2026’ya giriyorum.
Bu defa gerçekten hafifim.
Şunu artık net biliyorum: Senin olan, asla yanlış adrese gitmez. Gecikir belki, dolanır ama sonunda yolunu bulur. Çünkü başından beri senindir. Bugün yediğin küçücük bir meyve parçası bile… Tohumu toprağa düştüğü andan itibaren bir yolculuğa başlıyor. Kaç el değiştiriyor, kaç ihtimalin içinden geçiyor ve sonunda gelip seni buluyor. Hayatta da böyle. Sana ait olan, sabırla geliyor.
2025 bana çok şey öğretti. Ne bırakmam gerektiğini, neyi zorlamamam gerektiğini… Ve en önemlisi, neyi artık taşımak zorunda olmadığımı.
Artık taşımıyorum mesela, ne geçmişin ağırlığını, ne başkalarının bitmeyen planlarını, ne de insanların üzerine kurduğu o “sen halledersin ya” beklentilerini.
Bazı şeyleri geride bıraktım mesela. Kırgınlıklar, beklentiler, cevapsız kalan sorular… Hepsi yerli yerinde, geçmiş bir yılın içinde. Her şey düzelmedi belki ama ben değiştim. Ve bazen bu, fazlasıyla yeterli.
Cevap gelmeyen sorular vardı. Ben de sormayı bıraktım. Çünkü bazı şeyler, cevaplanmadığında değil; kabullenildiğinde hafifliyor.
Kendimi seçtiğim anlar oldu bu sene. Bunun bedeli olarak geride kalan ve ardımda bıraktıklarım da. İyi ki. Çünkü kendini almadan yol yürünmüyor. Dahası bu Berrak artık sadece kendini taşıyor.
2026’ya girerken içim sakin. Ne ispat etme ihtiyacı var, ne yetişme telaşı. Kendi hızımda, kendi yerimdeyim. Yolu ışık olan herkesle yollarımız kesişir zaten. Ama başkalarının yarattığı karanlıkta durmak, artık benim işim değil.
Eskide kalmış ve bana iyi gelmeyenlerle de veda vakti. Vefam baki, ama özgürlüğüm de kıymetli.
Ben artık mutluyum.
Bu mutluluk büyük laflardan değil; küçük, sağlam farkındalıklardan geliyor.
2026’ya gereksiz hiçbir şey almıyorum. Sadece bana ait olanları.
Ve biliyorum… Bana ait olan, her zaman olduğu gibi, bu yıl da yolunu bulacak.
Sevgiyle.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder