fenomen etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
fenomen etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Mart 2020 Cuma

Yeni Dönem

Gözle göremediğimiz minicik bir şeyin esiriyiz artık. Milyarderimiz, en fakirimiz, sofistikemiz, atesitimiz, sofimiz, alevimiz, sünnimiz... Hepimiz, görünmeyenin esiriyiz.
Sevdiklerimize dokunamıyor, onlara olan sevgimizi göstermek için, aramıza mesafe koyup, uzak duruyoruz. Tam olarak böyle bir döneme girdik.
Bir kahvenin 40 yıl hatırı varmış cidden deyip, anlamına ilk kez vakıf olduğumuz,
Kalabalıktan uzaklaşıp, iç sesimizle yüzleştiğimiz,
Seneler sonra ilk kez koşturamadığımız döneme girdik.
Bencili fark edip, yardımseveri aynı zamanda alkışladığımız,
Birlik olmanim gücünü anlayıp, insanları ötekileştirmediğimiz,
Haberlerde siyasetin olmadığı döneme girdik.
Çoğumuzun ölümle ilk kez böylesi yüzleşip, ona teslim olmamak için mücadele ettiği döneme girdik.
Yarının olmadığı, yaşadığımız anın değerini bildiğimiz, sağlığımıza her sabah şükrettiğimiz döneme girdik.
Belki başından beri esas görünmeyenden korkup, hırslarımıza yenilmeseydik, yaşama hakkına saygı duyup, böyle yaşayabilseydik, her şeyin daha farklı olabileceğini anladığımız döneme girdik.
Kararırken aydınlandığımız,
Eve kapandıkça, kendimize açıldığımız,
Sessizleşitikçe, başkalarını duyduğumuz döneme girdik.
Hayır olsun, hayırlı olsun ...
Berrak.

11 Temmuz 2017 Salı

Ölüm tarihini bilsen ne yapardın?

Ne zaman öleceğini bilseydin ne olurdu?  Eline bir kağıt veriliyor, bu kağıtta tam olarak kaç yıl veya kaç ay ve belki kaç saat sonra öleceğin yazılı.  Ne yaparsın?
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs.  Peki ya daha sonra ne yaparsın?

Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin?  Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin?  Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına?  Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı?  Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması?  Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna?  Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın?  Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya?  Ve en önemlisi korkar mısın hala?  Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın?  Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu?  İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın?  Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine?  Seni kritize edebilirler mi artık?  Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin?  Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?

Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde.  İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun?  Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte.  Geç olmadan aksiyon al.  Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı.  Seni üzenlerden var gücünle kaç.  İnsan olduğunu unutma.  Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle.  Yapmaya başla.  Deneme, başla.  Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla.  Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme.  Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme.  Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç.  Yarın yokmuşcasına.


4 Mayıs 2015 Pazartesi

İş görüşmesi = Cehennem azabı

İşsizim.  Kendi tercihim değil.  Çalıştığım proje bitti, ortaklık yapan firmalar taslarını ve taraklarını toplayıp ait oldukları şehirlere gittiler.  Ben ortada kalakaldım.  Sonrasında durum ilişki durumuma eşitlendi ; Benim beğendiklerim beni beğenmedi, beni beğenenleri de ben beğenmedim.  Sonuç, yalnızlık.  İlk günler nasıl muhteşem, nasıl harika anlatamam ki, yazayım.  Aşk gibi, ama midem yerine tüm vücudumda kelebekler geziniyor.  Huzurluyum, mutluyum, bir dünya da tazminat almışım.  İlk iş yurtdışına çıktım.  Turistliğin dibine vurdum, o mekan senin bu mekan benim gezdim dolaştım.  Türkiye'ye döndüm, nasıl olsa işim yok ama param var (herkesin hayali) gezmem lazım.  Eeee benim bütün arkadaşlar çalışıyor, kiminle gezeceğim ben, tamam yaptım yalnız programımı, kendimle olan zamanımı doldurdum, bitti.  Şimdi arkadaş lazım.  "Hadi buluşalım" dediğimde cevaplar genelde "yorgunum", "işten geç çıkacağım", "dönüşümüz geç olur, erken yatmam lazım." şeklinde olmaya başlayınca anladım ki o döngüye geri dönme zamanı geldi.  Rahatlık, tek başına o kadar değerli değilmiş.  O halde gelsin mülakatlar. Vira bismillah!

İş görüşmesi yapanlar bilir, görüşmeye geç kalamazsın, biraz erken gitmen gerekir hatta.  Ama çok erken de gidemezsin, "iş görüşmesi yaptığım firmaların binalarında yaşıyorum, altı aydır evsizim ve hayatımı bu şekilde idame ettiriyorum" imajı verme olasılığın var.  Ama patron milleti seni bekletir.  Min.5, max. 50 dakika arası.  Bekletir, adam patrondur.  Başka açıklamaya gerek var mı? Genelde kapıda önce güvenliğe kimlik bilgilerini verirsin, sonra danışmaya ayrıca anlatırsın derdini, sonra senin yanında asık suratlı ama patron katına geldiğinde bildiğin melake kesilen kız gelir ve seni o yüce kata çıkarır.  Zaten özgeçmişin ellerindedir ama yetmez, birde iş başvuru formu doldurmanı isterler.  Lütfen bunun mantığını çözen beri gelsin, bişey deneyeceğim.  Formu doldurursun, annenin evlenmeden önceki kızlık soyadının ilk iki harfi hariç, tüm hayatını tekrar yazarsın forma.  En çok takıldığım bölüm, ilk okul not ortalamam mesela.  Pardon canım, neden lazım bu acaba?  Cidden soruyorum bak.  Yani akşam ne yediğimi sor, daha mantıklı gelir bana.  Sen n'apıcaksın benim ilkokul ortalamamı.  Dahası ben nasıl hatırlayayım onu?  Buna yazdığım belli, 5.  Sıkıysa ispat etsinler.  En sonda yazan soru zaten işin olup, olmayacağını karşı tarafın anladığı soru.  Net ücret beklentiniz nedir?  E haliyle en son aldığımdan biraz daha yukarısı olsun canım.  Ama şimdi fazla yazarsam, olacağı varsa da olmaz, az yazarsam, adamların gözünde çin malı vazo muamelesi görme ihtimalim var.  Adam, "bu işleri bu fiyata yapıyorsa kesin bir kusuru var" diye düşünecek.  Offff, söylesene bana ne kadar ücret düşündüğünü, kutu kutu pense oyunu gibi, aşağı yukarı pazarlık yapmasak, ben sana zaten ya "yok, o maaş değil, ortalama akşam yemeği ücreti" deyip yoluma giderim, yada beklentimin üzerinde olur ve yüzümde aydınlık ve engellenemez kocaman bir gülümseme oluşur, anlaşırız.  Neyse, ahirette bile muhtemelen sorulmayacak olan sorular tamamlandığına göre, firma sahibi yada yetkili kişi ile görüşmeye hazırsın.  Beş dakikalık geleneksel bekletme de bitti, yetkili geldi.  Ayağa kalk, elini sık ama narin olmayacak, fazla sıkı da olmayacak, hemen sıkıp elini çekmeyeceksin ama fazla uzun da tutmayacaksın.  Karşındaki ismini söylemiştir ama sen elini nasıl sıksam derdinde olduğundan, duymazsın bile.  Hoşgeldiniz, beş gittiniz muhabbetinden sonra, formda olmayan o klasik soru bombardımanı başlar.
 
  • En son işinizden neden ayrıldınız?  Her defasında firmayı taşıdılar, bana haber vermeyi unuttular yazmak istiyorum sonra şeytana başka zaman uyarım diyorum, vazgeçiyorum.
  •  "Kendiniz ile ilgili en sevdiğiniz özelliğiniz nedir?"  Canım ben kendime aşığım.  Cidden bak.  Halim, tavrım, konuşmam, saçım, başım, her şeyim mükemmel benim.  Yani hangisini sayayım ki sana.  İmkanım olsa, kendi kendime nikah kıyıcam ben, o derece.  Tabii bu cevap verilemeyeceğinden o klasik, her patronun duymayı istediği cevabı verirsin, "çok çalışkanım, çalışmaktan inanılmaz keyif alıyorum." hmmmm tabi canım, bi kere çalışmak güzel bişey olsa üzerine para vermezlerdi.  Her güzel şeye sen ödeme yaparsın unutma.  
  • "Peki kendinizle ilgili en sevmediğiniz özelliğiniz nedir?"  Henüz para basamıyor olmam, bu özelliğe sahip olamayışıma bildiğin gıcığım.  Dedikodu yapıp, arkadan "aman büyük konuşmayalım, başımıza gelir şimdi" deme huyuma da sinir oluyorum, saçlarım çok çabuk uzuyor sürekli boyatmam lazım ona da sinir olurum ama kalanıma bayılıyorum.  Demin de söyledim ya işte, aşığım ben kendime.  Tabii bunu da söylemeyeceğim için ikinci klasik yanıt gelir, ilkiyle aynıdır aslında ama patron bayılır buna " Çok çalışıyorum ve bu kadar iş kolik olmak çok mu iyi bilemiyorum, bir de her şeyi hemen tamamlamak için  fazla çaba gösteriyorum." sen bana ilk maaşı ver, gör bak üç günde bitmesi gerek o işleri ben üç günde nasıl da bitiriyorum.  Erken bitirmenin alemi ne, dimi ama?
  • "Neden burada çalışmak istiyorsunuz?" E para veriyorsun, yani vereceksin değil mi?
  • "En zayıf yönünüz nedir?" Yok şimdilik.  O yüzden iki aydır falan aç geziyorum ama az kaldı, iki aya kalmaz söyleyebilirim.  
  • "Düşündüğünüz maaş nedir?" E yazdım ama.  Bayağı bi kasıldım hatta yazarken.  Madem konuşacaktık, neden yazdırdın?  Sevmedim seni bak, haberin olsun.
  • "Bana kendinizden bahsedin." Özgeçmişim elinde, üzerinde daha on dakika önce yazdığım form var, yetmedi dimi?  Esra Erol'un evlendirme programında 3 senedir eş arayanlar bile bu kadar anlatmamıştır.  Daha ne istiyorsun, amacın ne? 
  • "Sizi neden işe alalım?" Bunu da mı ben söyleyeyim!!!
Senin düşündüklerinde tamamen alakasız, robota bağlamış şekilde verdiğin cevapların gibi onun da söyleyecekleri klasik aslında, son cümle de klasik; "Biz size geri dönüş yapacağız." Oldu canım, evet döneceksin sen bana.  Ben de çıkışta Brad Pitt'le kahve içicem zaten.

Ve en son çekmen gereken çile.  Çıkış sol tarafta mı, yoksa sağ tarafta mı ?

İş arayanlara bol şans, (genelde çıkış soldan bu arada)

Sevgiyle,







30 Nisan 2015 Perşembe

Sana Ne!

"Sana ne?"  Nasıl güzel bir cevap.  Özeline müdahale etmeye çalışanlara, saygısızlara, sınırını bilmeyenlere, hayata at gözlüğü eşliğinde gelmişlere ve bunu en mühim aksesuarlarıymışçasına kullanıp, sana da kullanman adına baskı yapanlara verilebilecek, en rahatlatıcı ve en kısa cevap.  Benim için acil çıkış kapısı.  Karşımdaki ile mantık çerçevesinde konuşamayacağımı hissettiğimde, bu cevabı veririm daima.  Kuvvetle muhtemel onunda buna verilebilecek cevabı yoktur zaten, susar, tartışma başlamadan biter.

Yazıyorum ben, rahatlamak adına, zaman geçirmek adına, kendimi mutlu etmek adına yazıyorum.  Paylaşıyorum hiç tanımadığım, muhtemelen de tanışmayacağım insanlarla. Benim gemim burası, kendi dümenimin başındayım ben.  İster Kuzeye çeviririm rotamı, ister Güneye.  Ben yazarım, sen değer verir, okursan, mutlu olurum.  Elbette görüş ayrılıklarımız olur, bundandır zaten, hepimizin ayrı beyin kullanıyor olması.  Yeri gelir beğenmezler yazıyı, farklı olur görüşleri, yorum yazarlar, bende saygı duyarım.  Lakin, hakarete tahammül etmem, edemem.  Twitter'da daha önce tanışmadığım birinin, okuduğu yazıya istinaden bana hakaret etmesini kaldıramam.  Ne kadar tanıyorsun ki sen beni?  Ne zaman karşılaştık seninle?  Ne gibi bir zarar verdim ben sana?  Benim hakkımda ne kadar fikir sahibisin?  Yazdığıma katılma, işte buna saygı duyarım ama fazlasına asla!  Sen siyahı sev, bırak ben beyazımla yaşayayım.  Hakaret ettiğinde çirkinsin çünkü, haksızsın, yaralamaya çalışırken beni, en derin yaralarından faydalanıyorsun.  Televizyon gibi düşün burayı, beğenmediysen geç git.  Kalma.  Ama çirkinleşme lütfen.  Buradan yazıp, yetmedi deyip, twitterdan, olmadı instagramdan, bu da yetmez bir de gazeteden yazayım deme.  Senin gibi çirkinleşmem ben, engellerin biter gider.  Fazlası olmazsın benim için, olamazsın.  Ne kadar tanıyorum ki seni üzüleyim.  Gerçi üzülürüm bak, sadece senin adına üzülürüm ama.  Yazık derim, şiddet onun yegane iletişim aracı olmuş, sözlerin en çirkinlerini, en bozuk olanlarını, en kırıcı olanlarını seçebiliyor, ancak bu, fazlası yok.

Küfür etmek kolaydır.  Yabancı dil öğrenmeye başladığında bile önce küfür etmeyi öğrenirsin.  Zor olan doğru kelimelerle kendi düşünceni açıklamaktır.  Budur mühim olan, budur seni sen yapan.

Kendimi ifade etmeyi seviyorum ben, bunun için yazıyorum zaten.  İmkanım oldukça da yazacağım.  Sende kendini ifade et, yaz sende.  Tartışalım ama o seviyenin altına inmeyelim.  Sevgi gösteremiyorsak dahi, saygı duyalım.  Gerçekten zor değil.

Gökkuşağı tek renk olsa, bu kadar güzel görünmezdi.  Farklılıklar oldukça güzeliz.  Konuştukça, anlaştıkça, sevdikçe güzeliz.

Sevgiyle.



17 Nisan 2015 Cuma

Koca olsun da çamurdan olsun. Eyvah sende aynısın!!!


“Ben de artık tek taşımı başkasına aldırmak istiyorum”, “Eros kesin bana aşık, yoksa hala yalnız olmamın başka açıklaması olamaz!”, “Nerdesin aşkım dediğimde neden kimse burdayım aşkım demiyor?”, “Artık çocuk yapmam şart oldu ama ben neden hala birini bulamıyorum”.  Bu tip tweetler hiç yabancı değil değil mi?  Hemen hemen tüm twitter fenomeni bayanların yazdıkları tweetler hep bu yönde.  Verilen mesaj hep aynı; acayip güzelim ama bir o kadar da yalnızım.  Hadi ama.  Güzelsin, güzel kazanıyorsun,  internette 140 karakterle Türkiye’nin ve hatta dünyanın pek çok yerinde tanımadığın kişilerin hayatına yön veriyorsun ama kendi hayatından sürekli şikayet mi ediyorsun yani?  Evlenemiyorsun mesela, aşkta hep en berbat adamlar çıkıyor karşına, hayat sevgi konusunda senden alıp hep karşı komşun Pakize’ye veriyor ve bizde buna kanıp, empati yapıp evet evet aynısı bende de var diyoruz?  Az önce hakkında söylediklerimi tekrarlamak isterim ; güzelsin, iyi para kazanıyorsun, fenomensin ve Türkiye’de yaşıyorsun.  Yalnız olmanın, tamamen senin tercihin olma ihtimalini hiç düşündün mü peki?  Çünkü bu özelliklere sahip olan herkes saniyenin onda biri hızda sevgili bulabilir.  Hatta sana bir sır vereyim mi, eğer yalnızlıktan bu kadar şikayet ediyorsan , bu özelliklere sahip olmasan da, ne yapar eder sonunda  birini bulursun.  Sen kimseyle karşılıklı gelmeden gönüllerde taht kurmayı başarmışsın, şimdi kalkıp bana imkansızdan bahsetme lütfen.  Neden hep yalnız, hep arayıştasınız ki?.  Yahu sizin yalnızlığınız süresince ben fenomen olmamış halimle kaç sevgili değiştirdim.

Ha bana dersin ki, ben böyle iyiyim, kariyerimin zirvesindeyim, ne yapıcam en verimli zamanımda sevgili bulup, evlenip? İşte o zaman sana hak veririm.  Sonuna kadar da arkanda olurum.  Ama sen çitayı Everest zirvesinden bile yukarda tutup ta, kocam olsun çamurdan olsun ama bulamıyorum sinyali veriyorsan, benden sana kocaman bir “ollldu canım”.

Kısaca hep aynı olmak zorunda değil.  Benim gibi evlenmek istemeyenler de vardır mutlaka bir yerlerde.  Hadi canlarım, nereye saklandıysanız çıkın artık, sanırım insanların bize ve biraz değişikliğe ihtiyacı var.

Sevgiyle,