günün yazısı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
günün yazısı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

29 Eylül 2018 Cumartesi

Hayata kuşbakışı bak

Hala burada mısın okuyucu? Bayağı zaman geçmiş buralara uğramayalı.  Çok şeyler geldi geçti bu sürede, iki iş değiştirdim mesela. Önce sektörlerim değişti, sonra çalıştığım kişiler, patronlar, ortam, vs vs derken ihmal ettim burayı, ama bir baktım ki bu sürede ben de değişmişim.

En son yazımdan bir kac ay sonra ofisteki odamda, aniden durdum. Bir an koltuktan yükseldim ve kuşbakışı masada duran halime baktım, sonra "iyi mi böyle?" diye sordum kendime. Yüreğim, istediğim cevabi veremediği anda istifa ettim.  Hep yazarım, söylerim geçmişin anılarından kendi yarattığımız "hatıra" hücresinde, "yad etmek" adı altında zaman geçiriyoruz ve bu esnada olumsuzlukların peşinde koşup, tamir etmeye çalışırken de olumlu olanı kaçırıyoruz. Bu nedenle olumluyu seçmeye karar verdim. Sonrasında hiç planda yokken başka teklifle başka yere geçtim. Eğer o gün kendime kuşbakışı bakmamış olsaydım, bugün olduğum yerde değil, hala o masada zamanımı hala değer bilmeyenlere harcıyor olurdum. Bunu anladığımda hayatıma kuşbakışı bakmam gerektiğini anladım.  Meğer kendi hayat masam ne kadar da doluymuş. Ne gereksiz şeyler koymuşum yıllardır.  Onları atmaya kıyamadığım için kendi alanımı daraltmışım meğer.  Başkalarına ait yarım kalan işleri hep ben devralmışım, bana ait değilken ben yüklenmişim.  Fakat kendime ait en minik rica da herkesin öğle arasına denk gelmişim.  Profesyonelliği unutup sözlüğümden "hayır" kelimesini çıkartmışım karşımdakileri kırmamak adına. Kendi özüme dönmeyi unutup başka başka işlere beynimi yormuşum.  Bana hediye edilen ve dahası ne zaman elimden alinacağı belli olamayan kendi masamda boyumdan büyük nice fedakarlıklara kalkışmışım sadece "burnu havada" görünmemek adına. Samimiyet ile özveri arasındaki o ince çizgiyi niceleri geçmişim. Nice sabahlara uyanmışım hep başkaları için ve nice imkanlara ve yeniliklere kapamışım kendimi.
"Ben" kalabilmek adına nice arkadaşlıklardan da istifa ettim bu sürede sevgili okuyucu. Sessizce ayırdım tüm o gereksiz dosyaları ve yine sessizce rafa kaldırdım.

Sen de "benim burada ne işim var?" diyorsan derin bir nefes al, kabuğunu kır ve atılım yap. Asla negatif düşünme ve unutma "Tırtılın bitti dediği an, yaradan "kelebek" dermiş."

Şimdi kalk, kendine sıcacık mis kokulu bir kahve yap ve hayatının kalanına bugün başla. Keyif al, fazlalıkları at, geçmişteki kalp ve hayal kırıklarını, rafa kaldır. Unutma, bu hayat seninle başladı ve sen kendi hikayende başroldesin.

Sevgiyle,

Berrak...

11 Temmuz 2017 Salı

Ölüm tarihini bilsen ne yapardın?

Ne zaman öleceğini bilseydin ne olurdu?  Eline bir kağıt veriliyor, bu kağıtta tam olarak kaç yıl veya kaç ay ve belki kaç saat sonra öleceğin yazılı.  Ne yaparsın?
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs.  Peki ya daha sonra ne yaparsın?

Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin?  Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin?  Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına?  Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı?  Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması?  Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna?  Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın?  Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya?  Ve en önemlisi korkar mısın hala?  Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın?  Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu?  İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın?  Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine?  Seni kritize edebilirler mi artık?  Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin?  Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?

Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde.  İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun?  Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte.  Geç olmadan aksiyon al.  Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı.  Seni üzenlerden var gücünle kaç.  İnsan olduğunu unutma.  Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle.  Yapmaya başla.  Deneme, başla.  Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla.  Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme.  Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme.  Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç.  Yarın yokmuşcasına.


14 Ekim 2015 Çarşamba

Mutlu Olmak İçin


  • En az bir dil öğren, senden farklı lisanda konuşan insanlarla iletişim kur. 
  • Hayallerini beton yapılar üzerine kurma, unutma, gökyüzü, deniz, okyanus, yağmur damlaları ve yıldızların sahibi yok.  Onlar senin.  Mutlu olmadığında doğaya sığın.
  • Büyü ama yetişkin olduğunda çocukluğunu unutma.  İçindeki çocukla iletişimini asla koparma.
  • Dibe vuran insanlarla dost ol.  Dünyayı kocaman bir deniz olarak gör ve dibe vurmuş insanların senden daha güçlü olduklarını düşün.  Denizin en derinine inebilenler, nefesini senden daha fazla tutabiliyor demektir.  Ve belki bi gün sen de nefesini tutmak zorunda kalabilirsin.  Buna her daim hazırlıklı ol.
  • Sirklere, hayvanat bahçelerine ve yunus parklarına gitme.  Her şey ait olduğu yerde güzeldir.  Ve  sirklerde olduğu gibi, hayatının hiçbir döneminde senin eğlencen ve keyfin uğruna başkalarının acı çekmesine vesile olma.
  • Hayal gücünü elinden almalarına izin verme.  Hep düşle, daima düşle.  Gülme sesleri gelebilir sen düşlerken, işte o zaman tıka kulaklarını.  Duyma sana gülenleri.  Ama bunun yanı sıra, seninle gülebilenleri baştacın yap.  İşte onlar zor bulunuyor.
  • Geleneksel kalıpların dışına çık arada sırada.  Kimliğini yaşa, sana dayatmalarda bulunmaya çalışanlar olacak, onlara asla izin verme.   


  • Hikayesini tam anlamıyla bilmediğin kişileri asla yargılama.  Unutma her hikayede en az iki taraf vardır.
  • Gözlerini kapattığında kendi dünyanı yarat, kalbinle bak.  Kalbini dinle.  Seni mutlu eden tüm o anları hafızana kazı.  Anılarını dijital ortama değil, beynine depola.  Görmeden, bakmana gerek kalmadan hatırlayabildiğin anıların en değerlilerin oluyor…
  • Gülmek için sebep arama, yarat.  Sen, birinin kahkahasının kahramanı ol.
  • “Resmen çocuk gibisin” diyenlere teşekkür et.  Sonra şaşkın bakışlarının tadını çıkar.
  • En az bir hayvanı evcilleştir.  Onunla bağ kur.  Hayvanları seven arkadaşların olsun.
  • Asla arkadaşlarına zaman ayırmayı unutma.  Kim bilir belki hiç ummadığın birinin hikayesinde yer alırsın.  Ve belki o hikayenin kahramanı olursun.
  • Çok güzelsin.  Ve çevrendeki herkes çok güzel ve eşsiz birer parça.  Tanıştığın her insan doğanın bir mucizesidir.  Güzellik kavramının kalıbı yoktur.  Gözünle değil, kalbinle bakarsan göreceksin.
  • Vedalaşmayı bil.  Sevdiğin kimselere ve mekanlara veda etmen gerekecek.  Eğer birinin hayatında yer alacaksan, gözyaşlarını da hesaba katacaksın.  Ve o gün geldiğinde üzülme.  Sevdiğin insanları kalbinde saklamayı başarırsan, hep senin yanında olacaklar. 
  • Kimsenin bilmediği en az bir mekanın olsun.  Bazen kendi kendine kalman gerekecek. 
  • Canlı bir bitkin olsun.  Onu hayatta tutmak için zaman ayır.  Senin için özel olsun.  Senin olsun.
  • Üzgün olmanın da güzellikleri olacak.  Günbatımının keyfine daha iyi varabilirsin yada bir şarkının sözlerinin farkına varabilirsin böyle anlarda. 
  • Binlerce insanla tanışacaksın.  Bazen hayalini bile kuramayacağın insanlarla bağ kuracaksın.  Onların da senin gibi insan olduğunu fark edip şaşıracaksın.  Kimseyi gözünde büyütme.  Kimse için büyü biri olmaya da çalışma.  Evren aslında hepimizi eşit seviyor.  Mutlu insanlar bunun farkına varabilenler sadece.
  • Çocukken, ergenliğinde ve büyüdüğünde “Küçük Prens” kitabını oku.  Her okuduğunda daha da etkileneceksin.

“Öyle ya, Küçük Prens'in gezegeninde, her gezende olduğu gibi, faydalı otlar da, zararlı otlar da vardı. Elbette ki faydalı otun tohumu faydalı, zararlı otun tohumu zararlı olur. Ama tohumlar görülmez, toprağın altında uyurlar mışıl mışıl, ta ki günü birinde birinin aklına eser, uyanır. O zaman da gerinir, güneşe doğru incecik, sevimli ve zararsız bir filiz sürer ürkekçe. Bir turp ya da bir gül filiziyse bu, varsın istediği kadar büyüsün. Ama zararlı bir bitkiyse, onu görür görmez koparmak gerekir. Küçük Prens'in gezegeninde korkunç tohumlar da varmış.. Baobabsa öyle bir bitki ki erken davranmazsan, bir daha baş edemezsin onunla. Gezegenini baştan başa sarar, köyleriyle delik deşik eder. Hele gezegen küçük, baobablar da çok olursa, çatlatır gezegeni.
Küçük Prens daha sonra: "Bu, bir kendini disipline etme işidir. İnsan her sabah elini yüzünü yıkadıktan sonra, gezegenine çekidüzen vermelidir. Baobablar filizlenirken gül fidanlarına çok benzerler. Onun için, birini öbüründen ayırt etmez, hiç vakit kaybetmeden baobabları söküp atmayı iş edinmeli. Oldukça sıkıcı bir iş bu, ama çok kolay."

Sen sen ol, baobablarından kurtul.  O zaman sana asla zarar veremezler.


Mutlu olmak aslında bu kadar basit...

Sevgiyle,

9 Eylül 2015 Çarşamba

Nefret Ettim, Özledim, Sıkıldım...


Cok sevdim ben,
Kucukken tvde yayinlanan pazar gecesi sinemasi için mısır patlatıp ailece televizyonun karşısına geçip film beklememizi,
Pazar günü ailece sucuklu yumurta eşliğinde yaptığımız kahvaltı keyfini,
Anneanemle babaannemin birbirine kahve falı baktığı o günleri,
Hasta olduğumda annemin "hadi sen bugün okula gitme evde yat dinlen" demesini, 
Göztepe'de aileler evlerinin balkonlarında otururken "kızlı erkekli" futbol maçı yaptığımız günleri,
Bayram arifelerinde yeni kıyafetler alıp bayram sabahında giymek için dakikaları saymamı,
Tatile çıkmadan önceki gece heyecandan uyuyamadigim gunleri,
Lunaparka gittiğimizde 5 şeye binme hakkımız olduğundan yolboyu kardeşimle neye binsek acaba diye derin derin tartıştığımız günleri,
Milli bayramlarda küçücük ellerimizde tuttuğumuz bayrakları heyecanla sallayarak diğer abi ve ablalarımızı izlediğimiz günleri çok sevdim...
Hic sevmedim ben,
Kürt böreği almaya gittiğimde börekçinin bana ters ters bakarak "onun adı sade börek" demesini,
"Sen bizdensin o zaman" diye cümle kurabilecek kadar küstah olan insanı,
"Amaan bosver canim, müslüman bile değil o" diyeni,
Hava karardığında toplu taşıma kullanayım da taksiye tek binmeyeyim diye düşündürenleri,
Minibüste tek kadın olduğumda korkmamı sağlayanları,
Etek giydimde yanıma gelerek "ama sen yanacaksın" diyen o kadını,
Restoranda yemeğe besmele ile başlayıp yanına gelen aç kediye tekme atan adamı,
Kalabalık yerlerde acaba bombalanır mı diyen iç sesimi sevmedim...
Dinine mezhebine ırkına rengine göre insan sınıflandıranları sevmedim.
Korkunun, hayallerin önüne geçtiği, hayatların hiç olarak görüldüğü, insanların ancak içinden çığlık atabildiği bugünleri de sevmedim.
Zaman ilerlerken geriye dönme isteğimi, arkama bile bakmadan gitme arzumu ve buna mecbur bırakanları hiç ama hiç sevmedim.
Ama en çok ta ölümü gencecik bedenlere layık görenler sizi hiç sevmedim ben...

28 Temmuz 2015 Salı

Neler Oluyor?


Neler oluyor bize?  Havada oksijenden daha çok nefret var fakında mısınız?  Sevgiye ne oldu?  Peki ya saygı?  İnsan değeri?  Nereye gitti tüm bunlar?  Neden korkuyoruz böyle, ne için nefret ediyoruz birbirimizden, bu tahammülsüzlüğün kaynağı nedir?  Kor gibi yanıyoruz için için.  Acılarımızı paylaşamaz olduk artık.  Herkesin çektiği kendine düşüncesi hakim olmuş gidiyor.  Kıyamet gününden evvel herkes kendi için savaşır hale gelmiş.  Gülemiyoruz fark ettiniz mi?  Gülecek kadar aralık yok artık.  Espri yapacak kadar, güzel bir şarkı paylaşacak kadar duraklamıyoruz.  Hep bir suçluluk duygusu.  Deprem sonrası gibi yıkık dökük kalpler.  Toparlanamaz gibiler.  Enkazdan neler çıkacak diye korkuyoruz resmen.  Nefret ediyoruz birbirimizden.  Farklılıklar çeşitlilik demek değil artık, adeta tahammülsüzlük sebebi.  Gri yok artık hayatlarımızda.  Sadece siyah yada beyaz olmak zorunda.  Buna zorlanıyoruz.  zorlandıkça korkuyor, korktukça agresifleşiyoruz, agresifleştikçe kimin canını yaktığımız önemsizleşiyor.

Biz 'Gel, gel ne olursan ol, yine gel' ile büyütülmedik mi?  Yok etmek bir yana dursun, 'komşusu açken tok yatan bizden değil' di hani?  Ne çabuk unuttuk, nasıl unutturdular?  Bunlar daha başlangıç mı, yoksa bitiş çizgisinin eşiğinde miyiz bunu bile bilemiyoruz, yazık!

Korku, kin, nefret, eleştiri, önyargı klavuzumuz olmuş adeta.  Silkelensek geçer mi?  Uyansak sona erer mi?  Sevgiyi bulmak, ona koşmak ne kadar zor?  Dahası herkes ilerlerken, biz neden geçmişe özlem duymak zorunda bırakılıyoruz ki?

Farklılıklar güzeldir.  Farklılık oldukça çoğalır, öğrenirsin.  Daha önce de söylemiştim gökkuşağı tek renk olsa bu denli harika olur muydu?  Gökyüzünde tek bir yıldız olsa seni böylesine büyüleyebilir miydi?  Unutma, belki dünyayı değiştiremezsin ama farklılık yaratabilirsin...

Sevgiyle okuyucu.  İnan derinlerde bir yerlerde çokça mevcut...

18 Temmuz 2015 Cumartesi

Mini Kaçış

Kaçacaksın bazen.  Yalnız kalacaksın.  Doğa ile baş başa olacaksın.  Delicesine özlediğin sevgilinmiş gibi sarılacaksın, huzuru, neşeyi, sükuneti, dinginliği ve güzellikleri onda bulacaksın.  Sen susacaksın bazen, dinleyeceksin.  Geçmişe gideceksin, bugün ile kıyaslayacaksın.  Arada nasıl değiştiğine şahit olacaksın.  Neler kaybettiğini ve kazandığını göreceksin.

Ben kaçtım.  Hem eğlendim, hem dinlendim, hem de duygulandım.



Sizin hayatınızda sekiz senede neler değişti?  Ben hemen hemen her şeyi yenilemişim meğer.  Başta kendimi.  İyi de yapmışım.  Onu da farkettim.  Doğaya ait olduğumu ve bunun önüne kimsenin geçemeyeceğini anladım yine.  Sonra torunum geldi.  kocaman olmuş, onu sevdim.  Şuncacıktı ;
                           

Artık bu kadar olmuş ;

Dediğim gibi, bazen susmak en büyük itirafları beraberinde getirir.  Zaman en büyük değişimlerin sebebidir.  Ve doğa, seni kendine getiren mucizedir...

Haa bu arada unutmadan, saçıma da hep istediğim gibi bir tutam yeşil ekletiverdim.


Son olarak sevgili okuyucu, Hayallerini hırslarına kurban etme.  Bırak betondan hayaller kursun diğerleri, sen minicik şeylerle mutlu ol, geri çekil ve izle.  Gör bak bakalım esas zengin kim?

Sevgiyle,

8 Temmuz 2015 Çarşamba

Bugün Kahraman Olmaya Ne Dersin?

Merhaba Okuyucu,

Bu yazıda biraz daha farklı olmak istiyorum.  Beni tanıyanlar bilir, tüm canlılara saygı duyarım.  Hayvanları korur ve kollarım elimden geldiğince.  Onlara zarar vermeye çalışanlar en büyük düşmanlarım arasındadır.  Hayvan sevmeyen insan da sevmez mantığına sıkı sıkı sarılmışımdır.  "Aman bana ne, beni ilgilendirmez sonuçta" mantığına inanılmaz uzaktayım.  Dahası bilirim ki, Afrika'da kanat çırpan bir kelebek, Amerika'da fırtına yaratır.  Bugün de Afrika'da soyu tükenmekte olan gergedanları yazmak istedim ve hayatını onları korumaya adayanları.  Yalnız şimdiden uyarayım, az önce belirttiğim "Aman bana ne ki" mantığında isen, yazının buradan sonrası seni pek sarmayacak ama bence zaman ayır ve oku lütfen.  Zira aynı dünyayı paylaşıyoruz ve tükenmekte olan bir canlının yurdu olmaz.


Resimdeki yakışıklı bey, Charles Summerfield.  Kendisi Afrika'da yaşayan bir sanatçı.  Tanınan, bilinen ve hayranlık duyulan biri.  Harikadır ki diğer insanların aksine bu özelliklerini birşeyler yapmak adına kullanıyor.  Güzel şeyler.  Gergedanların soyunun tükenmemesi adına gerçek bir savaş veriyor.  Ve dahası bunu karşılık beklemeden yapıyor.  Senin ve benim dahil olduğumuz dünya için.  Gergedanların türlerinin tehlike olma sebebi insanlar.  Ne sürpriz değil mi?  Maalesef değil.  İnsanlar! (bunu yazarken inan emin olamıyorum) gergedanları neden öldürüyor biliyor musun?  Canlı haldeki hayvanın boynuzunu koparmak için!  Boynuzlarının afrodizyak etkisi olduğunu düşünüyorlar.  Eşi veya sevgilisi ile aksiyon alabilmek için gergedan boynuzundan medet uman zavallılar yüzünden o canlılar işkence ile ölüyor.     

         

Dünya bunun karşısında ne mi yapıyor?  Elbette hemen hemen hiçbir şey.  Düşün aniden evine gelecekler, ailen ve sevdiklerinle birlikte normal bir şekilde yaşarken ve dahası canlıyken burnunu kesip, seni ölüme terk edecekler.  Ne vahşet!  Çoğunuz bunları bilmezsiniz haklısınız çünkü kimse bu vahşete karşı ağzını dahi açmıyor.  Charles ve beraber çalıştığı o iyi yürekli insanlar hariç.  Onlar savaşıyorlar.  Onlar farkında ve bu farkındalığı arttırmak için didiniyorlar.  Ben ne yapabilirim diyorsan, ufak bağışlarda bulunabilirsin mesela. Charles eğlenceli bir şarkı yaptı bu canları kurtarmak adına; http://charliesurj.com/shop/download/  linkinden indirebilirsin.  Şarkının Türkiye fiyatı yaklaşık 2 dolar.  Bu miktar tamamen bu canlıların kurtarılması için harcanıyor.  


Bugün birşey yapmak ve kendi kahramanını yaratmak istiyorsan sen de harekete geç.  Vahşete dur de ve bilinçlen.  Vahşetin türü olmaz, olamaz çünkü.  Bilip susmak, en büyük yardımdır unutma.  Elbette herkes maddi yardım yapacak diye birşey yok.  Ancak farkındalık yaratabilmek te mesele.  Sende bu hareketin parçası ol.  

Detaylı bilgi için : www.charliesurj.com adresini ziyaret edebilirsin.  
Şarkıyı indirmek istersen ; http://charliesurj.com/shop/download/ linkine tıklayabilirsin.
Dikkat çekmek istersen de eline yada herhangi bir şeye :) #stopkillingrhinos yazıp, Charles'ı etiketleyip, instagram yada twitter hesabında paylaşabilirsin.  Charles farkettiğinde derhal paylaşım yapar merak etme ;) Ayrıca Charles ve gergedanları sosyal medyada takip etmek istersen ;

Son olarak, Türkiye'deki koruyucu melekler için Charles bir sürpriz hazırladı.  Size Türkçe seslenmek istedi ve kendisi ile minik bir şey hazırladık.



Haydi bugün kahraman ol ve ait olduğun dünya için bir şey yap.

Sevgiyle okuyucu,



22 Haziran 2015 Pazartesi

Deep Not... Hadi Çıldıralım...


  • Hadi Hep beraber bir olup, Game of Thrones'un yazarı George R.R. Martin'i öldürelim.  Bu dertte burada bitsin.
  • Biscolata reklamlarına ne oldu ya?  Devamı yok mu?  Serinin devamını merakla bekliyoruz.
  • Başak Dizer'in hesabını hackleyen kişi, sana seslenmek istiyorum; hayatımdan 1 saati zehir ettin, benim gibi kaç kızın ahını aldın, ne beddualar edildi sana haberin var mı?  O değil de şimdi senin yüzünden "el alemin alay konusu olduk, hadi evlenelim bari" derlerse, Fuat Avni olsan bulurum seni.  Net!.
  • Tavsiye : Kötü bir gün geçirdiğinizi düşünüyorsanız hatırlayın, milyonlarca kişi vücudunda eski sevgilisi yada eşinin dövmesi ile dolaşıyor.  Beterin beteri var.
  • Hatırlatma : Size telefonumdan bir resim gösteriyorsam, ekranı sağa sürüklemeyin, sola da sürüklemeyin, sadece o resme bakın lütfen.
  • Küçük bir not : Eğer önünüzden kara kedi geçiyorsa bu hayvanacağız bir yere gidiyor demektir.  Fazla şeyetmemek lazım.
  • Tavsiye 2 : Eğer birini seviyorsanız onu rahat bırakın.  Döner gelirse başka kimse istememiş demektir, bir daha bırakın.
  • Sevgili Dominos, tamam, kabul, güzel zamanlarımız oldu.  İnkar etmiyorum, sayende Mükemmel hissettiğim anlar oldu ama bu ilişki bana zarar vermeye başladı.  Artık diyetteyim.  Bunu kabul et ve bana mesaj göndermekten vazgeç lütfen.  Sorun sende değil tamamen bende...
  • Kesin Bilgi : Artık hiçbirimiz eskisi gibi değiliz.  Yayalım!
  • Kesin Bilgi 2 : Hepimizin sırları var.  Mümkünse yaymayalım!
  • Birine mesaj yazarken eş zamanlı mimik yapıyorum.  Karşı tarafın beni görmediğinin farkındayım. Bunun üzerinde çalışıyorum.
  • Sevmediğim tüm insanlara sesleniyorum: Kendiniz ile ilgili nefret ettiğiniz tüm özelliklerinize hayranım.
  • Küçük bir hediye; https://www.youtube.com/watch?v=pXJysswyIFo . Rica ederim ;)
  • Çin'de Yulin festivali kapsamında 10000 lerce kedi köpek, canlı canlı yakılarak, kaynatılarak ve derisi yüzülerek öldürüldü.  Bunu duyup ta bana "aman bizde burda inekleri kesiyoruz" diyenleri pişman ettim.  Sonradan bu repliği söyleme cesaretinde bulunacakları şimdiden uyarıyorum.  Lütfen yapmayın.  Beyin yani, verilmiş, arada bir kullanın, paslanmasın!
  • Bugün canımın içi Eduardo Serio nam-ı diğer Black Jaguar White Tiger 'ın doğum günü.  birlikte nice senelere kuzum.  Her ne kadar bu yazdıklarımı anlamayacak olsan da, varsın bilme yani.  Seviliyorsun, önemli olan da bu...
Sevgiyle ;)









12 Haziran 2015 Cuma

Minik Şeytanlar...

Siz hiç nefret ettiniz mi?

Nefret, ne kadar güçlü bir kelime.  Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde.  Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?

Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek.  Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana.  Böyleydi evet.  Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor.  Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?

Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.

Sevdiğim şeyler de var elbet.  Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela.  Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.

Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl.  Bırakma onları.  Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir.  Samimi olanları ayrı bir sakla ama.  Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında.  Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir.  Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.

Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına.  Seninkine etki etmelerine asla izin verme.

Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...


1 Haziran 2015 Pazartesi

Canım istedi...

Canim oyle istedi sevdim. Canim oyle istedi kendi nedenlerimi yaratip, karsimdakinden nefret ettim.
Canim oyle istedi acaba sesim nasil, acaba insanlar hoslanmaz mi korkusu yasamadan bagira bagira sarki soyledim.
Canim istedi yurudum saatlerce, canim istedi kostum. Canim istedi gunlerce evden cikmadim.
Canim istedi en iyi arkadasim kedi, kopek yada karga oldu bir sure.
Canim istedi en olmadik yerde super espriler yaparak kendimi zorda birakma pahasina da olsa eglendim.
Canim istedi denizde buldum ozgurluk hissini, kactim gittim bir kac gunlugune.
Canim istedi kahkaha attim. Kim ne dusunur diye dusunmedim hic.
Canim istedi cimenlerde ciplak ayakla yurudum, canim istedi kumsalda sabaha kadar oturdum.
Canim istedi karsimdakiyle eglenmek adina benimle alay etmesine izin verdim. Esas akillinin kendisi oldugunu dusunmesini sagladim.
Canim istedi en derin sirlarimi paylastim, canim istedi en derinime sakladim.
Canim istedi yetistirmem gereken isleri sarkittim, canim istedi bos vaktimde bir projede gonullu oldum, deliler gibi calistim.
Canim istedi itiraf ettim, canim istedi susmayi tercih ettim.
Canim istedi eglendim, canim istedi eglendirdim.
Canim istedi en onde oldum, canim istedi hayalet kesildim. Kimseler goremedi beni.
Canim istedi cok degisik gorundu insanlara hareketlerim, canim istedi kabul goren davranislar sergiledim.
Canim istedi kalbimi dumenim yaptim, canim istedi beynimi komutaya gecirdim.
Canim istedi istedigimi aldim, sonra aldigim seyi istememis oldugumu farkettim, hemen vazgectim.
Canim istedi oyunu kuralina gore oynadim, canim istedi kural tanimadim.
Canim istedi ilgilendim, cok ilgilendim, canim istedi buz kestim.
Canim istedi yeni tanistigimla can ciger oldum, canim istedi en yakinima yabanci oldum.
Canim istedi yazdim, canim istedi okudum.
Canim istedi aydinlandim, canim istedi aydinlattim.
Canim istedi gozlerimi kapatmayi tercih ettim, canim istedi tum detaylara hakim oldum.
Mesela bugun canim istedi, sahilde kayaliklarin uzerinde bu yaziyi yazdim.
Hadi bugun sen de caninin istedigini yap... Inan bana cok iyi gelecek...

Sevgiyle...

19 Mayıs 2015 Salı

30 senelik uyku...

Değişiyorum, farklıyım artık, bunu tüm kalbimle ve ruhumla hissediyorum.  Ve en önemlisi bu hoşuma gidiyor.  Algılarım daha açık artık, daha net görüyorum, daha enerjiğim.  Daha bi ben oldum.  Sen'i daha iyi görebilen ben.  Duygularımın kölesi, mantığımın yardımcısıyım.  Sorumsuzca ve bazen büyük risklerle.  Yepyeni başlangıçlara, yepyeni hayallere, yepyeni dünyalara yapılacak keşiflerin kaptanıyım.  Doğanın seslerinde kayboluyorum artık.  Belki bir cırcır böceğinin namelerinde buluyorum huzuru, belki yağmur damlalarının melodisinde.  Yazıyorum mesela, umarsızca, düşünmeden, hesaplamadan ve belki hadsizce.  İnsanların hayalleri betondan yapılar üzerine kuruluyken, ben çıplak ayakla kumsalda yürüyorum.  Biliyorum çünkü, bu mutlu ediyor beni.  Tanıdıkları Ben'den memnun olmayıp, kendi hayallerindeki Ben'i yaratmaya çalışanlardan uzaktayım artık.  Onların niyeti belli, zihinlerinde yarattıkları Ben ile mutlu olmak!  Daha kararlıyım, küstahça kendinden emin olan, özgüvenini gereksiz şekilde şişirmişlerden uzakta, daha bir rahatım.  Planlarım da var.  Huzuru bulduğum kimseler ve mekanlar yoldaşlarım olacak.  Cümlelerim değil belki ama, gözlerim feryat edecek artık.  Bak buradayım!  Ne kadar toplu taşıma aracı varsa hepsine binerek, küçük şehir turu yapacağım.  Kendi yaşadığım şehirde turist olacağım ara sıra.  Vapura binip sıcacık simit alıp, martılara ikram edeceğim.  Senelerdir bana yaşattıkları görsel hazza teşekkür edeceğim.  Şu yabancı misafirleri götürdüğüm Topkapı Sarayı'nın denize bakan yeşil bahçesinde bu kez kendimi kaybedeceğim.  Kendime odaklanacağım!  İçime, en derinime.  Senelerdir eften püften şeyler için yorduğum ve sıktığım ruhumdan özür dileyeceğim.  Aslında olay basit, biraz farkında olup, biraz yaşamayı bileceğim.

Diyeceğim o ki, ben uyanıyorum artık.  Ve 30 senelik uykumun rehavetini kenara bırakıyorum.

Tavsiye ederim.

Sevgiyle.

10 Mayıs 2015 Pazar

Dua...

                                    Allah'ım,



Ne olur artık birinin ölümüne üzülecek kadar kendimi kaybettirme bana.  Artık kötülükler iyiliklerin önüne geçmesin, geçemesin.  İnsanlar, senin bile yaratıp, özgür irade ve düşünme yetisi verdiklerin üzerinde hak iddia etmesinler.  Gencecik insanlar, ansızın katledilmesin.  Düşünmenin, ifadenin, protestonun karşılığı ölüm olmasın.  Olamasın!  "Asmayalım da besleyelim mi?" gibi cümleler duymasın bu kulaklar.  Anneler, mahkemelerde, evlatlarının öldürülüşünü kerelerce izlemek zorunda kalmasın.  Düşüncesi, dili, dini farklı insanlar, ötekileştirilmesin.  İnsanlar, para karşılığı, düşüncelerini satmasın, aniden dönüş yapmasın.  En önemlisi, dünün nedeni, bugünün sonucu olmasın.

Allah'ım, hırsı, kötülüğü, nefreti, kini, vicdanının önüne geçmiş, kibirden ruhu körelmiş kimselerin ölümü karşısında sevinmemi sağlama.

Amin!!!


8 Mayıs 2015 Cuma

Kurtlar Vadisi mi, Kemal Sunal mı? Zeki Alasya Özel...

Kaliteli büyüdük biz, sabah programımızda Barış Manço vardı.  Adam olacak çocukları, ıspanak yeme yarışmasında izlerdik, tekrarı yoktu bizim için çoğu şeyin.  İzlemesem de olur, internetten izlerim yoktu.  Hayatın tekrarı olmadığını ve an'ı kaliteli kullanmayı belki bu yüzden bildik.  Mehmet Ali Erbil'in pantolon indirmesine değil, Kemal Sunal'a, Zeki Alasya'ya, Metin Akpınar'a, Halit Akçatepe'ye, Nejat Uygur'a güldük.   Güldük, gülerken düşündük.  Bize masalı bile Adile Teyzemiz anlatırdı.  İlk telefon çevirmeyi onun sayesinde öğrendim mesela ben :) 066.  Arardım, dinlerdim.  Rahmetli bana özel anlatıyor sanıyordum mesela, çok mutluydum.  Gülüyorduk biz, sizler güldürüyordunuz bizi.  Çok kaliteliydiniz, fazla kaliteli.  Kemal Sunal'ın "eşşoğleşşek" demesine kırılırdık biz.  Kötü değildi ki.  Şimdiki gibi Recep İvedik serisi gibi değildi sizin komediniz.  Sadece küfür ile güldürmezdiniz.  Hababam Sınıfı'nı hala izlerim.  İzledikçe gülerim, güldükçe sizi yad ederim.  Çocukluğumsunuz siz benim, görmeden sevdiklerimsiniz.  Her birinizin kaybında daha da artıyor üzüntüm.  İlk Barış Manço ile anlamıştım sizlerin bizi üzebileceğinizi.  Yengem haber vermişti bana.  Nasıl üzülmüştüm, nasıl böyle çabucak söyleyebilmişti bana öldüğünü, bilmiyormuydu seninle aramızdaki bağı?  Sen neler neler öğretmiştin bana oysa.  Ölümün karşısında ne yapılması gerektiğini de öğretseydin ya keşke.  Siz bilmezsiniz beni, bilemediniz elbet, ama siz benim amcalarım, dedelerim, daydaylarım oldunuz.  Yaşarken güldürdünüz, giderken ağlatıyorsunuz.  Çocukluğumu da beraberinizde götürüyorsunuz.  O güzel zamanları beraber yaşadığım büyüklerim ölüyorlar bir bir.  Çocukluğum gidiyor, anılarım, güzel günlerim, saflığım, sadeliğim, hepsi sizinle gidiyor.
Yokluğunuzla gelecek nesillere de acıyorum biliyor musunuz?  Yazık onlara.  Onlar Recep İvedik'le büyüyecekler mesela.  Yazık!.  Kurtlar Vadisi'nde sürekli insan öldürmenin gayet doğal olduğu mesajını alarak büyüyecekler.  Ama biliyor musun Kemal amca, adam öldürmenin, tecavüzcüsü ile evlenmenin, iki kardeşin aynı adama yada kadınla aşık olmasının normal kabul edildiği televizyonda, senin meşhur "eşek oğlu eşek" repliğin kesiliyor, onu uygunsuz buluyorlar mesela.  Tuhaf.  Zeki Amca, "Devekuşu Kabare"deki devekuşunun anlamını şimdi daha iyi anlıyorum.  Maalesef   kafalarımızı kumlara gömdük, gerçekleri başka yerden görmeyi umuyoruz.  Üzgünüm.  Keşke ölmeseydiniz, keşke sizi yakından tanıyabilseydim, keşke o günlere geri dönüp, çocukluğumu şişeleyip saklayabilsem.

