Geçen gece öyle bir rüya gördüm ki... Uyandığımda içimde yankılanan tek cümle şuydu:
“Berrak, artık taşıma.”
Rüyamda eski işyerimdeydim. Hani o ilk göz ağrısı, kariyerimin temelini attığım yer. Ofis aynı, insanlar tanıdık, hatta çok sevdiğim, beni ben yapan, her adımımda bana yol gösteren rahmetli patronum bile orada. Ama bir şey farklıydı: Ben.
Artık o eski “her şeye yetişmeye çalışan, herkesi idare eden” Berrak yoktu.
O gitmişti.
Yerine, "dosyayı istiyorsan kendin alırsın" diyen, kararlarını net koyan, yorgun ama farkında olan bir Berrak vardı.
Bir noktada fark ettim:
Eskide kalmış hiçbir şey bana iyi gelmiyor. Vefam baki, ama özgürlüğüm de kıymetli.
Sonra rüya bir anda fuar alanına dönüştü.
Stand hazır değil ama fuar başlamış. Tabii kim sahada? Rüyada bile olsa, ben.
Kuruyorum, düzenliyorum, toparlıyorum. Herkesin boşluklarını kapatıyorum.
Ama içimde o ses hiç susmuyor:
“Sen hep sistemi toparlıyorsun ama kimse senin sistemini kurmuyor.”
Rüyanın sonunda bana bir araç veriliyor. Araç hasarlı. Üzerinde büyük puntolarla geçmişimin adı yazıyor.
"Bu araçtan Berrak’a verin," diyor rahmeli patronum.
Ben de diyorum ki:
“Benim zaten bir aracım var.”
Sonra bir çocuk çıkageliyor. Sarışın, mavi gözlü. .
Ben tam sıkıldım derken, o çocuk bir anda koşup boynuma sarılıyor.
Ve ben bir anda kendimi hatırlıyorum:
Ben hâlâ sevilmek, desteklenmek, korunmak istiyorum.
Ama artık bunu başkalarının yükünü taşırken değil,
kendim olarak var olurken yaşamak istiyorum.
Artık taşımıyorum.
Ne geçmişin ağırlığını,
Ne başkalarının bitmeyen planlarını,
Ne de “sen halledersin ya” beklentilerini.
Yorgunum evet. Ama uyanığım da.
Artık direksiyondayım. Ve bu sefer yol benim.
Her şey için teşekkürler...
Bu Berrak artık sadece kendini taşıyor.
Yolu ışık olan herkesle yollarımız kesişir zaten.
Ama karanlıkta durmak, artık benim işim değil.
Yolum açık.
Yük hafif.
Gönül ferah.
Ve arka koltukta kimse yok. 🙂
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder