiyor.  Kıyamet gününden evvel herkes kendi için savaşır hale gelmiş.  Gülemiyoruz fark ettiniz mi?  Gülecek kadar aralık yok artık.  Espri yapacak kadar, güzel bir şarkı paylaşacak kadar duraklamıyoruz.  Hep bir suçluluk duygusu.  Deprem sonrası gibi yıkık dökük kalpler.  Toparlanamaz gibiler.  Enkazdan neler çıkacak diye korkuyoruz resmen.  Nefret ediyoruz birbirimizden.  Farklılıklar çeşitlilik demek değil artık, adeta tahammülsüzlük sebebi.  Gri yok artık hayatlarımızda.  Sadece siyah yada beyaz olmak zorunda.  Buna zorlanıyoruz.  zorlandıkça korkuyor, korktukça agresifleşiyoruz, agresifleştikçe kimin canını yaktığımız önemsizleşiyor.

Biz 'Gel, gel ne olursan ol, yine gel' ile büyütülmedik mi?  Yok etmek bir yana dursun, 'komşusu açken tok yatan bizden değil' di hani?  Ne çabuk unuttuk, nasıl unutturdular?  Bunlar daha başlangıç mı, yoksa bitiş çizgisinin eşiğinde miyiz bunu bile bilemiyoruz, yazık!

Korku, kin, nefret, eleştiri, önyargı klavuzumuz olmuş adeta.  Silkelensek geçer mi?  Uyansak sona erer mi?  Sevgiyi bulmak, ona koşmak ne kadar zor?  Dahası herkes ilerlerken, biz neden geçmişe özlem duymak zorunda bırakılıyoruz ki?

Farklılıklar güzeldir.  Farklılık oldukça çoğalır, öğrenirsin.  Daha önce de söylemiştim gökkuşağı tek renk olsa bu denli harika olur muydu?  Gökyüzünde tek bir yıldız olsa seni böylesine büyüleyebilir miydi?  Unutma, belki dünyayı değiştiremezsin ama farklılık yaratabilirsin...

Sevgiyle okuyucu.  İnan derinlerde bir yerlerde çokça mevcut...

18 Temmuz 2015 Cumartesi

Mini Kaçış

Kaçacaksın bazen.  Yalnız kalacaksın.  Doğa ile baş başa olacaksın.  Delicesine özlediğin sevgilinmiş gibi sarılacaksın, huzuru, neşeyi, sükuneti, dinginliği ve güzellikleri onda bulacaksın.  Sen susacaksın bazen, dinleyeceksin.  Geçmişe gideceksin, bugün ile kıyaslayacaksın.  Arada nasıl değiştiğine şahit olacaksın.  Neler kaybettiğini ve kazandığını göreceksin.

Ben kaçtım.  Hem eğlendim, hem dinlendim, hem de duygulandım.



Sizin hayatınızda sekiz senede neler değişti?  Ben hemen hemen her şeyi yenilemişim meğer.  Başta kendimi.  İyi de yapmışım.  Onu da farkettim.  Doğaya ait olduğumu ve bunun önüne kimsenin geçemeyeceğini anladım yine.  Sonra torunum geldi.  kocaman olmuş, onu sevdim.  Şuncacıktı ;
                           

Artık bu kadar olmuş ;

Dediğim gibi, bazen susmak en büyük itirafları beraberinde getirir.  Zaman en büyük değişimlerin sebebidir.  Ve doğa, seni kendine getiren mucizedir...

Haa bu arada unutmadan, saçıma da hep istediğim gibi bir tutam yeşil ekletiverdim.


Son olarak sevgili okuyucu, Hayallerini hırslarına kurban etme.  Bırak betondan hayaller kursun diğerleri, sen minicik şeylerle mutlu ol, geri çekil ve izle.  Gör bak bakalım esas zengin kim?

Sevgiyle,

8 Temmuz 2015 Çarşamba

Bugün Kahraman Olmaya Ne Dersin?

Merhaba Okuyucu,

Bu yazıda biraz daha farklı olmak istiyorum.  Beni tanıyanlar bilir, tüm canlılara saygı duyarım.  Hayvanları korur ve kollarım elimden geldiğince.  Onlara zarar vermeye çalışanlar en büyük düşmanlarım arasındadır.  Hayvan sevmeyen insan da sevmez mantığına sıkı sıkı sarılmışımdır.  "Aman bana ne, beni ilgilendirmez sonuçta" mantığına inanılmaz uzaktayım.  Dahası bilirim ki, Afrika'da kanat çırpan bir kelebek, Amerika'da fırtına yaratır.  Bugün de Afrika'da soyu tükenmekte olan gergedanları yazmak istedim ve hayatını onları korumaya adayanları.  Yalnız şimdiden uyarayım, az önce belirttiğim "Aman bana ne ki" mantığında isen, yazının buradan sonrası seni pek sarmayacak ama bence zaman ayır ve oku lütfen.  Zira aynı dünyayı paylaşıyoruz ve tükenmekte olan bir canlının yurdu olmaz.


