21 Mayıs 2020 Perşembe

Deep Note

Selam sevgili okuyan,

Uzun zaman oldu biliyorum.  Bu arada çok yazdım, çok sildim. Aslında ne çok şey birikti, kurulacak ne çok cümle, aktarılacak ne çok duygu var ama yumuşak bir geçiş olsun diye önceliği Deep Note köşesine ayırdım.

Notlarım ve ben başlıyoruz,

*Acaba 2015'te iş görüşmesine giden biri "Kendinizi 5 sene sonra nerede görüyorsunuz?" sorusuna "maskeyle ev karantinasında" diye cevap vermiş midir?

*Karantinadakilerin yarısı ya hamile kalacak, yada hamile gibi görünecek 🤦‍♀️

*Hayatımda onca olayı atlatıp, yaptığım onca hataya, aptalca şeye rağmen değil de, market alışverişine gittiğim, yada elimi yüzüme götürdüğüm için başıma bir şey gelirse cok sinirlenirim.

*Dus jelinin yegane görevi bizi yıkamaktır. Kac aydır onu önce ben yıkıyorum 🤦‍♀️

*Köpeklerin yürüyüşe çıkarken neden bu kadar heyecanlandığını şimdi anlıyorum.

*İnsanlarin sana erişimini yalnız sen kontrol edersin. Şimdi tekrar oku.

*Gördüğün yanlışı işaret etmiyor olman onu farketmediğin anlamına gelmez. Sadece zamanını ona harcamak istememişsindir.

*Artık değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmiyorum. Kabul edemeyeceğim şeyleri değiştiriyorum.

*Fotoğrafçı manzarayı değiştiremezse, açısını ve makinenin lensini değiştirir ve en iyi görüntüyü yakalamaya çalışır. İşte aynen bu mantıkla, yaşadığın olayı, içinde bulunduğun ortamı değiştirmiyorsan, bakış açını değiştirmeyi dene. Kendi hayatının filtresi ol, süngeri değil.

*Eğer bir gün beni koşarken görürseniz, lütfen arkamda beni kovalayan her ne ise durdurun!

*Koşmak demişken, küçükken bir köpek tarafından kovalanmamışsanız, çocukluğunuz tamamlanmamış demektir.

Ve el classico. Geceye şarkı bırakalım.

Can Güngör - Yalnız ölmek. (yalnızlıktan korkmayanlara gelsin.) Şimdiden rica ederim 😉

En kısa zamanda görüşmek üzere.

Sevgiyle.

Berrak.

20 Mart 2020 Cuma

Yeni Dönem

Gözle göremediğimiz minicik bir şeyin esiriyiz artık. Milyarderimiz, en fakirimiz, sofistikemiz, atesitimiz, sofimiz, alevimiz, sünnimiz... Hepimiz, görünmeyenin esiriyiz.
Sevdiklerimize dokunamıyor, onlara olan sevgimizi göstermek için, aramıza mesafe koyup, uzak duruyoruz. Tam olarak böyle bir döneme girdik.
Bir kahvenin 40 yıl hatırı varmış cidden deyip, anlamına ilk kez vakıf olduğumuz,
Kalabalıktan uzaklaşıp, iç sesimizle yüzleştiğimiz,
Seneler sonra ilk kez koşturamadığımız döneme girdik.
Bencili fark edip, yardımseveri aynı zamanda alkışladığımız,
Birlik olmanim gücünü anlayıp, insanları ötekileştirmediğimiz,
Haberlerde siyasetin olmadığı döneme girdik.
Çoğumuzun ölümle ilk kez böylesi yüzleşip, ona teslim olmamak için mücadele ettiği döneme girdik.
Yarının olmadığı, yaşadığımız anın değerini bildiğimiz, sağlığımıza her sabah şükrettiğimiz döneme girdik.
Belki başından beri esas görünmeyenden korkup, hırslarımıza yenilmeseydik, yaşama hakkına saygı duyup, böyle yaşayabilseydik, her şeyin daha farklı olabileceğini anladığımız döneme girdik.
Kararırken aydınlandığımız,
Eve kapandıkça, kendimize açıldığımız,
Sessizleşitikçe, başkalarını duyduğumuz döneme girdik.
Hayır olsun, hayırlı olsun ...
Berrak.

20 Aralık 2019 Cuma

Yeni Yıla Eski Ben


Yeni yıl, yeni ben yok.

Yeni yılda eskinin bir üst modeli ben var.

Yeni yıla girerken eskiyi arkamda bırakmak yok. Yeni yıla bir önceki senede biriktirdiğim güzelliklerle birlikte, hatalarımı da yanıma almak var bu sene.

Yeni yılda yeni ben yok.
Çünkü unutmamalıyım ki, eski "ben"in yaşayıp, atlattıkları beni böylesi güçlü ve yaşamış, tecrübe edebilmiş biri yaptı.

O yüzden bu sene veda etmek yok. Iyisiyle kötüsüyle, tüm yaşadıklarımı yanıma alıp girmek istiyorum 2020'ye. Hayal kırıklarımı da alıp, kendime bir daha yaşatmamak olmalı amacım, onlardan kaçıp hiç olmamışcasına davranmak değil. Kayıplarımı bavuluma alıp girmeliyim yeni yıla. Onları yaşatabilmeliyim benimle birlikte. Ve en önemlisi yeni yıldaki bana, eski ben ile de gurur duymam gerektiğini öğretmeliyim. Her yönüyle sevmeli, korumalı, arkasında durmalı ve affetmeliyim onu, ve affedemeyeceğimi düşündüğüm herkesi, her şeyi...

Hayal kırıklıklarımı alçıya alıp iyileşmesini izlerken her daim hatırlamalıyım aynı yerlerde dolaşıp, aynı hataları yapmamam gerektiğini.

Yeni yıla eski ben olarak girmeliyim bu sene, sonuna kadar kendimin arkasında durarak. Felaketleri, velinimete çevirebilmeliyim.

Yeni yıla eski yıldaki "ben"den kaçarak veya utanarak girmek gibi bir niyetim yok. Yeni yılda aynaya her baktığımda, olduğum kişileri görüp daha da kalabalıklaşmak istiyorum.

Çok değişeceğim değil, çok şeylerin beni değiştirip, bugünki ben olmamı sağladığını gururla söyleyeceğim bir sene istiyorum.

Hoşgel 2020...

Sevgiyle.

Berrak...

29 Eylül 2018 Cumartesi

Söz veriyorum

Betül Mardin.  Güç sembolü, kadınların idolü, tanıdığım en idealist kadın olan ve kahramanım olarak gördüğüm annemin dahi hayatım boyunca bana hayranlıkla anlattığı kadın.  Halkla İlişkiler denildiğinde akla gelen diva.  Halkla İlişkiler gibi sürekli diyalog halinde olman gereken bir sektörü Türkiye'de oluşturan ve uluslararası konferanslarda "anne" lakabıyla tanınmış bu kadının 5 yaşına kadar dilsiz ve 13 yaşına kadar kekeme olduğunu biliyor muydunuz?   Betül Mardin'in daha küçücükken kendi kendine verdiği "Artık benimle kimse alay edemeyecek" sözü olmuş onu bugüne getiren, milyonların kalbine taht kurmasını sağlayan.  Unutma, her şey tek bir söz ile başlar.

Bugün, şimdi, hemen bir söz ver kendine ve iz bırakmaya başla,
Şimdi bir söz ver kendine ve içinde biriktirdiğin keşkeler ile ölme,
Unutma, spora başladığında muhakkak kas ağrısı çekeceksin ki daha kuvvetli kaslar oluşsun, ve unutma kadınlar müthiş sancılardan sonra hayatın mucizesi olan bebekleri alırlar kucaklarına.  Hayatın sana verdiği acıların aslında seni daha güçlü biri haline getirecek olayların başlangıcı olduğuna inan.  Unutma, iyi bir antrenör ancak başarabildiğine inandığı öğrencisine en ağır çalışmaları verir.  Kendi kendine ördüğün o koca duvarların önünde durup dikilme, şimdi kendine bir söz ver ve konfor alanının dışına çık.  Zamanın seni geliştirmeden yaşlandırmasına izin verme.  Şu an alacağı bir karar ve kendine vereceğin bir söz ile, planladığın hayatı yaşamaya başlayabilirsin inan sonrasında mutlu olmaya çalışmana gerek dahi kalmayacak çünkü hep mutlu olacaksın.

Hayranı olduğun ünlüye benzemek, onun gibi giyinmek ve görünmekten çok daha fazlasısın sen.
Unutma her şeye senin seçimin karar veriyor.  Gerekirse Ay'a koşmayı hayal et ve bırak çevren sana gülsün, pes etme.  Ayakkabının içindeki minicik taş parçasının seni engellemesine izin verme ve gerekiyorsa kayaları ve dağları aş.

Şimdi kendine bir söz ver ve kendinde mutlu olmadığın tüm özelliklerine veda et.  Şimdi kendine inan, başarabileceklerine inan, heyecanlan, ayağa kalk, yürü ve koşmaya başla.  Durmadan ilerle ve seni durdurmaya çalışanlara kulak verme.  Kendin amacın doğrultusunda yaşa, kendi nedenini bul ve ona ulaşana dek durma.  Kendi başarabileceklerine inanamayacaksın.

Sevgiyle,

Berrak...

Hayata kuşbakışı bak

Hala burada mısın okuyucu? Bayağı zaman geçmiş buralara uğramayalı.  Çok şeyler geldi geçti bu sürede, iki iş değiştirdim mesela. Önce sektörlerim değişti, sonra çalıştığım kişiler, patronlar, ortam, vs vs derken ihmal ettim burayı, ama bir baktım ki bu sürede ben de değişmişim.

En son yazımdan bir kac ay sonra ofisteki odamda, aniden durdum. Bir an koltuktan yükseldim ve kuşbakışı masada duran halime baktım, sonra "iyi mi böyle?" diye sordum kendime. Yüreğim, istediğim cevabi veremediği anda istifa ettim.  Hep yazarım, söylerim geçmişin anılarından kendi yarattığımız "hatıra" hücresinde, "yad etmek" adı altında zaman geçiriyoruz ve bu esnada olumsuzlukların peşinde koşup, tamir etmeye çalışırken de olumlu olanı kaçırıyoruz. Bu nedenle olumluyu seçmeye karar verdim. Sonrasında hiç planda yokken başka teklifle başka yere geçtim. Eğer o gün kendime kuşbakışı bakmamış olsaydım, bugün olduğum yerde değil, hala o masada zamanımı hala değer bilmeyenlere harcıyor olurdum. Bunu anladığımda hayatıma kuşbakışı bakmam gerektiğini anladım.  Meğer kendi hayat masam ne kadar da doluymuş. Ne gereksiz şeyler koymuşum yıllardır.  Onları atmaya kıyamadığım için kendi alanımı daraltmışım meğer.  Başkalarına ait yarım kalan işleri hep ben devralmışım, bana ait değilken ben yüklenmişim.  Fakat kendime ait en minik rica da herkesin öğle arasına denk gelmişim.  Profesyonelliği unutup sözlüğümden "hayır" kelimesini çıkartmışım karşımdakileri kırmamak adına. Kendi özüme dönmeyi unutup başka başka işlere beynimi yormuşum.  Bana hediye edilen ve dahası ne zaman elimden alinacağı belli olamayan kendi masamda boyumdan büyük nice fedakarlıklara kalkışmışım sadece "burnu havada" görünmemek adına. Samimiyet ile özveri arasındaki o ince çizgiyi niceleri geçmişim. Nice sabahlara uyanmışım hep başkaları için ve nice imkanlara ve yeniliklere kapamışım kendimi.
"Ben" kalabilmek adına nice arkadaşlıklardan da istifa ettim bu sürede sevgili okuyucu. Sessizce ayırdım tüm o gereksiz dosyaları ve yine sessizce rafa kaldırdım.

Sen de "benim burada ne işim var?" diyorsan derin bir nefes al, kabuğunu kır ve atılım yap. Asla negatif düşünme ve unutma "Tırtılın bitti dediği an, yaradan "kelebek" dermiş."

Şimdi kalk, kendine sıcacık mis kokulu bir kahve yap ve hayatının kalanına bugün başla. Keyif al, fazlalıkları at, geçmişteki kalp ve hayal kırıklarını, rafa kaldır. Unutma, bu hayat seninle başladı ve sen kendi hikayende başroldesin.

Sevgiyle,

Berrak...

9 Kasım 2017 Perşembe

Sen de Gül

Neden mi hep gülerim?  Olmadığım biri gibi olma çabam olmadı hiç.  Kendimle en çok gurur duyduğum yanımdır.  Uçlarda yaşadım tüm duygularımı, aniden çok sinirlendim, aniden fırtınalar koptu içimde ama belli etmek istemedim, yeri geldi çocuk gibi ağladım, çoğu kez insanların ne düşündüğü aklımın ucuna dahi gelmeden kahkaha attım, sevdim, nefret ettim, kızdım, korudum, merhamet ettim, büyüklük bende kalsın dedim, hislerimi anlattım, bazen anladım, bazen anlamadım, bazen de anlayamadım ama kendim olmaktan asla ödün vermedim.  Kolay olmadı elbette, çoğu kez içimdeki çocuğu korumak için çok kalın ve yüksek duvarlar ördüm.  Ve yine bu duvarlar yüzünden çok fırsatı öteledim.  Kendimi koruma mekanizması kurdum.  Çoğu zaman ikiye böldüm içimi.  Soğuk olan tarafı öne çıkardım ki, sıcak tarafıma zarar verip örseleyemesinler diye.  Bundandır insanların bana "ama sende aniden tersleşiyorsun" demesi.  

Empati yaptım, çok empati yaptım.  Büyük konuşmamaya özen gösterdim hep.  Çok gördüm, çok farkında oldum ama sustum.  Sustum çünkü bekledim, benim yapamadığımı "ilahi adaletin" yaptığını görmeyi bekledim.  Gördüm de çoğu kez.  Bazen işittim.  Yine de içimdeki çocuk ağladı onlar için.  Yine de üzüldü.  İşte o anlarda anladım onu yaşatabildiğimi, güldüm.  