Yaşarken güldürdünüz ama giderken hep ağlatıyorsunuz.

Yolunuz ışık olsun, bizim de o ışığa ihtiyacımız olacak.

Sevgiyle,

4 Mayıs 2015 Pazartesi

İş görüşmesi = Cehennem azabı

İşsizim.  Kendi tercihim değil.  Çalıştığım proje bitti, ortaklık yapan firmalar taslarını ve taraklarını toplayıp ait oldukları şehirlere gittiler.  Ben ortada kalakaldım.  Sonrasında durum ilişki durumuma eşitlendi ; Benim beğendiklerim beni beğenmedi, beni beğenenleri de ben beğenmedim.  Sonuç, yalnızlık.  İlk günler nasıl muhteşem, nasıl harika anlatamam ki, yazayım.  Aşk gibi, ama midem yerine tüm vücudumda kelebekler geziniyor.  Huzurluyum, mutluyum, bir dünya da tazminat almışım.  İlk iş yurtdışına çıktım.  Turistliğin dibine vurdum, o mekan senin bu mekan benim gezdim dolaştım.  Türkiye'ye döndüm, nasıl olsa işim yok ama param var (herkesin hayali) gezmem lazım.  Eeee benim bütün arkadaşlar çalışıyor, kiminle gezeceğim ben, tamam yaptım yalnız programımı, kendimle olan zamanımı doldurdum, bitti.  Şimdi arkadaş lazım.  "Hadi buluşalım" dediğimde cevaplar genelde "yorgunum", "işten geç çıkacağım", "dönüşümüz geç olur, erken yatmam lazım." şeklinde olmaya başlayınca anladım ki o döngüye geri dönme zamanı geldi.  Rahatlık, tek başına o kadar değerli değilmiş.  O halde gelsin mülakatlar. Vira bismillah!

İş görüşmesi yapanlar bilir, görüşmeye geç kalamazsın, biraz erken gitmen gerekir hatta.  Ama çok erken de gidemezsin, "iş görüşmesi yaptığım firmaların binalarında yaşıyorum, altı aydır evsizim ve hayatımı bu şekilde idame ettiriyorum" imajı verme olasılığın var.  Ama patron milleti seni bekletir.  Min.5, max. 50 dakika arası.  Bekletir, adam patrondur.  Başka açıklamaya gerek var mı? Genelde kapıda önce güvenliğe kimlik bilgilerini verirsin, sonra danışmaya ayrıca anlatırsın derdini, sonra senin yanında asık suratlı ama patron katına geldiğinde bildiğin melake kesilen kız gelir ve seni o yüce kata çıkarır.  Zaten özgeçmişin ellerindedir ama yetmez, birde iş başvuru formu doldurmanı isterler.  Lütfen bunun mantığını çözen beri gelsin, bişey deneyeceğim.  Formu doldurursun, annenin evlenmeden önceki kızlık soyadının ilk iki harfi hariç, tüm hayatını tekrar yazarsın forma.  En çok takıldığım bölüm, ilk okul not ortalamam mesela.  Pardon canım, neden lazım bu acaba?  Cidden soruyorum bak.  Yani akşam ne yediğimi sor, daha mantıklı gelir bana.  Sen n'apıcaksın benim ilkokul ortalamamı.  Dahası ben nasıl hatırlayayım onu?  Buna yazdığım belli, 5.  Sıkıysa ispat etsinler.  En sonda yazan soru zaten işin olup, olmayacağını karşı tarafın anladığı soru.  Net ücret beklentiniz nedir?  E haliyle en son aldığımdan biraz daha yukarısı olsun canım.  Ama şimdi fazla yazarsam, olacağı varsa da olmaz, az yazarsam, adamların gözünde çin malı vazo muamelesi görme ihtimalim var.  Adam, "bu işleri bu fiyata yapıyorsa kesin bir kusuru var" diye düşünecek.  Offff, söylesene bana ne kadar ücret düşündüğünü, kutu kutu pense oyunu gibi, aşağı yukarı pazarlık yapmasak, ben sana zaten ya "yok, o maaş değil, ortalama akşam yemeği ücreti" deyip yoluma giderim, yada beklentimin üzerinde olur ve yüzümde aydınlık ve engellenemez kocaman bir gülümseme oluşur, anlaşırız.  Neyse, ahirette bile muhtemelen sorulmayacak olan sorular tamamlandığına göre, firma sahibi yada yetkili kişi ile görüşmeye hazırsın.  Beş dakikalık geleneksel bekletme de bitti, yetkili geldi.  Ayağa kalk, elini sık ama narin olmayacak, fazla sıkı da olmayacak, hemen sıkıp elini çekmeyeceksin ama fazla uzun da tutmayacaksın.  Karşındaki ismini söylemiştir ama sen elini nasıl sıksam derdinde olduğundan, duymazsın bile.  Hoşgeldiniz, beş gittiniz muhabbetinden sonra, formda olmayan o klasik soru bombardımanı başlar.
 
  • En son işinizden neden ayrıldınız?  Her defasında firmayı taşıdılar, bana haber vermeyi unuttular yazmak istiyorum sonra şeytana başka zaman uyarım diyorum, vazgeçiyorum.
  •  "Kendiniz ile ilgili en sevdiğiniz özelliğiniz nedir?"  Canım ben kendime aşığım.  Cidden bak.  Halim, tavrım, konuşmam, saçım, başım, her şeyim mükemmel benim.  Yani hangisini sayayım ki sana.  İmkanım olsa, kendi kendime nikah kıyıcam ben, o derece.  Tabii bu cevap verilemeyeceğinden o klasik, her patronun duymayı istediği cevabı verirsin, "çok çalışkanım, çalışmaktan inanılmaz keyif alıyorum." hmmmm tabi canım, bi kere çalışmak güzel bişey olsa üzerine para vermezlerdi.  Her güzel şeye sen ödeme yaparsın unutma.  
  • "Peki kendinizle ilgili en sevmediğiniz özelliğiniz nedir?"  Henüz para basamıyor olmam, bu özelliğe sahip olamayışıma bildiğin gıcığım.  Dedikodu yapıp, arkadan "aman büyük konuşmayalım, başımıza gelir şimdi" deme huyuma da sinir oluyorum, saçlarım çok çabuk uzuyor sürekli boyatmam lazım ona da sinir olurum ama kalanıma bayılıyorum.  Demin de söyledim ya işte, aşığım ben kendime.  Tabii bunu da söylemeyeceğim için ikinci klasik yanıt gelir, ilkiyle aynıdır aslında ama patron bayılır buna " Çok çalışıyorum ve bu kadar iş kolik olmak çok mu iyi bilemiyorum, bir de her şeyi hemen tamamlamak için  fazla çaba gösteriyorum." sen bana ilk maaşı ver, gör bak üç günde bitmesi gerek o işleri ben üç günde nasıl da bitiriyorum.  Erken bitirmenin alemi ne, dimi ama?
  • "Neden burada çalışmak istiyorsunuz?" E para veriyorsun, yani vereceksin değil mi?
  • "En zayıf yönünüz nedir?" Yok şimdilik.  O yüzden iki aydır falan aç geziyorum ama az kaldı, iki aya kalmaz söyleyebilirim.  
  • "Düşündüğünüz maaş nedir?" E yazdım ama.  Bayağı bi kasıldım hatta yazarken.  Madem konuşacaktık, neden yazdırdın?  Sevmedim seni bak, haberin olsun.
  • "Bana kendinizden bahsedin." Özgeçmişim elinde, üzerinde daha on dakika önce yazdığım form var, yetmedi dimi?  Esra Erol'un evlendirme programında 3 senedir eş arayanlar bile bu kadar anlatmamıştır.  Daha ne istiyorsun, amacın ne? 
  • "Sizi neden işe alalım?" Bunu da mı ben söyleyeyim!!!
Senin düşündüklerinde tamamen alakasız, robota bağlamış şekilde verdiğin cevapların gibi onun da söyleyecekleri klasik aslında, son cümle de klasik; "Biz size geri dönüş yapacağız." Oldu canım, evet döneceksin sen bana.  Ben de çıkışta Brad Pitt'le kahve içicem zaten.

Ve en son çekmen gereken çile.  Çıkış sol tarafta mı, yoksa sağ tarafta mı ?

İş arayanlara bol şans, (genelde çıkış soldan bu arada)

Sevgiyle,







30 Nisan 2015 Perşembe

Sana Ne!

"Sana ne?"  Nasıl güzel bir cevap.  Özeline müdahale etmeye çalışanlara, saygısızlara, sınırını bilmeyenlere, hayata at gözlüğü eşliğinde gelmişlere ve bunu en mühim aksesuarlarıymışçasına kullanıp, sana da kullanman adına baskı yapanlara verilebilecek, en rahatlatıcı ve en kısa cevap.  Benim için acil çıkış kapısı.  Karşımdaki ile mantık çerçevesinde konuşamayacağımı hissettiğimde, bu cevabı veririm daima.  Kuvvetle muhtemel onunda buna verilebilecek cevabı yoktur zaten, susar, tartışma başlamadan biter.

Yazıyorum ben, rahatlamak adına, zaman geçirmek adına, kendimi mutlu etmek adına yazıyorum.  Paylaşıyorum hiç tanımadığım, muhtemelen de tanışmayacağım insanlarla. Benim gemim burası, kendi dümenimin başındayım ben.  İster Kuzeye çeviririm rotamı, ister Güneye.  Ben yazarım, sen değer verir, okursan, mutlu olurum.  Elbette görüş ayrılıklarımız olur, bundandır zaten, hepimizin ayrı beyin kullanıyor olması.  Yeri gelir beğenmezler yazıyı, farklı olur görüşleri, yorum yazarlar, bende saygı duyarım.  Lakin, hakarete tahammül etmem, edemem.  Twitter'da daha önce tanışmadığım birinin, okuduğu yazıya istinaden bana hakaret etmesini kaldıramam.  Ne kadar tanıyorsun ki sen beni?  Ne zaman karşılaştık seninle?  Ne gibi bir zarar verdim ben sana?  Benim hakkımda ne kadar fikir sahibisin?  Yazdığıma katılma, işte buna saygı duyarım ama fazlasına asla!  Sen siyahı sev, bırak ben beyazımla yaşayayım.  Hakaret ettiğinde çirkinsin çünkü, haksızsın, yaralamaya çalışırken beni, en derin yaralarından faydalanıyorsun.  Televizyon gibi düşün burayı, beğenmediysen geç git.  Kalma.  Ama çirkinleşme lütfen.  Buradan yazıp, yetmedi deyip, twitterdan, olmadı instagramdan, bu da yetmez bir de gazeteden yazayım deme.  Senin gibi çirkinleşmem ben, engellerin biter gider.  Fazlası olmazsın benim için, olamazsın.  Ne kadar tanıyorum ki seni üzüleyim.  Gerçi üzülürüm bak, sadece senin adına üzülürüm ama.  Yazık derim, şiddet onun yegane iletişim aracı olmuş, sözlerin en çirkinlerini, en bozuk olanlarını, en kırıcı olanlarını seçebiliyor, ancak bu, fazlası yok.

Küfür etmek kolaydır.  Yabancı dil öğrenmeye başladığında bile önce küfür etmeyi öğrenirsin.  Zor olan doğru kelimelerle kendi düşünceni açıklamaktır.  Budur mühim olan, budur seni sen yapan.

Kendimi ifade etmeyi seviyorum ben, bunun için yazıyorum zaten.  İmkanım oldukça da yazacağım.  Sende kendini ifade et, yaz sende.  Tartışalım ama o seviyenin altına inmeyelim.  Sevgi gösteremiyorsak dahi, saygı duyalım.  Gerçekten zor değil.

Gökkuşağı tek renk olsa, bu kadar güzel görünmezdi.  Farklılıklar oldukça güzeliz.  Konuştukça, anlaştıkça, sevdikçe güzeliz.

Sevgiyle.



28 Nisan 2015 Salı

10 Sene Öncesi ile Görüşme

Ş.B (Şimdiki Berrak)
Ö.B. (Önceki Berrak)

Ş.B. : Nasılsın Berrak?

Ö. B. : İyidir, süperim senden naber?  Saçını mı boyattın sen?  Kızıla hemde.  Nasıl cesaret ettin?  Ben kestirmeye bile kıyamıyorum, o yüzden de sürekli topluyorum, gerçi sıkılıyorum ama risk almaya ne gerek var?  Vay canına.  Kaşını almışsın ama aynı zamanda kilo da almışsın.  Almışım, almışsın, neyse işte.  Kahve?

Ş. B. : O zamanda severdim dimi?  Alırım tabii.  Saçlarını bir sene içinde sarıya yakın bir renge boyatacaksın, sonra deliler gibi pişman olup, eski rengine boyatacaksın.  Sonra rengi bozulacak ve çikolata kahve rengini kullanacaksın bayağı bir zaman, sonra sırasıyla, karamel, sarı, karamel, çikolata kahve, kızıl ve bakır olacak.  Ha arada yine bir haftalık sarışın olacaksın ama deli gibi pişman olup hemen bakıra geri döneceksin.  Bu rengi de kendin keşfettin sanma sakın, televizyonda göreceksin, Hürrem Sultan rengi diye yaptıracaksın.  Saçını kestireceksin sonra, öyle böyle değil hemde kısacık.  Aynanın karşısına ilk geçtiğinde ağlamamak için zor tutacaksın kendini ama geçecek.  Sonra devamlı değişiklik yapacaksın kendinde.  Değişikliğin iyi olduğunu fark edeceksin bir süre sonra.  Her anlamda.! Fikirlerin de değişecek zamanla, sen onların sahibisin, onlar senin değil, bunu anlayacaksın.

Ö.B. : Vay canına.  Kahvenin yanında sigara mı yaktın sen?  Annem görmesin kızım, gebertir seni bak!  Hem annemle babam nasıl oldu da izin verdiler bunca değişikliğe?  Ben kediyi almak için bile on takla atmıştım hatırlarsan.  Sedat’ı alalı iki sene oldu ama hala ona bile alışamadılar neredeyse.  Sedat nasıl bu arada? 

Ş.B. : Sedat iyi, iyidir yani.  Altı sene sonra ölecek ne yazık ki.  Ama üzülme, veterinerler altı ay yaşar en fazla demişlerdi ya hani, sekiz sene yaşayacak.  Mucize lakabını takacaklar ona.  Çalışmaya başladığında değişeceksin, önce acayip özgür olduğunu göreceksin, para kazanıyorsun ya hani.  Mükemmel işte.  Artık ailenden para almana gerek yok, aksine sen eve bir şeyler almaya başlıyorsun.  Çevren genişleyecek, yepyeni insanlarla tanışacaksın.

Ö.B. : Sedat öldü mü!?  Nasıl ya.  Yavrum benim.  Başka hayvan almadım dimi?  Hep derdim alamam başka diye.  Yeni iş ha.  Harika.  Yepyeni insanlar demek, yepyeni arkadaşlar demektir.  Bu da harika.  Çevrem arkadaşlarla dolacak yani. 

Ş.B. : Sedat’tan sonra bir kedi daha alacaksın.  Yine sokaktan ama.  Adını kızım koyacaksın, ama kedi erkek çıkacak.  Çok alay edeceksin bununla.  Arkadaş konusuna gelince.  Pek bi aldanacaksın işte o konuda, çoğu aslında iş hayatında çalışmak zorunda olduğun insanlar olacak.  Yeri gelecek iftiralar atılacak, yalanlar söylenecek, hakaretler işiteceksin ama her biri sayesinde güçleneceksin.  Şimdi çok samimi olduğun o arkadaşın var ya hani, ismini vermeme gerek yok anladın sen, işte onunla arkadaş değilsiniz mesela artık.  Gitgide daha az insan kalacak çevrende dost namına.  Ama bir o kadar da genişleyecek.  Nasıl diye sorma anlatamam işte.  Sen bir anlatsana, nasılım ben, nasıldım o zamanlar, televizyonda neler var mesela, nelerden hoşlanıyorum, gün içinde ne yapıyorum?

Ö.B. : Amaaan bilmiyorsun sanki.  Kızlarla iki – üç günde bir buluşup, Fiko’nun oraya kumpir yemeye gidiyoruz işte, Sedat’ı sabahları sahile indiriyoruz annemle ama her seferinde bu son diyoruz, fena tırmalıyor kerata.  Bisiklete biniyoruz çokça, camın kenarına oturup Kazım abi ve Yaşar ablayla muhabbet ediyorsunuz, ödü kopuyor annenin düşeceksin bi gün diye.  Akşamları msn’den konuşuyorsun arkadaşlarınla, msn’e geçemiyorsan aklında olduğunu belli etmek için bir kez çaldırıp kapatıyorsun.  Zaten kontörlü ya senin hattın, genelde yüklediğin gün bitiriyorsun.  Buffy’i izliyorsun ve Angel’ı tabiiki.  Angel sayesinde İngilizce öğrenmeye başladın mesela bu yaz, izleye izleye ilerleteceksin sanırım.  Yazın eve girmiyorsun neredeyse, hep bisiklete biniyorsun sokakta, ama şu karşı binadaki senden hoşlanan çocuk sürekli baktığı için sinir de oluyorsun bi taraftan.  Annen ve babanla kavga ediyorsun sık sık.  Anlayamıyorlar seni tam olarak çünkü.  Özgür bıraksalar ya biraz.  Bıraksalar arkadaşlarınla olsan hep, onlar seni anlayabiliyorlar çünkü, ailen korumacı biraz, dövme yaptırmak istediğini söyledin ona bile karıştılar.  Vücut senin halbuki, onlara ne ki?  Neyse makyaj yapmayı seviyorsun, saçını fönletmeye bayılıyorsun.  Dümdüz olmalı, siyah ve kahverengiden vazgeçemiyorsun, amcanlarla tatildeydin bu yaz, biyolojik babana sinirlendin yine, asla görmek bile istemiyorsun onun yüzünü.  Genel olarak mutlusun yani.  Sigaraya ne zaman başladın sen, yani ben?

Ş.B. : Öncelikle Fiko kapattı.  Grandhouse’da kapandı zaten.  AVM oldu sadece, ruhsuz bi yer.  Gelen giden yok.  Sedat’tan anladın ki kediler, köpekler gibi gezmeye meraklı değil.  Bahçe ortamı olmadıkça sahile indirmiyorsun artık.  Evde kondisyon bisikletin var artık ama çanta askısı olarak kullanacaksın.  Msn artık yok.  Skype var.  Kontörlü değil hattın artık, faturalıya geçtin, ama pek konuşmak isteyeceğin kimse yok.  Sadece özel insanlara ayırmak istiyorsun zamanını.  İngilizce’yi söktün iyice, bu sayede para kazandın senelerce.  O sana aşık çocuk evlendi, bebeği var şimdi.  Sende hala tık yok :) Saçlarını düz sevmiyorsun artık, renkli giyiniyorsun, sapsarı ve turuncu ayakkabıların falan var.  Ailene asla kızmıyorsun.  Senin için değerli olduklarını biliyorsun çünkü.  Şu an istediğin herşeye sahipsin Berrak tebrikler.  Özgürsün de, kendi kendine sürekli tatile falan gidiyorsun.  Ama zamanla bir şey öğreniyorsun, eski zamanlar iyi.  Mesela dövme yaptırabilirsin artık ama her şeyden hemen sıkıldığını farkettin, aynı motiften sıkılabileceğini düşünüp, iyiki zamanında izin vermemişler diyorsun.  Kimbilir ne yaptıracaktın?  Facebook var şimdi mesela, topluca ordan mesajlaşıyorsun arkadaşlarınla, doğum gününde duvarına 300 kişi falan yazıyor ama sen evinde, onlar evlerinde oluyorlar.  Skype’dan görüntülü görüşmekten kimseyle yüz yüze bile gelmiyorsun.  Haberler yok artık Twitter var.  Zaten haberlerde de cinnetten başka bir şey yok.  Televizyon izlemeyi sevmiyorsun artık, dizilerin falan konusu belli, yurt dışında eğitim almış modern köy ağalarına aşık yakın arkadaşlar yada kız kardeşler var sadece.  Sigaraya baban öldüğünde başladın.  Öldü babaların, ikisi de.  Annene daha bi bağlandın o yüzden.  Kardeşin göz bebeğin oldu.  Özgürlüğünle beraber sorumluluklarında arttı.  Biraz hırslısın.  İş hayatı yaptı bunu.  Bazen projeni tamamlamak için 3 gün ofiste kaldığın oldu.  Başardın ama, yaptın istediklerini.  Hayalini kurduğun her şeye sahip oldukça, yalnızlaştığını farkedeceksin, hazır ol.  Ama şunu bil ki, şimdi her ne için şikayet ediyorsan, 10 sene sonra keşke olsa diyeceksin.  Kızma kimseye, ne zaman öleceklerini bilemiyorsun çünkü.  Yaşadığın an’ın değerini bil.  Ve umudunu kaybetme.  Hayat seninden bazı şeyleri alırken, öyle mükemmel insanlar çıkaracak ki karşına, inanamayacaksın.  Sadece bekle.  Beklerken mutlu ol.  Çünkü şu an konuştuğun Berrak, 10 sene sonrasına böyle bakıyor artık.  Git babana, annene, kardeşine sarıl.  Kedini sev, beraber uyu bu gece.  Sevdiğin insanlara onları sevdiğini söyle.  Yanlarında ol.  İhmal etme.  Umudunu kaybetme, değişmekten korkma, besmelen selamın olsun, kalbini hep 20 yaşındaki gibi temiz tut.  İlerde anlayacaksın sana nasıl iyilik yaptığımı.

Sevgiyle kal Berrak,


26 Nisan 2015 Pazar

Dipnot - 2

  • Eğer yaz, gelmek için Serdar Ortaç albümü bekliyorsa, tamam, razıyım.
  • Paradise şarkısını, The Piano Guys’tan da dinleyin.  Bana dua edin.  Şimdiden rica ederim.
  • Senden hoşlanan birinin, sen bir başkasıyla yakınlaştığında sana ilgisini belli etmesi, türbülansa giren giren uçaktaki atesitin dua etmesi gibi geliyor bana.  Şansın varken değerlendirmeliydin dostum.
  • Sevgili bulup, yine arkadaş grubundan uzaklaşan bayanları “Milletçe Alkışlıyoruz!”
  • Hergün camın önüne ekmek vs. koyup beslediğim kargalar bildiğin arsızlığı ele aldı.  Her sabah cama vurduktan sonra tepkisiz kalıyorsam, gak gak serenata başlıyorlar.  Koluma falan da konmaya başladılar artık.  Durum git gide tuhaflaşıyor.  Not: göz falan oymayacaklar, sizden önce ben söyleyeyim dedim.
  • Pazar günü yapılacaklar listesinde, sucuklu yumurta, birinciliği yine kimseye kaptırmadı.
  • Canan Karatay’dan çekinen tek kişi ben olamam değil mi?
  • Sigarayı bıraktıran, 3 günde 5 kilo verdiren dua var mı?  Sanırım işim onlara kalmak üzere.
  • Söyledikleri yalanlara rağmen, kalplerinin temiz olduğunu savunanları da “Milletçe Alkışlıyoruz!”
  • Evde zaman geçirdikten sonra edindiğim en harika özellik, 7 – 85 yaş arası ile harika zaman geçirebilmek.
  • Barınaklarda sahiplenmeyi bekleyen binlerce güzel hayvan varken, hala gidip binlerce lira verip, pet shoptan canlı almak, ne bileyim, para karşılığı ilişkiye girmek gibi geliyor bana. 
  • Başladığım Detox bitti.  Bu süreçte yanımda olan dostlarıma teşekkür ederken, sürekli yediği yemekler ile bana nispet yapan sevimsizleri de esefle kınıyorum.  Gün gelir devran döner…
  • Havaların bu gel gitleri bende olsa, kesin bipolar ilan edilirdim.
  • Twitter’da ikidir evlenme teklifi alıyorum.  Henüz küfür eden olmadı.  Türkiye’de yaşıyorum.  Sanırım bişeyleri yanlış yapıyorum.
  • Annemin en temel özelliğidir, temizliğe yardımcı olacak arkadaş gelmeden önce, “ayıp olmasın” diye,  temizlik yapmak.  Birazdan onu dışarıya yemeğe çıkaracağım ve “ayıp olmasın” diye evde öncesinde yemek yemeğe teşebbüs etmesinden çekiniyorum.
İyi Pazarlar.

Sevgiyle,



25 Nisan 2015 Cumartesi

Daha Fazlasına Tahammülüm Yok!

Biz güzel yetiştik.  Güzel yetiştirildik.  Hayatta başarılı olmak için gerekenleri küçükken öğrettiler bize.  O yetti.  Hala devam eder o etki üzerimizde.  Tabiiki anlaşmazlıklarımız oldu.  Aynı çatı altında farklı bireylerdik, farklı düşüncelere sahiptik.  Ama aştık.  Mesela;

Biri, diğerinin fikrine saygı duymadıysa, şiddete başvurulmazdı.  Görüşlerini benimsemedik diye canımızı yakmadılar.  Biber ağzımızla bile temas etmedi, değil gözümüzle.

Rahmetli babam alkol alırdı.  Saat 22:00’den sonra aldığı alkolün bize bir zararı olmazdı.  Öncesinde aldığının da olmazdı zaten.  Kendine olur zararı.  Biz de “aman babam içiyor, büyüdüğümde muhakkak içmem lazım” demedik hiç.

Benim babaannem Rus, anneannem Arnavut.  Farklılıkları tanıyarak büyüdük, farklı din, mezhep ve ülkeden çok arkadaşım oldu, hala da en sevdiklerimin başında gelir bir kaçı.  Ailem bana hiçbir zaman onlar “farklı” demedi.  Onların insan olduğunu bildik biz.  Buydu önemli olan.

Fazlasını istememeyi öğrendik.  Mesela bir gün annemin aldığı dondurma bana az geldi.  Mızmızlanmaya başladım yerken.  Bir kez uyardı, iki kez uyardı, üçüncüde elimdeki dondurmayı alıp çöpe attı.  Ne kadar ağladıysam da almadı yenisini.  Elimdekiyle yetinmemiştim çünkü, haklıydı.  Hala biliriz bunu biz.  Bişeylere sahip olurken, bir başka şeye sahip olmak adına, dürüst olduğumuzu bağırırken, hak yemeyiz.  Bizimkiler, haksız sahip olduklarımızı korumadılar hiç.  Haksız olduğumuzda arkamızda durmadılar.  Haksızdık ve bunun bilincinde olduk.

Birinin odasına girerken, önce kapıyı çalar ve odadakinin “gel” demesini bekleriz.  Özelidir onun odası.  Odasına bile müdahale etmeyiz, kaldı ki kaç çocuk yapılacağını ve bunun nasıl doğacağına karar verelim.  Bize ne!

Okuldayken kızlı erkekli buluştuk.  Hepsi kardeşimizdi bizim.  Öyle büyüdük.  Telefonda, kim annesiyle, babasıyla konuşsa, diğerleri selam söylerdi.  Amcaları, teyzeleriydi çünkü telefonun ucundakiler.
Biz gerekli eğitimi küçükken aldık.  Saygıyı, sevmenin değerini, korkmamayı, kaçmamayı ve özelin değerini bilerek yetiştik.  Fazlasına tahammülümüz yok.  Birinin bizi uzaktan kumanda ile yönetmesine, bizim adımıza karar vermesine de ihtiyacımız yok.

Hele şu saatten sonra hiç yok.  Zaten gerekte yok.  Hepimiz aile isek, saygı ile beraber olabiliriz.  Sevgi ile sorunların üstesinden geliriz.  Özel hayatın, farklı düşüncelerin kabullendiği, hoşgörünün dümenimiz olduğu güzel günlere.

Sevgiyle.


24 Nisan 2015 Cuma

Cahil olsak güzel ülke aslında


Kafa yormazsan, cidden mutlu olabilirsin ;

Mesela, kadınlar mini giymese, kahkaha atmasa, evinden çıkmasa, katiyen tehlike altında olmayacağını düşünürsün,

Namusun, sadece belirli şeyler “yapıldığında” ya da “yapılmadığında” geçerli olduğunu, kişiliğin ve davranışlarınla kesinlikle ilgisi olmadığını düşünürsün,

En az üç çocuk yapmanın geleceğinin garantisi olacağını düşünürsün ama onlara mükemmel bir gelecek bırakamayacak olmanın endişesini düşünmezsin,

Farklı din, mezhep ve cinsel tercihe sahip insanların, senden “farklı” olduğunu düşünürsün,

Nükleer enerjinin müthiş faydalı bir şey olduğunu düşünür ve bunun risklerini düşünmezsin, korkmana gerek yoktur, en kötü durumda çay içersin, ispat edersin,

Düşünmenin ne derece gerekli olduğunu düşünmezsin,

İnsanları giyim, kuşam, yaşam tarzına göre hemen yargılayabilirsin, onlara şans vermene, tanımana, fikirlerini duymaya ihtiyacın olmaz, seni ilgilendirmez ki,

Hayat siyah ya da beyazdır.  Gri’nin olma ihtimalini düşünmezsin bile,

Yetkili olan herkesin senden üstün ve bilgili olduğunu düşünürsün, onları senin seçebildiğinin farkında olmazsın,

Herşeyi hemen unutma özelliğin olur, iyi ve kötü herşeyi.  Hiçbir kötü olayın sana ders olmasına izin vermezsin,

Bakarsın ama göremezsin, duyarsın ama dinlemezsin, yaşarsın ama anlamazsın.  Mutlu olursun.  Çünkü o “farklıların” başına gelen hiçbir şey, senin başına gelmeyecektir. 

Farkında olmasak güzel ülke aslında…

Sevgiyle,


21 Nisan 2015 Salı

Bahar ile gelen tehlike… Eski sevgiliyi aramak !!!

Bahar geldi, kuşlar cıvıldıyor, bahar dalları, doğa ananın bize mucizevi armağanları gibi rengarenk görünüme bürünmüş, hava sıcaklaşıyor, için kıpır kıpır.  İnsanlar evlerinden çıkmış, heryerde el ele kol kola dolaşan çiftler.  Eğer yeni aşka yelken açamamışsan rota tekrar eski sevgiliye çevrilebilir.  Aman diyeyim!  Gelir bahar ayları, gevşer gönül yayları, mantığıyla sakın “o mesajı” atma.  Sonrasında muhtemel iki senaryo olacak.  Birincisi : Yanlışlıkla! atılmış süsü verilmeye çalışılan, ilk sms ile başlayacak olan olumsuz senaryo;

“Caddeye gidelim işte hep birlikte.  Kahve içeriz.” (Cevap yok)
 “Pardon ya, arkadaşa attığım mesajı  yanlışlıkla sana göndermişim.  Bu arada naber?” (Cevap yok)
“Dün gece rüyamda seni gördüm.  Sıkıntılı bir rüyaydı, merak ettim.  İyimisin?” (Cevap yok)
“Yoğunsun galiba ama senin telefon kılıfı da bende kalmış, onu da vereyim sana bir ara, kahve içeriz, konuşmuş oluruz.” (Cevap yok)
“Hala cevap yok.  O eski sevgilin olacak sarı cadı yüzünden böyle davranıyorsun değil mi?” (Cevap yok)
“Aman tamam!  Ne halin varsa gör!  Zaten yanlışlıkla attım o mesajı ben.  Bende seninle konuşmaya meraklı değilim.  Havalanma hemen yani.  Hayatta başarılar!!!.” (Cevap yok)
“Sakın bu saatten sonra beni arama!” (Hala cevap yok)

Tebrikler, ilk senaryoda zaten sevgili bulamamış olmanın üzerinde yarattığı stres ve üzüntüyü, az önce dörde katladın.  Şimdi hazırsan diğer senaryoya göz atalım;

Olumlu senaryo ;

Yanlışlıkla! attığın mesaja cevap geldi.  Belli ki o da henüz birini bulamamış (Kaldı ki bu bile görüşmemen için muazzam bir neden ya, neyse).  Bu adamı senden başka kimse istememiş işte.  Best Seller rafının altındaki İtalyan mutfağı yemek kitapları gibi alıcısı çıkmamış.  Buluştunuz.  Herşey harika, bakışı aynı, duruşu aynı, parfümü aynı, gülüşü aynı…  Dur bi saniye.  E bu adam aynı!  Hatırladın mı ayrılmıştınız siz hani.  Ayrılacak kadar bitmiştiniz.  Şarjı bitmek üzere olan telefonunun pilini çıkarıp sallarsan ancak birkaç dakika daha kazanırsın sonunda o şarj bitecek ve o telefon kapanacaktır bilirsin.  Yaptığın stres ve uğraş yanına kalır sadece. 

Giyim ile örnek verirsek, duştan sonra aynı iç çamaşırını giymek = eski sevgiliye dönmek.  Yada evde giydiğin eşofman altıyla markete gitmek gibi.  Giyilebilir, çıkılabilir, tanıdık ve alışılmıştır ama rahat edemezsin huzursuz eder. 

Diyeceğim o ki aynı filmi tekrar tekrar izlemeye gerek yok.  Titanic’te gemi batacak ve o güzelim Leonardo sulara gömülecek.  Son aynı olacak.  Kanma bahara, kuşlara, çiçeklere, böceklere, el ele tutuşan o çiftlere.  Baharın tadını çıkar, yeni limalara yelken aç.  Suçlular gibi olay mahaline geri dönme. 

Ve son olarak atalarımızın da söylediği gibi; eskiye rağbet olsa, bit pazarına nur yağardı…


Sevgiyle (mümkünse yepyeni ),