30 Aralık 2025 Salı

Ait Olan Yolunu Bulur

2026’ya giriyorum. 

Bu defa gerçekten hafifim. 

Şunu artık net biliyorum: Senin olan, asla yanlış adrese gitmez. Gecikir belki, dolanır ama sonunda yolunu bulur. Çünkü başından beri senindir. Bugün yediğin küçücük bir meyve parçası bile… Tohumu toprağa düştüğü andan itibaren bir yolculuğa başlıyor. Kaç el değiştiriyor, kaç ihtimalin içinden geçiyor ve sonunda gelip seni buluyor. Hayatta da böyle. Sana ait olan, sabırla geliyor.

2025 bana çok şey öğretti. Ne bırakmam gerektiğini, neyi zorlamamam gerektiğini… Ve en önemlisi, neyi artık taşımak zorunda olmadığımı. 

Artık taşımıyorum mesela, ne geçmişin ağırlığını, ne başkalarının bitmeyen planlarını, ne de insanların üzerine kurduğu o “sen halledersin ya” beklentilerini. 

Bazı şeyleri geride bıraktım mesela. Kırgınlıklar, beklentiler, cevapsız kalan sorular… Hepsi yerli yerinde, geçmiş bir yılın içinde. Her şey düzelmedi belki ama ben değiştim. Ve bazen bu, fazlasıyla yeterli. 

Cevap gelmeyen sorular vardı. Ben de sormayı bıraktım. Çünkü bazı şeyler, cevaplanmadığında değil; kabullenildiğinde hafifliyor. 

Kendimi seçtiğim anlar oldu bu sene. Bunun bedeli olarak geride kalan ve ardımda bıraktıklarım da. İyi ki. Çünkü kendini almadan yol yürünmüyor. Dahası bu Berrak artık sadece kendini taşıyor.

2026’ya girerken içim sakin. Ne ispat etme ihtiyacı var, ne yetişme telaşı. Kendi hızımda, kendi yerimdeyim. Yolu ışık olan herkesle yollarımız kesişir zaten. Ama başkalarının yarattığı karanlıkta durmak, artık benim işim değil. 

Eskide kalmış ve bana iyi gelmeyenlerle de veda vakti. Vefam baki, ama özgürlüğüm de kıymetli.

Ben artık mutluyum. 

Bu mutluluk büyük laflardan değil; küçük, sağlam farkındalıklardan geliyor.

2026’ya gereksiz hiçbir şey almıyorum. Sadece bana ait olanları. 

Ve biliyorum… Bana ait olan, her zaman olduğu gibi, bu yıl da yolunu bulacak. 

Sevgiyle. 

23 Mayıs 2025 Cuma

Artık Taşımıyorum. (Evet, o yük senin değil.)

 

Geçen gece öyle bir rüya gördüm ki... Uyandığımda içimde yankılanan tek cümle şuydu:

“Berrak, artık taşıma.”

Rüyamda eski işyerimdeydim.  Hani o ilk göz ağrısı, kariyerimin temelini attığım yer.  Ofis aynı, insanlar tanıdık, hatta çok sevdiğim, beni ben yapan, her adımımda bana yol gösteren rahmetli patronum bile orada.  Ama bir şey farklıydı: Ben.

Artık o eski “her şeye yetişmeye çalışan, herkesi idare eden” Berrak yoktu.
O gitmişti.
Yerine, "dosyayı istiyorsan kendin alırsın" diyen, kararlarını net koyan, yorgun ama farkında olan bir Berrak vardı.

Bir noktada fark ettim:
Eskide kalmış hiçbir şey bana iyi gelmiyor.  Vefam baki, ama özgürlüğüm de kıymetli.

Sonra rüya bir anda fuar alanına dönüştü.
Stand hazır değil ama fuar başlamış. Tabii kim sahada?  Rüyada bile olsa, ben.
Kuruyorum, düzenliyorum, toparlıyorum.  Herkesin boşluklarını kapatıyorum.
Ama içimde o ses hiç susmuyor:
“Sen hep sistemi toparlıyorsun ama kimse senin sistemini kurmuyor.”

Rüyanın sonunda bana bir araç veriliyor.  Araç hasarlı. Üzerinde büyük puntolarla geçmişimin adı yazıyor.
"Bu araçtan Berrak’a verin," diyor rahmeli patronum.
Ben de diyorum ki:
“Benim zaten bir aracım var.”

Sonra bir çocuk çıkageliyor.  Sarışın, mavi gözlü. .

Ben tam sıkıldım derken, o çocuk bir anda koşup boynuma sarılıyor.

Ve ben bir anda kendimi hatırlıyorum:
Ben hâlâ sevilmek, desteklenmek, korunmak istiyorum.
Ama artık bunu başkalarının yükünü taşırken değil,
kendim olarak var olurken yaşamak istiyorum.


Artık taşımıyorum.
Ne geçmişin ağırlığını,
Ne başkalarının bitmeyen planlarını,
Ne de “sen halledersin ya” beklentilerini.

Yorgunum evet. Ama uyanığım da.
Artık direksiyondayım. Ve bu sefer yol benim.

Her şey için teşekkürler...

Bu Berrak artık sadece kendini taşıyor.

Yolu ışık olan herkesle yollarımız kesişir zaten.
Ama karanlıkta durmak, artık benim işim değil.

Yolum açık.
Yük hafif.
Gönül ferah.
Ve arka koltukta kimse yok. 🙂