31 senede kendimi özlemedim.  Hep onunla oldum.  Kimse bilmese de kendimle güzel vakit geçirdim ben.  Esprilerimi en güçlü silahım olarak kullandım.  Dost görünen düşmanların "espri" altında canımı acıtıp, kusurlarımı yüzüme vurmalarına izin vermedim hiç.  Kendimle en çok ben alay ettim, onlara fırsat bırakmadığımı anladığımda onlarla beraber güldüm.  

Gözyaşımı ailemden başkası için akıtmamaya özen gösterdim.  Çok ince düşündüm.  Bazen can sıkacak kadar ince düşündüm ve karşımdakilerin bunu anlamasını bekledim.  Anlamadılar.  Sonra anlamamalarına güldüm.  

Çok kazandım, kendimle gurur duydum ve bir o kadar da kaybettim ama sonra kayıplarımın benim sivri yanlarımı ortaya çıkarmasını izleyip, artık daha az canımın yanacağını anladığımda güldüm.

Çok hayal kurdum, çok düşündüm, elimden geleni kimselere belli etmeden yaptım, bazen çabalamaktan saç diplerimin ağrıdığını hissettim, belli etmedim.  Olmadığında kabul etmedim, denemeye devam dedim, çabalamak için sebebim var dedim güldüm, olduğunda da mutluluktan güldüm.

İnsanların beni kritize etmelerini izledim.  Susturmadığım anlar oldu, hatta izin verdiklerim.  Konuşmalarını istedim ki bir kelimeleriyle onları tanıyayım, bazen onlar beni eleştirirken güldüm, bazen de başkalarında ayıp veya kusur olarak gördüklerini kendileri yaparken izledim ve güldüm.

Çok hatırladım, az unuttum.  En büyük lanetim ve en güçlü silahım oldu.  Sonra bundan faydalanabileceğimi anladım, yine güldüm.

Hayvanları sevdim diye eleştirdiler, saçmaladılar, kızdılar ama yaralı hayvanı tedavi ederken, aslında kendi ruhumu onardığımı, aç bir hayvanı beslerken aslında kendi ruhumu beslediğimi anlamadılar.  Karşılık beklemeden, saf sevgiyi henüz keşfedememiş olmalarına güldüm, asla bağ kuramamalarına ve bir gün yalnızlık denizlerinde yüzerken beni anlayacaklarına güldüm sonra.

Her şey olmaya çalışmaktan yorulduğumda ve aslında herkesin hiçbir şey olmadığını anladığımda, kendime döndüm, kahve yaptım, resim çizdim, yazı yazdım, rahatladım ve yine güldüm...  

5 Eylül 2017 Salı

Sen kimsin?

Beyaz mi, siyah mi?
Zengin mi, fakir mi?
Varlikli mi, yoksul mu?
Ateist mi, musluman mi, hristiyan mi, yahudi mi, musevi mi, hindu mu, budist mi?
Liberal mi, muhafazakar mi, cumhuriyetci mi?
Utanmaz mi, icine kapanik mi?
Sessiz mi, hakkini savunan mi?
Hayalperest mi, gercekci mi?
Onemseyen mi, onemsenen mi?
Veren mi, alan mi?
Heteroseksuel mi, gay mi, lezbiyen mi, biseksuel mi?
Olumlu bakan mi, olumsuzu goren mi?
Arabeskci mi, rockci mi, popcu mu?
Cesur mu, korkak mi,
Gormezden gelen mi, farkinda olan mi,
Reddeden mi, kabul eden mi?
Ve hepsinden onemlisi
Mutlu mu yoksa mutsuz musun?
Yoksa sadece kaliplasmaya karsi cikarak insan olmaya calisan mi?
Olmaya calistigin "sen" olurken bunlardan hangisisin?
Ne kadar kendinsin? Ne kadar elalem?
Icindeki sen'i en son ne zaman dinledin? Onunla en son ne zaman yalniz kaldin?
En son ne zaman ilk kez bisey yaptin?
En son ne zaman "sadece kendini" dusundun, saniye dahi olsa baskalarinin ne diyecegini dusunmeden?
En son ne zaman kalabalik icinde utanmadan sarki soyledin?
En son ne zaman bilmedigin bir dansi etmeye calistin?
En son ne zaman "tum gun" kaygisizdin?
En son ne zaman sadece ve en saf halinle sen oldun, kiyafetin, sacin ve makyajin icin endiselenmeden?
Secim yapman gereken onlarca kalip arasinda ne kadar sen olabildin?
Simdi tekrar soruyorum, sen sen misin?
Sen kimsin?