Resimdeki yakışıklı bey, Charles Summerfield.  Kendisi Afrika'da yaşayan bir sanatçı.  Tanınan, bilinen ve hayranlık duyulan biri.  Harikadır ki diğer insanların aksine bu özelliklerini birşeyler yapmak adına kullanıyor.  Güzel şeyler.  Gergedanların soyunun tükenmemesi adına gerçek bir savaş veriyor.  Ve dahası bunu karşılık beklemeden yapıyor.  Senin ve benim dahil olduğumuz dünya için.  Gergedanların türlerinin tehlike olma sebebi insanlar.  Ne sürpriz değil mi?  Maalesef değil.  İnsanlar! (bunu yazarken inan emin olamıyorum) gergedanları neden öldürüyor biliyor musun?  Canlı haldeki hayvanın boynuzunu koparmak için!  Boynuzlarının afrodizyak etkisi olduğunu düşünüyorlar.  Eşi veya sevgilisi ile aksiyon alabilmek için gergedan boynuzundan medet uman zavallılar yüzünden o canlılar işkence ile ölüyor.     

         

Dünya bunun karşısında ne mi yapıyor?  Elbette hemen hemen hiçbir şey.  Düşün aniden evine gelecekler, ailen ve sevdiklerinle birlikte normal bir şekilde yaşarken ve dahası canlıyken burnunu kesip, seni ölüme terk edecekler.  Ne vahşet!  Çoğunuz bunları bilmezsiniz haklısınız çünkü kimse bu vahşete karşı ağzını dahi açmıyor.  Charles ve beraber çalıştığı o iyi yürekli insanlar hariç.  Onlar savaşıyorlar.  Onlar farkında ve bu farkındalığı arttırmak için didiniyorlar.  Ben ne yapabilirim diyorsan, ufak bağışlarda bulunabilirsin mesela. Charles eğlenceli bir şarkı yaptı bu canları kurtarmak adına; http://charliesurj.com/shop/download/  linkinden indirebilirsin.  Şarkının Türkiye fiyatı yaklaşık 2 dolar.  Bu miktar tamamen bu canlıların kurtarılması için harcanıyor.  


Bugün birşey yapmak ve kendi kahramanını yaratmak istiyorsan sen de harekete geç.  Vahşete dur de ve bilinçlen.  Vahşetin türü olmaz, olamaz çünkü.  Bilip susmak, en büyük yardımdır unutma.  Elbette herkes maddi yardım yapacak diye birşey yok.  Ancak farkındalık yaratabilmek te mesele.  Sende bu hareketin parçası ol.  

Detaylı bilgi için : www.charliesurj.com adresini ziyaret edebilirsin.  
Şarkıyı indirmek istersen ; http://charliesurj.com/shop/download/ linkine tıklayabilirsin.
Dikkat çekmek istersen de eline yada herhangi bir şeye :) #stopkillingrhinos yazıp, Charles'ı etiketleyip, instagram yada twitter hesabında paylaşabilirsin.  Charles farkettiğinde derhal paylaşım yapar merak etme ;) Ayrıca Charles ve gergedanları sosyal medyada takip etmek istersen ;

Son olarak, Türkiye'deki koruyucu melekler için Charles bir sürpriz hazırladı.  Size Türkçe seslenmek istedi ve kendisi ile minik bir şey hazırladık.



Haydi bugün kahraman ol ve ait olduğun dünya için bir şey yap.

Sevgiyle okuyucu,



22 Haziran 2015 Pazartesi

Deep Not... Hadi Çıldıralım...


  • Hadi Hep beraber bir olup, Game of Thrones'un yazarı George R.R. Martin'i öldürelim.  Bu dertte burada bitsin.
  • Biscolata reklamlarına ne oldu ya?  Devamı yok mu?  Serinin devamını merakla bekliyoruz.
  • Başak Dizer'in hesabını hackleyen kişi, sana seslenmek istiyorum; hayatımdan 1 saati zehir ettin, benim gibi kaç kızın ahını aldın, ne beddualar edildi sana haberin var mı?  O değil de şimdi senin yüzünden "el alemin alay konusu olduk, hadi evlenelim bari" derlerse, Fuat Avni olsan bulurum seni.  Net!.
  • Tavsiye : Kötü bir gün geçirdiğinizi düşünüyorsanız hatırlayın, milyonlarca kişi vücudunda eski sevgilisi yada eşinin dövmesi ile dolaşıyor.  Beterin beteri var.
  • Hatırlatma : Size telefonumdan bir resim gösteriyorsam, ekranı sağa sürüklemeyin, sola da sürüklemeyin, sadece o resme bakın lütfen.
  • Küçük bir not : Eğer önünüzden kara kedi geçiyorsa bu hayvanacağız bir yere gidiyor demektir.  Fazla şeyetmemek lazım.
  • Tavsiye 2 : Eğer birini seviyorsanız onu rahat bırakın.  Döner gelirse başka kimse istememiş demektir, bir daha bırakın.
  • Sevgili Dominos, tamam, kabul, güzel zamanlarımız oldu.  İnkar etmiyorum, sayende Mükemmel hissettiğim anlar oldu ama bu ilişki bana zarar vermeye başladı.  Artık diyetteyim.  Bunu kabul et ve bana mesaj göndermekten vazgeç lütfen.  Sorun sende değil tamamen bende...
  • Kesin Bilgi : Artık hiçbirimiz eskisi gibi değiliz.  Yayalım!
  • Kesin Bilgi 2 : Hepimizin sırları var.  Mümkünse yaymayalım!
  • Birine mesaj yazarken eş zamanlı mimik yapıyorum.  Karşı tarafın beni görmediğinin farkındayım. Bunun üzerinde çalışıyorum.
  • Sevmediğim tüm insanlara sesleniyorum: Kendiniz ile ilgili nefret ettiğiniz tüm özelliklerinize hayranım.
  • Küçük bir hediye; https://www.youtube.com/watch?v=pXJysswyIFo . Rica ederim ;)
  • Çin'de Yulin festivali kapsamında 10000 lerce kedi köpek, canlı canlı yakılarak, kaynatılarak ve derisi yüzülerek öldürüldü.  Bunu duyup ta bana "aman bizde burda inekleri kesiyoruz" diyenleri pişman ettim.  Sonradan bu repliği söyleme cesaretinde bulunacakları şimdiden uyarıyorum.  Lütfen yapmayın.  Beyin yani, verilmiş, arada bir kullanın, paslanmasın!
  • Bugün canımın içi Eduardo Serio nam-ı diğer Black Jaguar White Tiger 'ın doğum günü.  birlikte nice senelere kuzum.  Her ne kadar bu yazdıklarımı anlamayacak olsan da, varsın bilme yani.  Seviliyorsun, önemli olan da bu...
Sevgiyle ;)









12 Haziran 2015 Cuma

Minik Şeytanlar...

Siz hiç nefret ettiniz mi?

Nefret, ne kadar güçlü bir kelime.  Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde.  Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?

Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek.  Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana.  Böyleydi evet.  Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor.  Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?

Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.

Sevdiğim şeyler de var elbet.  Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela.  Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.

Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl.  Bırakma onları.  Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir.  Samimi olanları ayrı bir sakla ama.  Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında.  Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir.  Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.

Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına.  Seninkine etki etmelerine asla izin verme.

Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...


1 Haziran 2015 Pazartesi

Canım istedi...

Canim oyle istedi sevdim. Canim oyle istedi kendi nedenlerimi yaratip, karsimdakinden nefret ettim.
Canim oyle istedi acaba sesim nasil, acaba insanlar hoslanmaz mi korkusu yasamadan bagira bagira sarki soyledim.
Canim istedi yurudum saatlerce, canim istedi kostum. Canim istedi gunlerce evden cikmadim.
Canim istedi en iyi arkadasim kedi, kopek yada karga oldu bir sure.
Canim istedi en olmadik yerde super espriler yaparak kendimi zorda birakma pahasina da olsa eglendim.
Canim istedi denizde buldum ozgurluk hissini, kactim gittim bir kac gunlugune.
Canim istedi kahkaha attim. Kim ne dusunur diye dusunmedim hic.
Canim istedi cimenlerde ciplak ayakla yurudum, canim istedi kumsalda sabaha kadar oturdum.
Canim istedi karsimdakiyle eglenmek adina benimle alay etmesine izin verdim. Esas akillinin kendisi oldugunu dusunmesini sagladim.
Canim istedi en derin sirlarimi paylastim, canim istedi en derinime sakladim.
Canim istedi yetistirmem gereken isleri sarkittim, canim istedi bos vaktimde bir projede gonullu oldum, deliler gibi calistim.
Canim istedi itiraf ettim, canim istedi susmayi tercih ettim.
Canim istedi eglendim, canim istedi eglendirdim.
Canim istedi en onde oldum, canim istedi hayalet kesildim. Kimseler goremedi beni.
Canim istedi cok degisik gorundu insanlara hareketlerim, canim istedi kabul goren davranislar sergiledim.
Canim istedi kalbimi dumenim yaptim, canim istedi beynimi komutaya gecirdim.
Canim istedi istedigimi aldim, sonra aldigim seyi istememis oldugumu farkettim, hemen vazgectim.
Canim istedi oyunu kuralina gore oynadim, canim istedi kural tanimadim.
Canim istedi ilgilendim, cok ilgilendim, canim istedi buz kestim.
Canim istedi yeni tanistigimla can ciger oldum, canim istedi en yakinima yabanci oldum.
Canim istedi yazdim, canim istedi okudum.
Canim istedi aydinlandim, canim istedi aydinlattim.
Canim istedi gozlerimi kapatmayi tercih ettim, canim istedi tum detaylara hakim oldum.
Mesela bugun canim istedi, sahilde kayaliklarin uzerinde bu yaziyi yazdim.
Hadi bugun sen de caninin istedigini yap... Inan bana cok iyi gelecek...

Sevgiyle...

26 Mayıs 2015 Salı

Deep Not... 3


  • Blog işini savsaklamaya başladım.  Hevesimi almaya başladım.  Bu hemen hemen her konuda böyle bende.  Tehlikeli! Çok tehlikeli! Derken bugün bir baktım günlük okumam 1.654 olmuş.  Neden olmuş, nasıl olmuş bilmem ama okuyanları sevgiyle selamlarım.  Anlatmayı severim, anlaşıldığımdaysa epey mutlu olurum.  Teşekkürler aynı frekansta olduğum insanlar ;)
  • Allah kimseyi Bülent Ersoy gözlüğü takacak kadar çaresiz duruma düşürmesin.  Dinimiz amin!
  • Bir kez daha anladım.  Hayatını bina gibi tasarlayamıyorsun.  Hayat o şekilde işlemiyor.  Sen yaşayacaksın, o kendini tasarlayacak.  Net!
  • Arka bahçedeki cırcır böceklerinin akşamları çıkardıkları ses, evrenin bana "mutlu ol" deme şeklidir.
  • Camın önüne ekmek koyarak serçe, güvercin beslemeye başlama çalışmalarımın sonucu, eğitilmiş kargalar oldu.  Her sabah 09:30'da cama vuruyorlar.  Hemen kalkıp yemeklerini hazırlıyorum.  Durum ürkünç bir hal almaya başladı.  Bu durumda kim kimi koşullandırıyor onu da bilemedim.  Pavlov'un köpeği Maltepe'den bildirdi.
  • Seçim arabaları berbat müzikleri ile dehşet saçmaya hız kesmeden devam ediyorlar.
  • Banyodaki musluk bozuldu.  Gelen tesisatçı amca "Hemen test edelim, musluğun açılışı için de gelebilirler" dedi.  Hayata bakışım bir kez daha değişti.
  • Su sebillerinin soğuk tarafının aktif olarak kullanılmaya başladığı günlere hoşgeldiniz.
  • Hiç çalışmadan para kazanmak ister misiniz?  İstersiniz tabii ama öyle olmuyor işte.
  • Bazı insanlara vermek istediğim ders 2 : Sakız nedir, nasıl çiğnenir?!!!
  • Şu sıralar beni en çok ümitlendiren kişi: Kaave Falı uygulamasındaki teyze.  Sağol teyze, var ol teyze.  
  • Şu sıra çevremdeki kimse evlenmiyor.  Düğün daveti de almadım.  Bu işte bi terslik var, bu işte bi terslik var...
  • Konuşmasam da orada olduğunu bildiğim kişiler: seviyorum sizi. (kalp simgesi)
  • Yeğenime yemek yedirmek için sürekli Pepe dinletiyoruz.  Oradan öğrendim, Pepe'nin bisikletinin adı "İttir Git!" benim içim mi fesat acaba?
  • Ütü yapmam gereken zamanlarda uyuyor taklidi yaptığım doğrudur.
  • Buzluktaki maraş dondurmasına karşı açtığım irade savaşında 2. günü de geride bırakmış bulunmaktayım.
  • Haftanı sözü : "Herhangi bir gün sokak kapınızdan adımınızı atarsınız ve tüm hayatınız  sonsuza kadar değişebilir. Evrenin bir planı vardır ve o plan her zaman hareket halindedir. Bir kelebek kanatlarını çırpar ve yağmur yağmaya başlar. Korkutucu bir düşünce olsa da, aynı zamanda harikadır da. Makinenin tüm o küçük parçaları, siz tam olarak olmanız gereken yerde, tam olarak olmanız gereken zamanda bulunun diye sürekli çalışır. Doğru yerde, doğru zamanda."
Sevgiyle,