Betül Mardin. Güç sembolü, kadınların idolü, tanıdığım en idealist kadın olan ve kahramanım olarak gördüğüm annemin dahi hayatım boyunca bana hayranlıkla anlattığı kadın. Halkla İlişkiler denildiğinde akla gelen diva. Halkla İlişkiler gibi sürekli diyalog halinde olman gereken bir sektörü Türkiye'de oluşturan ve uluslararası konferanslarda "anne" lakabıyla tanınmış bu kadının 5 yaşına kadar dilsiz ve 13 yaşına kadar kekeme olduğunu biliyor muydunuz? Betül Mardin'in daha küçücükken kendi kendine verdiği "Artık benimle kimse alay edemeyecek" sözü olmuş onu bugüne getiren, milyonların kalbine taht kurmasını sağlayan. Unutma, her şey tek bir söz ile başlar.
Bugün, şimdi, hemen bir söz ver kendine ve iz bırakmaya başla,
Şimdi bir söz ver kendine ve içinde biriktirdiğin keşkeler ile ölme,
Unutma, spora başladığında muhakkak kas ağrısı çekeceksin ki daha kuvvetli kaslar oluşsun, ve unutma kadınlar müthiş sancılardan sonra hayatın mucizesi olan bebekleri alırlar kucaklarına. Hayatın sana verdiği acıların aslında seni daha güçlü biri haline getirecek olayların başlangıcı olduğuna inan. Unutma, iyi bir antrenör ancak başarabildiğine inandığı öğrencisine en ağır çalışmaları verir. Kendi kendine ördüğün o koca duvarların önünde durup dikilme, şimdi kendine bir söz ver ve konfor alanının dışına çık. Zamanın seni geliştirmeden yaşlandırmasına izin verme. Şu an alacağı bir karar ve kendine vereceğin bir söz ile, planladığın hayatı yaşamaya başlayabilirsin inan sonrasında mutlu olmaya çalışmana gerek dahi kalmayacak çünkü hep mutlu olacaksın.
Hayranı olduğun ünlüye benzemek, onun gibi giyinmek ve görünmekten çok daha fazlasısın sen.
Unutma her şeye senin seçimin karar veriyor. Gerekirse Ay'a koşmayı hayal et ve bırak çevren sana gülsün, pes etme. Ayakkabının içindeki minicik taş parçasının seni engellemesine izin verme ve gerekiyorsa kayaları ve dağları aş.
Şimdi kendine bir söz ver ve kendinde mutlu olmadığın tüm özelliklerine veda et. Şimdi kendine inan, başarabileceklerine inan, heyecanlan, ayağa kalk, yürü ve koşmaya başla. Durmadan ilerle ve seni durdurmaya çalışanlara kulak verme. Kendin amacın doğrultusunda yaşa, kendi nedenini bul ve ona ulaşana dek durma. Kendi başarabileceklerine inanamayacaksın.
Sevgiyle,
Berrak...
berrocks etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
berrocks etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
29 Eylül 2018 Cumartesi
Hayata kuşbakışı bak
Hala burada mısın okuyucu? Bayağı zaman geçmiş buralara uğramayalı. Çok şeyler geldi geçti bu sürede, iki iş değiştirdim mesela. Önce sektörlerim değişti, sonra çalıştığım kişiler, patronlar, ortam, vs vs derken ihmal ettim burayı, ama bir baktım ki bu sürede ben de değişmişim.
En son yazımdan bir kac ay sonra ofisteki odamda, aniden durdum. Bir an koltuktan yükseldim ve kuşbakışı masada duran halime baktım, sonra "iyi mi böyle?" diye sordum kendime. Yüreğim, istediğim cevabi veremediği anda istifa ettim. Hep yazarım, söylerim geçmişin anılarından kendi yarattığımız "hatıra" hücresinde, "yad etmek" adı altında zaman geçiriyoruz ve bu esnada olumsuzlukların peşinde koşup, tamir etmeye çalışırken de olumlu olanı kaçırıyoruz. Bu nedenle olumluyu seçmeye karar verdim. Sonrasında hiç planda yokken başka teklifle başka yere geçtim. Eğer o gün kendime kuşbakışı bakmamış olsaydım, bugün olduğum yerde değil, hala o masada zamanımı hala değer bilmeyenlere harcıyor olurdum. Bunu anladığımda hayatıma kuşbakışı bakmam gerektiğini anladım. Meğer kendi hayat masam ne kadar da doluymuş. Ne gereksiz şeyler koymuşum yıllardır. Onları atmaya kıyamadığım için kendi alanımı daraltmışım meğer. Başkalarına ait yarım kalan işleri hep ben devralmışım, bana ait değilken ben yüklenmişim. Fakat kendime ait en minik rica da herkesin öğle arasına denk gelmişim. Profesyonelliği unutup sözlüğümden "hayır" kelimesini çıkartmışım karşımdakileri kırmamak adına. Kendi özüme dönmeyi unutup başka başka işlere beynimi yormuşum. Bana hediye edilen ve dahası ne zaman elimden alinacağı belli olamayan kendi masamda boyumdan büyük nice fedakarlıklara kalkışmışım sadece "burnu havada" görünmemek adına. Samimiyet ile özveri arasındaki o ince çizgiyi niceleri geçmişim. Nice sabahlara uyanmışım hep başkaları için ve nice imkanlara ve yeniliklere kapamışım kendimi.
"Ben" kalabilmek adına nice arkadaşlıklardan da istifa ettim bu sürede sevgili okuyucu. Sessizce ayırdım tüm o gereksiz dosyaları ve yine sessizce rafa kaldırdım.
Sen de "benim burada ne işim var?" diyorsan derin bir nefes al, kabuğunu kır ve atılım yap. Asla negatif düşünme ve unutma "Tırtılın bitti dediği an, yaradan "kelebek" dermiş."
Şimdi kalk, kendine sıcacık mis kokulu bir kahve yap ve hayatının kalanına bugün başla. Keyif al, fazlalıkları at, geçmişteki kalp ve hayal kırıklarını, rafa kaldır. Unutma, bu hayat seninle başladı ve sen kendi hikayende başroldesin.
Sevgiyle,
Berrak...
En son yazımdan bir kac ay sonra ofisteki odamda, aniden durdum. Bir an koltuktan yükseldim ve kuşbakışı masada duran halime baktım, sonra "iyi mi böyle?" diye sordum kendime. Yüreğim, istediğim cevabi veremediği anda istifa ettim. Hep yazarım, söylerim geçmişin anılarından kendi yarattığımız "hatıra" hücresinde, "yad etmek" adı altında zaman geçiriyoruz ve bu esnada olumsuzlukların peşinde koşup, tamir etmeye çalışırken de olumlu olanı kaçırıyoruz. Bu nedenle olumluyu seçmeye karar verdim. Sonrasında hiç planda yokken başka teklifle başka yere geçtim. Eğer o gün kendime kuşbakışı bakmamış olsaydım, bugün olduğum yerde değil, hala o masada zamanımı hala değer bilmeyenlere harcıyor olurdum. Bunu anladığımda hayatıma kuşbakışı bakmam gerektiğini anladım. Meğer kendi hayat masam ne kadar da doluymuş. Ne gereksiz şeyler koymuşum yıllardır. Onları atmaya kıyamadığım için kendi alanımı daraltmışım meğer. Başkalarına ait yarım kalan işleri hep ben devralmışım, bana ait değilken ben yüklenmişim. Fakat kendime ait en minik rica da herkesin öğle arasına denk gelmişim. Profesyonelliği unutup sözlüğümden "hayır" kelimesini çıkartmışım karşımdakileri kırmamak adına. Kendi özüme dönmeyi unutup başka başka işlere beynimi yormuşum. Bana hediye edilen ve dahası ne zaman elimden alinacağı belli olamayan kendi masamda boyumdan büyük nice fedakarlıklara kalkışmışım sadece "burnu havada" görünmemek adına. Samimiyet ile özveri arasındaki o ince çizgiyi niceleri geçmişim. Nice sabahlara uyanmışım hep başkaları için ve nice imkanlara ve yeniliklere kapamışım kendimi.
"Ben" kalabilmek adına nice arkadaşlıklardan da istifa ettim bu sürede sevgili okuyucu. Sessizce ayırdım tüm o gereksiz dosyaları ve yine sessizce rafa kaldırdım.
Sen de "benim burada ne işim var?" diyorsan derin bir nefes al, kabuğunu kır ve atılım yap. Asla negatif düşünme ve unutma "Tırtılın bitti dediği an, yaradan "kelebek" dermiş."
Şimdi kalk, kendine sıcacık mis kokulu bir kahve yap ve hayatının kalanına bugün başla. Keyif al, fazlalıkları at, geçmişteki kalp ve hayal kırıklarını, rafa kaldır. Unutma, bu hayat seninle başladı ve sen kendi hikayende başroldesin.
Sevgiyle,
Berrak...
Etiketler:
aile,
arkadaş,
arkadaşlık,
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
farklılık,
günlük yazı,
günün yazısı,
huzur,
mutluluk
1 Şubat 2016 Pazartesi
Normal Olan Ne?
"30 yaşındasın artık, şu çocuk gibi hareketlerin nereye kadar sürecek, büyümeyecek misin sen?" arkadaşım bana bu cümleyi kurduğunda profesyonel boksörden en sıkısından yumruk yemiş gibi hissettim. Cidden durup düşündüğümde ve dahası etrafımdaki "olgun" insanlara baktığımda, benden bir tık farklı olduklarını gördüm. Sonra düşündüm acaba normal olan kim? Normal ve olması gereken hareketleri kimler ve neler belirliyordu ki?
Sıkça başıma gelir, arkadaşlarla dışarı çıktığımızda yolda kedi köpek vs gördüğümde durup, kucağıma alır, sever oynarım. Üstümdeki kıyafetin kirlenip kirlemeyeceği aklıma gelen en son şeydir. Müzik çalan bir grup, eğer sevdiğim şarkıyı çalıyorsa karşılarında gülerek durur ve dinlerim. Sabah yürüyüş yaparken mola verdiğim yerde boş salıncak varsa, denize karşı sallanırım ve kimin bana bakıyor olduğu zerre umurumda olmaz. Kendim için aldığım her şeyi hediye paketi yaptırırım. Tatile gittiğimde, ortam hoşuma gittiyse bir kaç gün uzatmam çevrem tarafından bile kabullenilmiştir misal. Çok fazla plan yapmam, çevremdekiler de böyledir ama benim. Pikniğe gitmeye sabaha karşı 5:30'da karar verip, 8:30'da iskelede buluşmamız gayet olağandır. Yada öğle vakti "hadi tatile gidelim" dedikten sonra akşam otobüste buluruz kendimizi. Kaldığım otelin lüks olması beni hiç ilgilendirmez, havuzuyla hiç işim olmaz, ama çalışan bayanın yatağıma bıraktığı, "hep böyle güzel gülün" mesajı beni havalara uçurur mesela. Yeğenimle lunaparka gidip oyuncakları keşfetmek, kuşları kovalamak, bisiklete binmek, dans etmek benim olgunlaşmadığım anlamına gelmemeli.
Her türlü sıkıntıyı kafama takmak, dedikodu yapmak, insanları olduğu gibi kabullenmek yerine eleştiri yağmuruna tutmak, herkesi kendime göre şekillendirmeye çalışmak, doğadan uzaklaşmak, kaç yıldızlı otelde nerede fotoğraf çekebileceğimin hesabını yapmak, sevgimi diğer canlılarla paylaşmak yerine "hadi birleşip hep beni, sadece beni sevin" demek büyümekten sayılıyorsa eğer, kayıtlara geçmesi adına söylemek istiyorum ki kimse benden büyümemi beklemesin. Çünkü denemem bile. Büyümek demek cesaretli olmak demek değil mi, şimdi durup düşünün bakalım "kim ne der" dememek mi büyümek, yoksa herkesleşmek mi?
Ha son bir not : Evet, dostum diyebileceğim kişiler de biraz kalıbın dışında, biri ıssız bir adada, diğerinin evinde 180 taneden fazla aslan kaplan vs var ama seviyoruz birbirimizi, belki de bu nedenlerden ötürü iyiyiz biz. Mümkünse tüm eleştirileri kendimize saklayalım ;)
Siz de bir günlüğüne içinizdeki ufaklığı serbest bırakın. Ne mükemmel olduğunu hatırlayacaksınız...
Sevgiyle,
Sıkça başıma gelir, arkadaşlarla dışarı çıktığımızda yolda kedi köpek vs gördüğümde durup, kucağıma alır, sever oynarım. Üstümdeki kıyafetin kirlenip kirlemeyeceği aklıma gelen en son şeydir. Müzik çalan bir grup, eğer sevdiğim şarkıyı çalıyorsa karşılarında gülerek durur ve dinlerim. Sabah yürüyüş yaparken mola verdiğim yerde boş salıncak varsa, denize karşı sallanırım ve kimin bana bakıyor olduğu zerre umurumda olmaz. Kendim için aldığım her şeyi hediye paketi yaptırırım. Tatile gittiğimde, ortam hoşuma gittiyse bir kaç gün uzatmam çevrem tarafından bile kabullenilmiştir misal. Çok fazla plan yapmam, çevremdekiler de böyledir ama benim. Pikniğe gitmeye sabaha karşı 5:30'da karar verip, 8:30'da iskelede buluşmamız gayet olağandır. Yada öğle vakti "hadi tatile gidelim" dedikten sonra akşam otobüste buluruz kendimizi. Kaldığım otelin lüks olması beni hiç ilgilendirmez, havuzuyla hiç işim olmaz, ama çalışan bayanın yatağıma bıraktığı, "hep böyle güzel gülün" mesajı beni havalara uçurur mesela. Yeğenimle lunaparka gidip oyuncakları keşfetmek, kuşları kovalamak, bisiklete binmek, dans etmek benim olgunlaşmadığım anlamına gelmemeli.
Her türlü sıkıntıyı kafama takmak, dedikodu yapmak, insanları olduğu gibi kabullenmek yerine eleştiri yağmuruna tutmak, herkesi kendime göre şekillendirmeye çalışmak, doğadan uzaklaşmak, kaç yıldızlı otelde nerede fotoğraf çekebileceğimin hesabını yapmak, sevgimi diğer canlılarla paylaşmak yerine "hadi birleşip hep beni, sadece beni sevin" demek büyümekten sayılıyorsa eğer, kayıtlara geçmesi adına söylemek istiyorum ki kimse benden büyümemi beklemesin. Çünkü denemem bile. Büyümek demek cesaretli olmak demek değil mi, şimdi durup düşünün bakalım "kim ne der" dememek mi büyümek, yoksa herkesleşmek mi?
Ha son bir not : Evet, dostum diyebileceğim kişiler de biraz kalıbın dışında, biri ıssız bir adada, diğerinin evinde 180 taneden fazla aslan kaplan vs var ama seviyoruz birbirimizi, belki de bu nedenlerden ötürü iyiyiz biz. Mümkünse tüm eleştirileri kendimize saklayalım ;)
Siz de bir günlüğüne içinizdeki ufaklığı serbest bırakın. Ne mükemmel olduğunu hatırlayacaksınız...
Sevgiyle,
1 Ocak 2016 Cuma
Muhtemellere aşık ol
Plansız ol,
Mutlu ol,
İçten gül,
Kendinle pazarlık yapma,
Aniden çocuk ol ve bundan utanma,
Gözlerini kapat ve güven,
Kendini sev, en çok kendini sev, sonra insanların seni sevmesini iste,
Evrenden talep et, inan geri dönecek, hemde en beklemediğin an,
Muhtemel olanın peşine düş, olmazsa denemiş olacaksın,
İyilik orada bir yerde, buna inan, döngüyü ilk sen başlat ve sana geri dönmesini bekle,
İçten gül,
Gerçek arkadaşlarının değerini bil,
Ölümsüzmüşcesine yaşa ama ölümün olduğunu da kabullen ve yaşarken değer bil,
Özel günler için ayırdığın ne varsa kendin için kullan, hiçbir şey için bekleme,
Sev, sevil,
Mutlu et, ancak bunun için kendini asla mutsuz etme,
İçten gül,
Hiç canın acımayacakmış gibi hisset, dikenleri aş, güle eriş,
Sessiz kalma, sessizlerin sesi ol,
Korkma,
Kendin için yaşa ama bencil de olma,
Asla hiçbir canlıya zarar verme,
En sevdiğin şarkıyı bıkıncaya dek, son ses dinle (aman alarm sesin yapma, pişman olursun, bir dost)
Çok gez, imkanın dahilinde hep gez, yeni insanlar, farklı kültürler tanı,
İçten gül,
Saklanma, kabuk bağlamasın hislerin,
Pişman olma, ders al,
Kar topu oyna, yağmurda yürü, güneşi hisset, her mevsimin tadını çıkar,
Arada veda etmeyi bil,
Asla büyük konuşma, ben yapmam deme, aman!
Sevdiklerine de zaman ayır, sana ihtiyaçları olduğunda onları asla yalnız bırakma,
İçten gül, çünkü tek bir gülücük nice kapıları açacak...
Harika bir sene olacak, buna inan, buna göre yaşa,
Sevgiyle ;)
25 Kasım 2015 Çarşamba
Minibüse Binme Klavuzu
Selam Okuyucu,
İstanbul'da yaşıyorsan, birde bayansan, "kendi aracın ile trafiğe çıkmak = cesaret" olarak tanımlanabilir.
Yağmurlu günlerde, park edemediğin durumlarda vs. minibüse bineceksen, aşağıdaki durumlardan en az üçünü yaşaman muhtemel demektir. Ona göre psikolojik ve fiziksel olarak hazır olmalısın. Haa zaten sık sık minibüse binenlerdenim diyorsan, tamam sen serbestsin, gidip eski sevgilinin yeni sevgilisinin facebook - Instagram sayfalarında dedektiflik yapmaya geri dönebilirsin. Yalnız instagramda resmi büyüteceğim diye çift tıklama bak, cidden durum vahimleşir. (Aman tabii ki sen öyle şeyler yapmazsın ama ben yine bi hatırlatayım istedim.) Şimdi geri kalanlar hazırsa başlıyoruz.
İlk Adım : Minibüsü Bekleme
Bu adımda, minibüsü beklerken olması muhtemel durumlardan bahsedeceğiz. Yol kenarında bineceğin minibüsü beklerken, senin beklediğin hariç, diğer tüm minibüsler şansını mutlaka deneyecektir. Seni farkeden minibüs şoförü, önce selektör yapacak, bununla yetinmeyip kornaya basacak ve yine de dur hareketi yapmayan senin, dalgın olduğun kanaatine vararak, yanına gelip yavaşlarken kapısını açacaktır. Ölü taklidi yapıp, ileriye doğru boş bakışlar atarak durumu kurtarabilirsin. İşte o esnadan başını şeytan filminin o meşhur sahnesindeki gibi 180 derece arkaya çevirmiş şoför sana "madem binmeyecektin niye durdum" bakışı atabilir. Bu gibi bir durumla karşı karşıya kalmamak için, senin hedefindeki minibüs gelinceye dek, sana selektör yapan tüm minibüslere başını hafif yukarı doğru kaldırarak "hayır" işareti yaparsan, şoför ağabeyimiz yoluna devam edecektir.
İkinci adım : Minibüse Binme
Bu adımda içindeki dublörsüz film çeken Tom Cruise ortaya çıkmalı. Başka türlü hayatta kalman mümkün değil. Öncelikle, inen yolcu varsa şanslısın, onu bil. Çünkü bir veya birkaç yolcu inecek ve sen bineceksen, minibüsün duracağından emin olabilirsin. Minibüsteki yolcular iner inmez merdivene ilk adımını atman önemli zira şoför ağabeyimiz "Hadi ablacım, biraz acele edelim" repliğini söyleyecektir. Eğer inen yolcu yoksa ve sen minibüse hemen binme durumundaysen, minibüsün tam olarak durmasını bekleme, yanlış yaparsın. Minibüs yavaşlar, yavaşlar ve yavaşlar ancak tam olarak durmaz. İşte o vakit, çıkar içindeki Tom Cruise'u ve atla minibüse. Ancak seyir halini tam durdurmamış minibüse saniyenin beşte biri hızda da binsen "acele edelim lütfen" cümlesini duyabilme ihtimalin yüksek.
Üçüncü adım : Para Ödeme ve Üstünü Alma
Minibüse binmeden önce cebinde muhakkak toplam tutar miktarında bozuk para olsun. Ben kalabalık ortamda ucu ucuna para veremem ezik gibi diyorsan, biner binmez gayet karizmatik bir biçimde "Pardon, bir kişi Kadıköy ne kadar acaba?" diye sorarsın, sonra elindeki paraları sayıyormuş gibi yaparsın ve şoföre verirsin. Haaa yok ben ille de banknot vereceğim diyorsan, o zaman kenarda 5, 10 veya en fazla 20 TL. bulundurman şart. 50, 100 ve 200-TL vermeyi planlıyorsan, bence selli yağmurda kabak lastikle araba sür gerçekten sağlığın daha güvende demektir. Zira şoför ağabeyimiz o paraları kabul etmeyecek, etse de sen inene dek üstünü vermeyecektir. Parayı verdin diyelim, şimdi sıra üstünü alma kısmında. En gergin bekleyiş budur. Paranın üstü iki durak içerisinde gelmezse, şoföre akıbetini sorarken çelik gibi sağlam sinirlere ve dahası Malkoçoğlu tarzı cesarete sahip olman gerekebilir. "Öhö öhö (Boğazın temizlenme evresi) şoför bey pardon, ben Kadıköy parası verdim 20 TL ancak üstünü göndermediniz." Şoför ağabey, itham edilmişcesine "Nerden bindiniz siz?, 20 TL mi verdiniz, Vermedim mi ben sizin para üstünüzü?" şeklindeki soruları sıralayacaktır. "Yahu kardeşim binene dek, elli selektör yaptın, göz göze 30 sn bakıştık, parayı aldın, daha 3 dakika olmuş bineli ne çabuk unuttun" gibi cevaplar vermek yerine, mümkün olduğunca sakin bir şekilde cevaplandırın soruları. Bir diğer olasılık, şoförde başta belirttiğim "düşüncesizler" tarafından verilen banknotlar sonucu bozuk para kalmamış olması durumudur ki burada da "Ablacım bozuk yok şu anda sabret, aklımda"cevabını duyacaksınız.
Dördüncü adım: Yer Kapma!
İşte burada National Geographic kanalında gördüğün avına saldıran yırtıcılar misali atik davranırsan, nirvanaya erersin. En kötü durumda, minibüste tek kişilik yer kalmışken, sen şoförün yanına gitmiş ve parayı verip üstünü beklerken, başka yolcu almak için yavaşladığında yaşadığın o adrenalin dolu dakikalardır. Eğer yanında çanta, poşet vb şeyler varsa hiç düşünmeden koy o koltuğa, önce sen bindin ve orası senin hakkın. Zira ayaktaysan, asla hiyerarşi bekleme. Önce binen değil, kalkacak yolcunun koltuğuna en yakın duran kazanır unutma. Haaa birde hemen hemen her minibüste rastlama ihtimalin yüksek, eli kolu ve yanı poşetlerle dolu olan, cam kenarına yanaşmayı, yakın yerde ineceği gerekçesiyle reddeden o teyzeleri unutmamak lazım. O teyzelerle nerede ineceksinz diyoloğuna girme. Ezile ezile bin yanına. Muhtemelen sen daha önce ineceksin, inerken "Noolduuu canım?" bakışıyla rahatlarsın. Ama öncesinde gençlik yıllarını o teyzenin replikleriyle ziyan etme.
Beşinci adım : Sigara İçen Şoför
Bak arkadaşım, Sen sen ol, şoföre sigaranızı söndürebilir misiniz? deme! Çünkü cevabı belli "Ablacım, içmeyeyim de kaza mı yapayım?" Şoförler sigara içmeme oranının kaza yapma oranı ile doğru orantılı olduğuna inanıyorlar. İçmezse çarpar, net! Canından önemli mi canım, sende aaaaa...
Altıncı Adım : Çalan Arabesk Müzik
Adı duyulmamış bir şarkıcının, muhtemelen tüm Türkiye genelinde 85 adet satılan albümün birine sahip şoför ağabeyimiz, bunu son ses dinlerken, acaba arka taraftaki gariban yolcular ne hissediyordur diye düşünmez. Ama sen "Acaba nefesimi tutsam, şarkı bitmeden kendi kendimi imha edebilir miyim?, Son sürat giden araçtan kendimi atıp yuvarlansam sakat kalmadan bu işi çözebilir miyim?" gibi sorular sormaya başlarsın. Bu gibi soruları soruyarsan yine şanslısın demektir, zira şarkıcının "lay lay lom galiba sana göre sevmeler, hopa şinanay galiba sana göre sevilmeler" dizelerinde mana aramaya başladıysan, in hemen o minibüsten. Oksijen şart. Buna önlem olarak, minibüse kulaklıkla binmeniz tavsiye edilir. Senin müziğine karşı benim müziğim şeklinde yaklaşılabilir olaya. Ancak, arkadan uzatılacak paraya karşı dikkatli olunmalıdır. Kulaklık sıklıkla çıkarılıp, "pardon kaç kişiydi, neresiydi" diye sormanız olası...
İstanbul'da yaşıyorsan, birde bayansan, "kendi aracın ile trafiğe çıkmak = cesaret" olarak tanımlanabilir.
Yağmurlu günlerde, park edemediğin durumlarda vs. minibüse bineceksen, aşağıdaki durumlardan en az üçünü yaşaman muhtemel demektir. Ona göre psikolojik ve fiziksel olarak hazır olmalısın. Haa zaten sık sık minibüse binenlerdenim diyorsan, tamam sen serbestsin, gidip eski sevgilinin yeni sevgilisinin facebook - Instagram sayfalarında dedektiflik yapmaya geri dönebilirsin. Yalnız instagramda resmi büyüteceğim diye çift tıklama bak, cidden durum vahimleşir. (Aman tabii ki sen öyle şeyler yapmazsın ama ben yine bi hatırlatayım istedim.) Şimdi geri kalanlar hazırsa başlıyoruz.
İlk Adım : Minibüsü Bekleme
Bu adımda, minibüsü beklerken olması muhtemel durumlardan bahsedeceğiz. Yol kenarında bineceğin minibüsü beklerken, senin beklediğin hariç, diğer tüm minibüsler şansını mutlaka deneyecektir. Seni farkeden minibüs şoförü, önce selektör yapacak, bununla yetinmeyip kornaya basacak ve yine de dur hareketi yapmayan senin, dalgın olduğun kanaatine vararak, yanına gelip yavaşlarken kapısını açacaktır. Ölü taklidi yapıp, ileriye doğru boş bakışlar atarak durumu kurtarabilirsin. İşte o esnadan başını şeytan filminin o meşhur sahnesindeki gibi 180 derece arkaya çevirmiş şoför sana "madem binmeyecektin niye durdum" bakışı atabilir. Bu gibi bir durumla karşı karşıya kalmamak için, senin hedefindeki minibüs gelinceye dek, sana selektör yapan tüm minibüslere başını hafif yukarı doğru kaldırarak "hayır" işareti yaparsan, şoför ağabeyimiz yoluna devam edecektir.
İkinci adım : Minibüse Binme
Bu adımda içindeki dublörsüz film çeken Tom Cruise ortaya çıkmalı. Başka türlü hayatta kalman mümkün değil. Öncelikle, inen yolcu varsa şanslısın, onu bil. Çünkü bir veya birkaç yolcu inecek ve sen bineceksen, minibüsün duracağından emin olabilirsin. Minibüsteki yolcular iner inmez merdivene ilk adımını atman önemli zira şoför ağabeyimiz "Hadi ablacım, biraz acele edelim" repliğini söyleyecektir. Eğer inen yolcu yoksa ve sen minibüse hemen binme durumundaysen, minibüsün tam olarak durmasını bekleme, yanlış yaparsın. Minibüs yavaşlar, yavaşlar ve yavaşlar ancak tam olarak durmaz. İşte o vakit, çıkar içindeki Tom Cruise'u ve atla minibüse. Ancak seyir halini tam durdurmamış minibüse saniyenin beşte biri hızda da binsen "acele edelim lütfen" cümlesini duyabilme ihtimalin yüksek.
Üçüncü adım : Para Ödeme ve Üstünü Alma
Minibüse binmeden önce cebinde muhakkak toplam tutar miktarında bozuk para olsun. Ben kalabalık ortamda ucu ucuna para veremem ezik gibi diyorsan, biner binmez gayet karizmatik bir biçimde "Pardon, bir kişi Kadıköy ne kadar acaba?" diye sorarsın, sonra elindeki paraları sayıyormuş gibi yaparsın ve şoföre verirsin. Haaa yok ben ille de banknot vereceğim diyorsan, o zaman kenarda 5, 10 veya en fazla 20 TL. bulundurman şart. 50, 100 ve 200-TL vermeyi planlıyorsan, bence selli yağmurda kabak lastikle araba sür gerçekten sağlığın daha güvende demektir. Zira şoför ağabeyimiz o paraları kabul etmeyecek, etse de sen inene dek üstünü vermeyecektir. Parayı verdin diyelim, şimdi sıra üstünü alma kısmında. En gergin bekleyiş budur. Paranın üstü iki durak içerisinde gelmezse, şoföre akıbetini sorarken çelik gibi sağlam sinirlere ve dahası Malkoçoğlu tarzı cesarete sahip olman gerekebilir. "Öhö öhö (Boğazın temizlenme evresi) şoför bey pardon, ben Kadıköy parası verdim 20 TL ancak üstünü göndermediniz." Şoför ağabey, itham edilmişcesine "Nerden bindiniz siz?, 20 TL mi verdiniz, Vermedim mi ben sizin para üstünüzü?" şeklindeki soruları sıralayacaktır. "Yahu kardeşim binene dek, elli selektör yaptın, göz göze 30 sn bakıştık, parayı aldın, daha 3 dakika olmuş bineli ne çabuk unuttun" gibi cevaplar vermek yerine, mümkün olduğunca sakin bir şekilde cevaplandırın soruları. Bir diğer olasılık, şoförde başta belirttiğim "düşüncesizler" tarafından verilen banknotlar sonucu bozuk para kalmamış olması durumudur ki burada da "Ablacım bozuk yok şu anda sabret, aklımda"cevabını duyacaksınız.
Dördüncü adım: Yer Kapma!
İşte burada National Geographic kanalında gördüğün avına saldıran yırtıcılar misali atik davranırsan, nirvanaya erersin. En kötü durumda, minibüste tek kişilik yer kalmışken, sen şoförün yanına gitmiş ve parayı verip üstünü beklerken, başka yolcu almak için yavaşladığında yaşadığın o adrenalin dolu dakikalardır. Eğer yanında çanta, poşet vb şeyler varsa hiç düşünmeden koy o koltuğa, önce sen bindin ve orası senin hakkın. Zira ayaktaysan, asla hiyerarşi bekleme. Önce binen değil, kalkacak yolcunun koltuğuna en yakın duran kazanır unutma. Haaa birde hemen hemen her minibüste rastlama ihtimalin yüksek, eli kolu ve yanı poşetlerle dolu olan, cam kenarına yanaşmayı, yakın yerde ineceği gerekçesiyle reddeden o teyzeleri unutmamak lazım. O teyzelerle nerede ineceksinz diyoloğuna girme. Ezile ezile bin yanına. Muhtemelen sen daha önce ineceksin, inerken "Noolduuu canım?" bakışıyla rahatlarsın. Ama öncesinde gençlik yıllarını o teyzenin replikleriyle ziyan etme.
Beşinci adım : Sigara İçen Şoför
Bak arkadaşım, Sen sen ol, şoföre sigaranızı söndürebilir misiniz? deme! Çünkü cevabı belli "Ablacım, içmeyeyim de kaza mı yapayım?" Şoförler sigara içmeme oranının kaza yapma oranı ile doğru orantılı olduğuna inanıyorlar. İçmezse çarpar, net! Canından önemli mi canım, sende aaaaa...
Altıncı Adım : Çalan Arabesk Müzik
Adı duyulmamış bir şarkıcının, muhtemelen tüm Türkiye genelinde 85 adet satılan albümün birine sahip şoför ağabeyimiz, bunu son ses dinlerken, acaba arka taraftaki gariban yolcular ne hissediyordur diye düşünmez. Ama sen "Acaba nefesimi tutsam, şarkı bitmeden kendi kendimi imha edebilir miyim?, Son sürat giden araçtan kendimi atıp yuvarlansam sakat kalmadan bu işi çözebilir miyim?" gibi sorular sormaya başlarsın. Bu gibi soruları soruyarsan yine şanslısın demektir, zira şarkıcının "lay lay lom galiba sana göre sevmeler, hopa şinanay galiba sana göre sevilmeler" dizelerinde mana aramaya başladıysan, in hemen o minibüsten. Oksijen şart. Buna önlem olarak, minibüse kulaklıkla binmeniz tavsiye edilir. Senin müziğine karşı benim müziğim şeklinde yaklaşılabilir olaya. Ancak, arkadan uzatılacak paraya karşı dikkatli olunmalıdır. Kulaklık sıklıkla çıkarılıp, "pardon kaç kişiydi, neresiydi" diye sormanız olası...
Yedinci Adım :
İniş
Buraya kadar sağ
salim gelmiş olman maceranın sona erdiği anlamına gelmez sevgili okuyucu.
Zira hiçbir şey bitmiş değil. Burada gözlem ve matematiksel
yeteneklerini kullanman gerekecek. Minibüsün hızını, ineceğin nokta
arasındaki mesafeyi, yanında oturan ve senden önce ineceğini iddia eden
teyzenin poşetlerinin üzerinden atlama ve ona atacağın "Nooldu canım kim
önce inecekmiş" bakış süreni hesaplamalısın. Ses tonunda önemli,
gayet kararlı ve yüksek tonda konuşmazsan son durak seni bekler. Ayağa
kalk, kapıya yanaş ve ineceğin yere 50 metre kala "Müsait bi yerde"
de. "İnecek var" veya "inebilir miyim lütfen," seni diğerlerinden ayırır.
Unutma minbüstesin ve kuralına göre oynamalısın. Şoför sesini
duyduysa ne ala, duymadıysa son bir kez daha tekrarla ve bekle, zira burada
devreye diğer yolcular girecek. Sesi gür bir bey "Kaptan, inecek
var" diye bağırdığında seni duymayan şoför ağabey, anında frene basacaktır.
İniş için yine tam durmasını bekleme, derin bir nefes al ve bırak kendini.
Tüm bunları başarı
ile yerine getirdiysen, tebrikler, artık sende kıdemli bir minibüs yolcususun.
Not : Minibüs şoförünün arkada olduğunu iddia ettiği o boşluk, esasen yok. Arama boşuna...
Not : Minibüs şoförünün arkada olduğunu iddia ettiği o boşluk, esasen yok. Arama boşuna...
Sevgiyle ;)
6 Kasım 2015 Cuma
Deep Not
- Herkeste bir öksürük hali. Tamam, bu durum bende de mevcut ama, toplu taşımalarda ağızlarını yarım metre açıp, mikroplarını saça saça öksürenlerin ağzına terlikle vurma isteği sadece bende oluşuyor olamaz değil mi?
- Instagram'sız asla diyenler el kaldırsın.
- H&M Mağazası indiriminde yaşanan görüntüleri izledikten sonra, hala kadınlardan korkmayan bir iki yiğidi gönülden tebrik ederim.
- İnsanların geçirdiği evrimi yakından tecrübe etmek isteyenler, Facebook'a ilk kayıt olduklarında yaptıkları paylaşım ve yorumlara baksın. Ben baktım ve tek söyleyebileceğim "Zamanında çevreye vermiş olduğum geçici rahatsızlık sebebiyle hepinizden özür dilerim."
- Adele; seviyorum kız seni. Kalp kalp kalp
- Akıllarda tek bir soru; akşama ne pişirsem!!!
- Bir Cuma repliği : "Akşam olsa da gitsek"
- Kedimin dünyanın parasını verip aldığım pufidik yatağında değil de, ısrarla kanepenin kenarnda uyuması evrenin bana "fala şeyetmemek lazım" deme şeklidir.
- Şu sıra Instagram'da kedi videolarına takıldım. Muhtemelen bir kaç sene sonra da bunun pişmanlığını yaşayacağım o yüzden peşinen kusura bakmayınız.
- Adam Levine'a teeeee lise yıllarımdan beri aşıktım. Tam ben evlenme çağına geldim, o terbiyesiz gidip Victoria's Secret mankeni ile evlendi! (Göz deviren smiley) Ama bu kızcağız yemedi, içmedi, karşılıksız aşkını sonlandırmanın yolunu buldu. Kendisinin en sevdiğim şarkılarını sırasıyla sabah alarm sesi yaptım. Sonuç; adamın sesini duyduğum dakka tüylerin diken diken olma hissi. (Hınzır gülüş smiley'si.)
- Bayanlar adına sesleniş : Eyyyy Biscolata reklamları nerdesinizzzzzz????
Öpüldünüz.
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
crazypeoples,
deep not,
dip not,
dipnot
2 Kasım 2015 Pazartesi
Deliliğin Tanımı
Delilik nedir biliyor musun?
Einstein'e göre delilik, hep aynı şeyleri yaparak farklı bir sonuç beklemektir...
Einstein'e göre delilik, hep aynı şeyleri yaparak farklı bir sonuç beklemektir...
14 Ekim 2015 Çarşamba
Mutlu Olmak İçin
- En az bir dil öğren, senden farklı lisanda konuşan insanlarla iletişim kur.
- Hayallerini beton yapılar üzerine kurma, unutma, gökyüzü, deniz, okyanus, yağmur damlaları ve yıldızların sahibi yok. Onlar senin. Mutlu olmadığında doğaya sığın.
- Büyü ama yetişkin olduğunda çocukluğunu unutma. İçindeki çocukla iletişimini asla koparma.
- Dibe vuran insanlarla dost ol. Dünyayı kocaman bir deniz olarak gör ve dibe vurmuş insanların senden daha güçlü olduklarını düşün. Denizin en derinine inebilenler, nefesini senden daha fazla tutabiliyor demektir. Ve belki bi gün sen de nefesini tutmak zorunda kalabilirsin. Buna her daim hazırlıklı ol.
- Sirklere, hayvanat bahçelerine ve yunus parklarına gitme. Her şey ait olduğu yerde güzeldir. Ve sirklerde olduğu gibi, hayatının hiçbir döneminde senin eğlencen ve keyfin uğruna başkalarının acı çekmesine vesile olma.
- Hayal gücünü elinden almalarına izin verme. Hep düşle, daima düşle. Gülme sesleri gelebilir sen düşlerken, işte o zaman tıka kulaklarını. Duyma sana gülenleri. Ama bunun yanı sıra, seninle gülebilenleri baştacın yap. İşte onlar zor bulunuyor.
- Geleneksel kalıpların dışına çık arada sırada. Kimliğini yaşa, sana dayatmalarda bulunmaya çalışanlar olacak, onlara asla izin verme.
- Hikayesini tam anlamıyla bilmediğin kişileri asla yargılama. Unutma her hikayede en az iki taraf vardır.
- Gözlerini kapattığında kendi dünyanı yarat, kalbinle bak. Kalbini dinle. Seni mutlu eden tüm o anları hafızana kazı. Anılarını dijital ortama değil, beynine depola. Görmeden, bakmana gerek kalmadan hatırlayabildiğin anıların en değerlilerin oluyor…
- Gülmek için sebep arama, yarat. Sen, birinin kahkahasının kahramanı ol.
- “Resmen çocuk gibisin” diyenlere teşekkür et. Sonra şaşkın bakışlarının tadını çıkar.
- En az bir hayvanı evcilleştir. Onunla bağ kur. Hayvanları seven arkadaşların olsun.
- Asla arkadaşlarına zaman ayırmayı unutma. Kim bilir belki hiç ummadığın birinin hikayesinde yer alırsın. Ve belki o hikayenin kahramanı olursun.
- Çok güzelsin. Ve çevrendeki herkes çok güzel ve eşsiz birer parça. Tanıştığın her insan doğanın bir mucizesidir. Güzellik kavramının kalıbı yoktur. Gözünle değil, kalbinle bakarsan göreceksin.
- Vedalaşmayı bil. Sevdiğin kimselere ve mekanlara veda etmen gerekecek. Eğer birinin hayatında yer alacaksan, gözyaşlarını da hesaba katacaksın. Ve o gün geldiğinde üzülme. Sevdiğin insanları kalbinde saklamayı başarırsan, hep senin yanında olacaklar.
- Kimsenin bilmediği en az bir mekanın olsun. Bazen kendi kendine kalman gerekecek.
- Canlı bir bitkin olsun. Onu hayatta tutmak için zaman ayır. Senin için özel olsun. Senin olsun.
- Üzgün olmanın da güzellikleri olacak. Günbatımının keyfine daha iyi varabilirsin yada bir şarkının sözlerinin farkına varabilirsin böyle anlarda.
- Binlerce insanla tanışacaksın. Bazen hayalini bile kuramayacağın insanlarla bağ kuracaksın. Onların da senin gibi insan olduğunu fark edip şaşıracaksın. Kimseyi gözünde büyütme. Kimse için büyü biri olmaya da çalışma. Evren aslında hepimizi eşit seviyor. Mutlu insanlar bunun farkına varabilenler sadece.
- Çocukken, ergenliğinde ve büyüdüğünde “Küçük Prens” kitabını oku. Her okuduğunda daha da etkileneceksin.
“Öyle ya, Küçük Prens'in
gezegeninde, her gezende olduğu gibi, faydalı otlar da, zararlı otlar da vardı.
Elbette ki faydalı otun tohumu faydalı, zararlı otun tohumu zararlı olur. Ama
tohumlar görülmez, toprağın altında uyurlar mışıl mışıl, ta ki günü birinde
birinin aklına eser, uyanır. O zaman da gerinir, güneşe doğru incecik, sevimli
ve zararsız bir filiz sürer ürkekçe. Bir turp ya da bir gül filiziyse bu,
varsın istediği kadar büyüsün. Ama zararlı bir bitkiyse, onu görür görmez
koparmak gerekir. Küçük Prens'in gezegeninde korkunç tohumlar da varmış..
Baobabsa öyle bir bitki ki erken davranmazsan, bir daha baş edemezsin onunla.
Gezegenini baştan başa sarar, köyleriyle delik deşik eder. Hele gezegen küçük,
baobablar da çok olursa, çatlatır gezegeni.
Küçük Prens daha sonra: "Bu, bir kendini disipline etme işidir. İnsan her sabah elini yüzünü yıkadıktan sonra, gezegenine çekidüzen vermelidir. Baobablar filizlenirken gül fidanlarına çok benzerler. Onun için, birini öbüründen ayırt etmez, hiç vakit kaybetmeden baobabları söküp atmayı iş edinmeli. Oldukça sıkıcı bir iş bu, ama çok kolay."
Küçük Prens daha sonra: "Bu, bir kendini disipline etme işidir. İnsan her sabah elini yüzünü yıkadıktan sonra, gezegenine çekidüzen vermelidir. Baobablar filizlenirken gül fidanlarına çok benzerler. Onun için, birini öbüründen ayırt etmez, hiç vakit kaybetmeden baobabları söküp atmayı iş edinmeli. Oldukça sıkıcı bir iş bu, ama çok kolay."
Sen sen ol, baobablarından kurtul. O zaman sana asla zarar veremezler.
Mutlu olmak aslında bu kadar basit...
Sevgiyle,
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
crazypeopledomiracles,
dostluk,
empati,
enerji,
geçmiş,
gelecek,
günün yazısı,
hayat felsefesi,
hayvanlar,
küçük prens,
özgürlük,
özlem
9 Eylül 2015 Çarşamba
Nefret Ettim, Özledim, Sıkıldım...
Cok sevdim ben,
Kucukken tvde yayinlanan pazar gecesi sinemasi için mısır patlatıp ailece televizyonun karşısına geçip film beklememizi,
Pazar günü ailece sucuklu yumurta eşliğinde yaptığımız kahvaltı keyfini,
Anneanemle babaannemin birbirine kahve falı baktığı o günleri,
Hasta olduğumda annemin "hadi sen bugün okula gitme evde yat dinlen" demesini,
Göztepe'de aileler evlerinin balkonlarında otururken "kızlı erkekli" futbol maçı yaptığımız günleri,
Bayram arifelerinde yeni kıyafetler alıp bayram sabahında giymek için dakikaları saymamı,
Tatile çıkmadan önceki gece heyecandan uyuyamadigim gunleri,
Lunaparka gittiğimizde 5 şeye binme hakkımız olduğundan yolboyu kardeşimle neye binsek acaba diye derin derin tartıştığımız günleri,
Milli bayramlarda küçücük ellerimizde tuttuğumuz bayrakları heyecanla sallayarak diğer abi ve ablalarımızı izlediğimiz günleri çok sevdim...
Hic sevmedim ben,
Kürt böreği almaya gittiğimde börekçinin bana ters ters bakarak "onun adı sade börek" demesini,
"Sen bizdensin o zaman" diye cümle kurabilecek kadar küstah olan insanı,
"Amaan bosver canim, müslüman bile değil o" diyeni,
Hava karardığında toplu taşıma kullanayım da taksiye tek binmeyeyim diye düşündürenleri,
Minibüste tek kadın olduğumda korkmamı sağlayanları,
Etek giydimde yanıma gelerek "ama sen yanacaksın" diyen o kadını,
Restoranda yemeğe besmele ile başlayıp yanına gelen aç kediye tekme atan adamı,
Kalabalık yerlerde acaba bombalanır mı diyen iç sesimi sevmedim...
Dinine mezhebine ırkına rengine göre insan sınıflandıranları sevmedim.
Korkunun, hayallerin önüne geçtiği, hayatların hiç olarak görüldüğü, insanların ancak içinden çığlık atabildiği bugünleri de sevmedim.
Zaman ilerlerken geriye dönme isteğimi, arkama bile bakmadan gitme arzumu ve buna mecbur bırakanları hiç ama hiç sevmedim.
Ama en çok ta ölümü gencecik bedenlere layık görenler sizi hiç sevmedim ben...
Etiketler:
acı,
berrak ozkan,
berrocks,
günlük yazı,
günün yazısı,
kardeşlik,
kin,
nefret,
öfke,
özlem,
saygı,
sevgi
28 Temmuz 2015 Salı
Neler Oluyor?
Neler oluyor bize? Havada oksijenden daha çok nefret var fakında mısınız? Sevgiye ne oldu? Peki ya saygı? İnsan değeri? Nereye gitti tüm bunlar? Neden korkuyoruz böyle, ne için nefret ediyoruz birbirimizden, bu tahammülsüzlüğün kaynağı nedir? Kor gibi yanıyoruz için için. Acılarımızı paylaşamaz olduk artık. Herkesin çektiği kendine düşüncesi hakim olmuş gidiyor. Kıyamet gününden evvel herkes kendi için savaşır hale gelmiş. Gülemiyoruz fark ettiniz mi? Gülecek kadar aralık yok artık. Espri yapacak kadar, güzel bir şarkı paylaşacak kadar duraklamıyoruz. Hep bir suçluluk duygusu. Deprem sonrası gibi yıkık dökük kalpler. Toparlanamaz gibiler. Enkazdan neler çıkacak diye korkuyoruz resmen. Nefret ediyoruz birbirimizden. Farklılıklar çeşitlilik demek değil artık, adeta tahammülsüzlük sebebi. Gri yok artık hayatlarımızda. Sadece siyah yada beyaz olmak zorunda. Buna zorlanıyoruz. zorlandıkça korkuyor, korktukça agresifleşiyoruz, agresifleştikçe kimin canını yaktığımız önemsizleşiyor.
Biz 'Gel, gel ne olursan ol, yine gel' ile büyütülmedik mi? Yok etmek bir yana dursun, 'komşusu açken tok yatan bizden değil' di hani? Ne çabuk unuttuk, nasıl unutturdular? Bunlar daha başlangıç mı, yoksa bitiş çizgisinin eşiğinde miyiz bunu bile bilemiyoruz, yazık!
Korku, kin, nefret, eleştiri, önyargı klavuzumuz olmuş adeta. Silkelensek geçer mi? Uyansak sona erer mi? Sevgiyi bulmak, ona koşmak ne kadar zor? Dahası herkes ilerlerken, biz neden geçmişe özlem duymak zorunda bırakılıyoruz ki?
Farklılıklar güzeldir. Farklılık oldukça çoğalır, öğrenirsin. Daha önce de söylemiştim gökkuşağı tek renk olsa bu denli harika olur muydu? Gökyüzünde tek bir yıldız olsa seni böylesine büyüleyebilir miydi? Unutma, belki dünyayı değiştiremezsin ama farklılık yaratabilirsin...
Sevgiyle okuyucu. İnan derinlerde bir yerlerde çokça mevcut...
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
duygusuzluk,
empati,
eşitsizlik,
filmler ve gerçek hayat,
günlük yazı,
günün yazısı,
nefret,
özgürlük,
saf sevgi,
samimiyet,
yalnızlık,
yaşam
23 Temmuz 2015 Perşembe
Düğün ve Cenaze...
Hayat tuhaf. Bir gun once +1 olduguna sevinirken, bir gun sonrasi bir bakmissin -1 sin. Bir gun once kahkahalar atarken, bir gun sonrasi gozyaslari ele gecirmis seni. Ama her seye ragmen gulmeye devam ediyorsun, buna programlanmissin. Biliyorsun ki, umutsuzluga bir kez yenilirsen, sonrasi hep mutsuzluk. Kökünü kurutan yabani ot gibi sarip sarmalamis seni. Biliyorsun ki, gulmeye devam edebildikce varsin, guldukce sensin. Dedim ya hayat tuhaf. Bugun canim cicim dediklerinin cogu, bes sene sonra hayatinda olmayacak belki ve belki, en yalniz oldugunu dusundugun ve en ummadigin anda, bir gulumseme ile yesereceksin. "Bittim", dediginde yeniden baslayacak nedenlerin olacak. Her sonun bir baslangic oldugunu anlayacaksin. Bileceksin ki, amazonlarda kanat cirpan kelebek, amerikada yagmur yagdirabilecek gucte ve, makinenin tum o kucuk parcalari, sen tam olarak olman gereken yerde, olman gereken zamanda bulun diye durmaksizin calisiyor olacak. Bileceksin ki, evren aslinda seni cok seviyor. Kayiplarin aslinda kayip olmayacak bir sure sonra. Hayatina kattiklarina sukredeceksin. Ölümle bile barisacaksin. Sukredeceksin, minnet duyacaksin hayatina girenlere ve sana yasattiklari sevgiye. Ve uzulsende yola devam edeceksin. Evren sana en dogruyu gostersin diye. Bileceksin ki hayat devam ediyor. Sonra var gucunle devam edeceksin yola, ve hep umacaksin. Her sey dogru yerde ve dogru zamanda olsun diye. Hep +1 olmak umidi ile...
18 Temmuz 2015 Cumartesi
Mini Kaçış
Kaçacaksın bazen. Yalnız kalacaksın. Doğa ile baş başa olacaksın. Delicesine özlediğin sevgilinmiş gibi sarılacaksın, huzuru, neşeyi, sükuneti, dinginliği ve güzellikleri onda bulacaksın. Sen susacaksın bazen, dinleyeceksin. Geçmişe gideceksin, bugün ile kıyaslayacaksın. Arada nasıl değiştiğine şahit olacaksın. Neler kaybettiğini ve kazandığını göreceksin.
Ben kaçtım. Hem eğlendim, hem dinlendim, hem de duygulandım.
Sizin hayatınızda sekiz senede neler değişti? Ben hemen hemen her şeyi yenilemişim meğer. Başta kendimi. İyi de yapmışım. Onu da farkettim. Doğaya ait olduğumu ve bunun önüne kimsenin geçemeyeceğini anladım yine. Sonra torunum geldi. kocaman olmuş, onu sevdim. Şuncacıktı ;


Artık bu kadar olmuş ;
Dediğim gibi, bazen susmak en büyük itirafları beraberinde getirir. Zaman en büyük değişimlerin sebebidir. Ve doğa, seni kendine getiren mucizedir...
Haa bu arada unutmadan, saçıma da hep istediğim gibi bir tutam yeşil ekletiverdim.
Son olarak sevgili okuyucu, Hayallerini hırslarına kurban etme. Bırak betondan hayaller kursun diğerleri, sen minicik şeylerle mutlu ol, geri çekil ve izle. Gör bak bakalım esas zengin kim?
Sevgiyle,
Ben kaçtım. Hem eğlendim, hem dinlendim, hem de duygulandım.
Sizin hayatınızda sekiz senede neler değişti? Ben hemen hemen her şeyi yenilemişim meğer. Başta kendimi. İyi de yapmışım. Onu da farkettim. Doğaya ait olduğumu ve bunun önüne kimsenin geçemeyeceğini anladım yine. Sonra torunum geldi. kocaman olmuş, onu sevdim. Şuncacıktı ;


Artık bu kadar olmuş ;
Haa bu arada unutmadan, saçıma da hep istediğim gibi bir tutam yeşil ekletiverdim.
Son olarak sevgili okuyucu, Hayallerini hırslarına kurban etme. Bırak betondan hayaller kursun diğerleri, sen minicik şeylerle mutlu ol, geri çekil ve izle. Gör bak bakalım esas zengin kim?
Sevgiyle,
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
günlük yazı,
günün yazısı,
happiness,
happy friday,
huzur,
insan,
karma,
love,
mucize,
mutluluk,
pesetme,
pozitif enerji,
pozitifenerji
8 Temmuz 2015 Çarşamba
Bugün Kahraman Olmaya Ne Dersin?
Merhaba Okuyucu,
Bu yazıda biraz daha farklı olmak istiyorum. Beni tanıyanlar bilir, tüm canlılara saygı duyarım. Hayvanları korur ve kollarım elimden geldiğince. Onlara zarar vermeye çalışanlar en büyük düşmanlarım arasındadır. Hayvan sevmeyen insan da sevmez mantığına sıkı sıkı sarılmışımdır. "Aman bana ne, beni ilgilendirmez sonuçta" mantığına inanılmaz uzaktayım. Dahası bilirim ki, Afrika'da kanat çırpan bir kelebek, Amerika'da fırtına yaratır. Bugün de Afrika'da soyu tükenmekte olan gergedanları yazmak istedim ve hayatını onları korumaya adayanları. Yalnız şimdiden uyarayım, az önce belirttiğim "Aman bana ne ki" mantığında isen, yazının buradan sonrası seni pek sarmayacak ama bence zaman ayır ve oku lütfen. Zira aynı dünyayı paylaşıyoruz ve tükenmekte olan bir canlının yurdu olmaz.
Resimdeki yakışıklı bey, Charles Summerfield. Kendisi Afrika'da yaşayan bir sanatçı. Tanınan, bilinen ve hayranlık duyulan biri. Harikadır ki diğer insanların aksine bu özelliklerini birşeyler yapmak adına kullanıyor. Güzel şeyler. Gergedanların soyunun tükenmemesi adına gerçek bir savaş veriyor. Ve dahası bunu karşılık beklemeden yapıyor. Senin ve benim dahil olduğumuz dünya için. Gergedanların türlerinin tehlike olma sebebi insanlar. Ne sürpriz değil mi? Maalesef değil. İnsanlar! (bunu yazarken inan emin olamıyorum) gergedanları neden öldürüyor biliyor musun? Canlı haldeki hayvanın boynuzunu koparmak için! Boynuzlarının afrodizyak etkisi olduğunu düşünüyorlar. Eşi veya sevgilisi ile aksiyon alabilmek için gergedan boynuzundan medet uman zavallılar yüzünden o canlılar işkence ile ölüyor.
Dünya bunun karşısında ne mi yapıyor? Elbette hemen hemen hiçbir şey. Düşün aniden evine gelecekler, ailen ve sevdiklerinle birlikte normal bir şekilde yaşarken ve dahası canlıyken burnunu kesip, seni ölüme terk edecekler. Ne vahşet! Çoğunuz bunları bilmezsiniz haklısınız çünkü kimse bu vahşete karşı ağzını dahi açmıyor. Charles ve beraber çalıştığı o iyi yürekli insanlar hariç. Onlar savaşıyorlar. Onlar farkında ve bu farkındalığı arttırmak için didiniyorlar. Ben ne yapabilirim diyorsan, ufak bağışlarda bulunabilirsin mesela. Charles eğlenceli bir şarkı yaptı bu canları kurtarmak adına; http://charliesurj.com/shop/download/ linkinden indirebilirsin. Şarkının Türkiye fiyatı yaklaşık 2 dolar. Bu miktar tamamen bu canlıların kurtarılması için harcanıyor.
Bugün birşey yapmak ve kendi kahramanını yaratmak istiyorsan sen de harekete geç. Vahşete dur de ve bilinçlen. Vahşetin türü olmaz, olamaz çünkü. Bilip susmak, en büyük yardımdır unutma. Elbette herkes maddi yardım yapacak diye birşey yok. Ancak farkındalık yaratabilmek te mesele. Sende bu hareketin parçası ol.
Detaylı bilgi için : www.charliesurj.com adresini ziyaret edebilirsin.
Şarkıyı indirmek istersen ; http://charliesurj.com/shop/download/ linkine tıklayabilirsin.
Dikkat çekmek istersen de eline yada herhangi bir şeye :) #stopkillingrhinos yazıp, Charles'ı etiketleyip, instagram yada twitter hesabında paylaşabilirsin. Charles farkettiğinde derhal paylaşım yapar merak etme ;) Ayrıca Charles ve gergedanları sosyal medyada takip etmek istersen ;
İnstagram : https://instagram.com/rhinosaverz/
Twitter : https://twitter.com/rhinosaver
Son olarak, Türkiye'deki koruyucu melekler için Charles bir sürpriz hazırladı. Size Türkçe seslenmek istedi ve kendisi ile minik bir şey hazırladık.
Haydi bugün kahraman ol ve ait olduğun dünya için bir şey yap.
Sevgiyle okuyucu,
Etiketler:
Afrika,
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
Charles Summerfield,
gergedan,
günlük yazı,
günün yazısı,
hayvansevgisi,
insanlık,
merhamet,
rhinos,
sevgi,
soy,
vahşi yaşam
22 Haziran 2015 Pazartesi
Deep Not... Hadi Çıldıralım...
- Hadi Hep beraber bir olup, Game of Thrones'un yazarı George R.R. Martin'i öldürelim. Bu dertte burada bitsin.
- Biscolata reklamlarına ne oldu ya? Devamı yok mu? Serinin devamını merakla bekliyoruz.
- Başak Dizer'in hesabını hackleyen kişi, sana seslenmek istiyorum; hayatımdan 1 saati zehir ettin, benim gibi kaç kızın ahını aldın, ne beddualar edildi sana haberin var mı? O değil de şimdi senin yüzünden "el alemin alay konusu olduk, hadi evlenelim bari" derlerse, Fuat Avni olsan bulurum seni. Net!.
- Tavsiye : Kötü bir gün geçirdiğinizi düşünüyorsanız hatırlayın, milyonlarca kişi vücudunda eski sevgilisi yada eşinin dövmesi ile dolaşıyor. Beterin beteri var.
- Hatırlatma : Size telefonumdan bir resim gösteriyorsam, ekranı sağa sürüklemeyin, sola da sürüklemeyin, sadece o resme bakın lütfen.
- Küçük bir not : Eğer önünüzden kara kedi geçiyorsa bu hayvanacağız bir yere gidiyor demektir. Fazla şeyetmemek lazım.
- Tavsiye 2 : Eğer birini seviyorsanız onu rahat bırakın. Döner gelirse başka kimse istememiş demektir, bir daha bırakın.
- Sevgili Dominos, tamam, kabul, güzel zamanlarımız oldu. İnkar etmiyorum, sayende Mükemmel hissettiğim anlar oldu ama bu ilişki bana zarar vermeye başladı. Artık diyetteyim. Bunu kabul et ve bana mesaj göndermekten vazgeç lütfen. Sorun sende değil tamamen bende...
- Kesin Bilgi : Artık hiçbirimiz eskisi gibi değiliz. Yayalım!
- Kesin Bilgi 2 : Hepimizin sırları var. Mümkünse yaymayalım!
- Birine mesaj yazarken eş zamanlı mimik yapıyorum. Karşı tarafın beni görmediğinin farkındayım. Bunun üzerinde çalışıyorum.
- Sevmediğim tüm insanlara sesleniyorum: Kendiniz ile ilgili nefret ettiğiniz tüm özelliklerinize hayranım.
- Küçük bir hediye; https://www.youtube.com/watch?v=pXJysswyIFo . Rica ederim ;)
- Çin'de Yulin festivali kapsamında 10000 lerce kedi köpek, canlı canlı yakılarak, kaynatılarak ve derisi yüzülerek öldürüldü. Bunu duyup ta bana "aman bizde burda inekleri kesiyoruz" diyenleri pişman ettim. Sonradan bu repliği söyleme cesaretinde bulunacakları şimdiden uyarıyorum. Lütfen yapmayın. Beyin yani, verilmiş, arada bir kullanın, paslanmasın!
- Bugün canımın içi Eduardo Serio nam-ı diğer Black Jaguar White Tiger 'ın doğum günü. birlikte nice senelere kuzum. Her ne kadar bu yazdıklarımı anlamayacak olsan da, varsın bilme yani. Seviliyorsun, önemli olan da bu...
Sevgiyle ;)
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
Blackjaguarwhitetiger,
blog,
blogger,
crazypeopledomiracles,
deep not,
eduardoserio,
empati,
günlük yazı,
günün yazısı,
happiness,
hayat,
mektup,
mutluluk,
müzik,
pozitif enerji
12 Haziran 2015 Cuma
Minik Şeytanlar...
Siz hiç nefret ettiniz mi?
Nefret, ne kadar güçlü bir kelime. Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde. Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?
Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek. Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana. Böyleydi evet. Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor. Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?
Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.
Sevdiğim şeyler de var elbet. Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela. Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.
Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl. Bırakma onları. Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir. Samimi olanları ayrı bir sakla ama. Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında. Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir. Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.
Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına. Seninkine etki etmelerine asla izin verme.
Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...
Nefret, ne kadar güçlü bir kelime. Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde. Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?
Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek. Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana. Böyleydi evet. Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor. Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?
Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.
Sevdiğim şeyler de var elbet. Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela. Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.
Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl. Bırakma onları. Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir. Samimi olanları ayrı bir sakla ama. Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında. Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir. Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.
Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına. Seninkine etki etmelerine asla izin verme.
Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...
Etiketler:
aşk,
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
dostluk,
duygusuzluk,
empati,
enerji,
farklılık,
felsefe,
günlük yazı,
günün yazısı,
nefret,
sevgi
26 Mayıs 2015 Salı
Deep Not... 3
- Blog işini savsaklamaya başladım. Hevesimi almaya başladım. Bu hemen hemen her konuda böyle bende. Tehlikeli! Çok tehlikeli! Derken bugün bir baktım günlük okumam 1.654 olmuş. Neden olmuş, nasıl olmuş bilmem ama okuyanları sevgiyle selamlarım. Anlatmayı severim, anlaşıldığımdaysa epey mutlu olurum. Teşekkürler aynı frekansta olduğum insanlar ;)
- Allah kimseyi Bülent Ersoy gözlüğü takacak kadar çaresiz duruma düşürmesin. Dinimiz amin!
- Bir kez daha anladım. Hayatını bina gibi tasarlayamıyorsun. Hayat o şekilde işlemiyor. Sen yaşayacaksın, o kendini tasarlayacak. Net!
- Arka bahçedeki cırcır böceklerinin akşamları çıkardıkları ses, evrenin bana "mutlu ol" deme şeklidir.
- Camın önüne ekmek koyarak serçe, güvercin beslemeye başlama çalışmalarımın sonucu, eğitilmiş kargalar oldu. Her sabah 09:30'da cama vuruyorlar. Hemen kalkıp yemeklerini hazırlıyorum. Durum ürkünç bir hal almaya başladı. Bu durumda kim kimi koşullandırıyor onu da bilemedim. Pavlov'un köpeği Maltepe'den bildirdi.
- Seçim arabaları berbat müzikleri ile dehşet saçmaya hız kesmeden devam ediyorlar.
- Banyodaki musluk bozuldu. Gelen tesisatçı amca "Hemen test edelim, musluğun açılışı için de gelebilirler" dedi. Hayata bakışım bir kez daha değişti.
- Su sebillerinin soğuk tarafının aktif olarak kullanılmaya başladığı günlere hoşgeldiniz.
- Hiç çalışmadan para kazanmak ister misiniz? İstersiniz tabii ama öyle olmuyor işte.
- Bazı insanlara vermek istediğim ders 2 : Sakız nedir, nasıl çiğnenir?!!!
- Şu sıralar beni en çok ümitlendiren kişi: Kaave Falı uygulamasındaki teyze. Sağol teyze, var ol teyze.
- Şu sıra çevremdeki kimse evlenmiyor. Düğün daveti de almadım. Bu işte bi terslik var, bu işte bi terslik var...
- Konuşmasam da orada olduğunu bildiğim kişiler: seviyorum sizi. (kalp simgesi)
- Yeğenime yemek yedirmek için sürekli Pepe dinletiyoruz. Oradan öğrendim, Pepe'nin bisikletinin adı "İttir Git!" benim içim mi fesat acaba?
- Ütü yapmam gereken zamanlarda uyuyor taklidi yaptığım doğrudur.
- Buzluktaki maraş dondurmasına karşı açtığım irade savaşında 2. günü de geride bırakmış bulunmaktayım.
- Haftanı sözü : "Herhangi bir gün sokak kapınızdan adımınızı atarsınız ve tüm hayatınız sonsuza kadar değişebilir. Evrenin bir planı vardır ve o plan her zaman hareket halindedir. Bir kelebek kanatlarını çırpar ve yağmur yağmaya başlar. Korkutucu bir düşünce olsa da, aynı zamanda harikadır da. Makinenin tüm o küçük parçaları, siz tam olarak olmanız gereken yerde, tam olarak olmanız gereken zamanda bulunun diye sürekli çalışır. Doğru yerde, doğru zamanda."
Sevgiyle,
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
dipnot,
ittirgit,
pepe,
saf sevgi,
teyze,
ülkece deliriyoruz,
yeğen
24 Mayıs 2015 Pazar
Ve hayat
Bazen yorgun olursun kendini ifade etmek için. İstemezsin belki, belki de karşındakine anlatamayacağını anlarsın, teslim olursun. O zamanlarda sadece sus ve dinle! Ben dinliyorum, ve bak, nasıl da güzel söylüyor...
Bırak arada sırada seni hiç tanımamış ve muhtemelen de asla tanımayacak biri anlatsın seni. Arkana yaslan ve tadını çıkar. Kendini dinle. Sen'i dinle. Anlatma biraz, dert etme biraz, ispat etmeye çalışma biraz, yeri gelsin sevilme biraz, ne olabilir, sen sev kendini, yetmez mi?
Kendinle kal arada bir. Tüm gün takmak zorunda olduğun maskenden sıyrıl arada bir. Kendi kendineyken asla ihtiyacın olmayacak zaten buna. Kendi kendineyken kapat beynindeki sesleri. Konuşma biraz. İtiraz etme, kendinle mücadele etme. Bırak biraz. Yaslan arkana ve keyfini çıkar.
Dünya yıkılsa anlamazlar! Anlatma, sus ve dinle! Tadını çıkar... Zamanın varken tadını çıkar... Sen sev kendini, bak gör nasıl da yetecek...
Sevgiyle,
19 Mayıs 2015 Salı
30 senelik uyku...
Değişiyorum, farklıyım artık, bunu tüm kalbimle ve ruhumla hissediyorum. Ve en önemlisi bu hoşuma gidiyor. Algılarım daha açık artık, daha net görüyorum, daha enerjiğim. Daha bi ben oldum. Sen'i daha iyi görebilen ben. Duygularımın kölesi, mantığımın yardımcısıyım. Sorumsuzca ve bazen büyük risklerle. Yepyeni başlangıçlara, yepyeni hayallere, yepyeni dünyalara yapılacak keşiflerin kaptanıyım. Doğanın seslerinde kayboluyorum artık. Belki bir cırcır böceğinin namelerinde buluyorum huzuru, belki yağmur damlalarının melodisinde. Yazıyorum mesela, umarsızca, düşünmeden, hesaplamadan ve belki hadsizce. İnsanların hayalleri betondan yapılar üzerine kuruluyken, ben çıplak ayakla kumsalda yürüyorum. Biliyorum çünkü, bu mutlu ediyor beni. Tanıdıkları Ben'den memnun olmayıp, kendi hayallerindeki Ben'i yaratmaya çalışanlardan uzaktayım artık. Onların niyeti belli, zihinlerinde yarattıkları Ben ile mutlu olmak! Daha kararlıyım, küstahça kendinden emin olan, özgüvenini gereksiz şekilde şişirmişlerden uzakta, daha bir rahatım. Planlarım da var. Huzuru bulduğum kimseler ve mekanlar yoldaşlarım olacak. Cümlelerim değil belki ama, gözlerim feryat edecek artık. Bak buradayım! Ne kadar toplu taşıma aracı varsa hepsine binerek, küçük şehir turu yapacağım. Kendi yaşadığım şehirde turist olacağım ara sıra. Vapura binip sıcacık simit alıp, martılara ikram edeceğim. Senelerdir bana yaşattıkları görsel hazza teşekkür edeceğim. Şu yabancı misafirleri götürdüğüm Topkapı Sarayı'nın denize bakan yeşil bahçesinde bu kez kendimi kaybedeceğim. Kendime odaklanacağım! İçime, en derinime. Senelerdir eften püften şeyler için yorduğum ve sıktığım ruhumdan özür dileyeceğim. Aslında olay basit, biraz farkında olup, biraz yaşamayı bileceğim.
Diyeceğim o ki, ben uyanıyorum artık. Ve 30 senelik uykumun rehavetini kenara bırakıyorum.
Tavsiye ederim.
Sevgiyle.
Diyeceğim o ki, ben uyanıyorum artık. Ve 30 senelik uykumun rehavetini kenara bırakıyorum.
Tavsiye ederim.
Sevgiyle.
Etiketler:
aile,
arkadaşlık,
aşk,
berrak ozkan,
berrocks,
crazypeopledomiracles,
delirme,
doğa,
dostluk,
farklılık,
günlük yazı,
günün yazısı,
huzur
17 Mayıs 2015 Pazar
Ve Sonra Siz Geldiniz...
Kendi hayatımı yaşıyordum ben. Kardeşim bile koca adam olmuş, ben desen 30'a gelmişim, annem desen zaten evin dümeni. Kendi hayatımızı sürüyorduk, gidişat belliydi, sonra siz çıkageldiniz. Geçen seneye kadar yaşamadığım duygular yaşattınız bana. Saflığınız, o küçücük bedeninizde taşıdığınız masumiyet, bir tek gülüşünüzle bulunduğunuz ortamda yarattığınız o güzel enerji ve aydınlanma... Hayata karşı tavrım belliyken siz geldiniz. Bir senede olgunlaştırdınız beni. Doğduğunuz gün, sıradan başlayan günü, ancak siz böyle mükemmel kılabilirdiniz. Ve yaptınız.



Ve sonra siz geldiniz. Daha düne kadar en fazla abla olabilmiş ben'i, teyze yaptınız. Ne karmaşık duygular içindeydim sizi kucağıma aldığım o an. Ne müthiş bir duyguydu. Nasıl bize bu kadar muhtaç haldeyken, sizi görmeye bu kadar muhtaç edebilirdiniz ki? Konuşmadan, mimiksiz, boş boş bakan o hallerinizle, nasıl aşık edebildiniz beni kendinize? Ve dahası, ben bunu yazarken dahi nasıl oluyor da duygulanıyorum. Siz benim küçük büyücülerimsiniz. Daha adımı telaffuz edemeden aklımdan çıkmayan minik tavşanlarımsınız. Annenizin, babanızın her paylaştığı fotoğrafınızla beni daha bir büyülediniz siz. Kendi özgür irademle, sizin karşınızda, sırf bir lokma yemek yiyebilin diye maymun olmak bile mutlu eder oldu beni. Hiç aşk mektubu yazmadım ben bu yaşa dek. Hiç kimsenin fotoğrafına uzun uzun bakmadım. Beni sevdiğinden emin olmadan, kimseye onu sevdiğimi bile söylemedim. Siz hariç. Siz beni farklı kılan, en zayıf noktam oldunuz. En güçlü, ama en zayıf yanım. Zaman benim için en değerli şeyken, sizin bana sesleneceğiniz günleri iple çeker oldum. Sizi her gördüğümde insan yanım ortaya çıkıyor. En saf duygularımın tercümanısınız siz.
Ben kendi hayatımı yaşıyordum, sonra siz geldiniz. İyi ki geldiniz. Sizden önce ne yapıyordum bilmiyorum ama sizden sonra nasıl aşık olabildiğimi biliyorum artık...
Minik yeğenlerim Ata Alkan & Irmak Yaren'e...



Ve sonra siz geldiniz. Daha düne kadar en fazla abla olabilmiş ben'i, teyze yaptınız. Ne karmaşık duygular içindeydim sizi kucağıma aldığım o an. Ne müthiş bir duyguydu. Nasıl bize bu kadar muhtaç haldeyken, sizi görmeye bu kadar muhtaç edebilirdiniz ki? Konuşmadan, mimiksiz, boş boş bakan o hallerinizle, nasıl aşık edebildiniz beni kendinize? Ve dahası, ben bunu yazarken dahi nasıl oluyor da duygulanıyorum. Siz benim küçük büyücülerimsiniz. Daha adımı telaffuz edemeden aklımdan çıkmayan minik tavşanlarımsınız. Annenizin, babanızın her paylaştığı fotoğrafınızla beni daha bir büyülediniz siz. Kendi özgür irademle, sizin karşınızda, sırf bir lokma yemek yiyebilin diye maymun olmak bile mutlu eder oldu beni. Hiç aşk mektubu yazmadım ben bu yaşa dek. Hiç kimsenin fotoğrafına uzun uzun bakmadım. Beni sevdiğinden emin olmadan, kimseye onu sevdiğimi bile söylemedim. Siz hariç. Siz beni farklı kılan, en zayıf noktam oldunuz. En güçlü, ama en zayıf yanım. Zaman benim için en değerli şeyken, sizin bana sesleneceğiniz günleri iple çeker oldum. Sizi her gördüğümde insan yanım ortaya çıkıyor. En saf duygularımın tercümanısınız siz.
Ben kendi hayatımı yaşıyordum, sonra siz geldiniz. İyi ki geldiniz. Sizden önce ne yapıyordum bilmiyorum ama sizden sonra nasıl aşık olabildiğimi biliyorum artık...
Minik yeğenlerim Ata Alkan & Irmak Yaren'e...
Etiketler:
aile,
aşk,
ata alkan,
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
dipnot,
ırmak yaren,
saf sevgi,
sevgi,
teyze,
yeğen
13 Mayıs 2015 Çarşamba
SOrMA. Özür Dilerim...
Vicdan azabı yaşıyorum. Geçen sene eve geldiğimde haberlerde gördüm sizi. Öncesinde Soma adını duymamıştım bile. Özür dilerim hepinizden.
Doğalgaz kullanıyoruz biz. Çalışıyoruz, günlük işlere kaptırdık kendimizi. Hayatın koşuşturmasında biz sizi ve çektiklerinizi hiç fark etmedik. Edemedik. Siz ve yaşadıklarınız hiç gündemimiz olmadı bizim. Ta ki siz ölene dek. Evinize bir kap yemek götürmek için, çocuklarınız gün ışığında çalışabilsin diye okutabilmek için, sizin yaşayamadıklarınızı yaşamaları için yer altında ömür çürüttünüz. Anlamadık. Canlı canlı toprağa gömüldünüz, boğuldunuz içeride. Yürekleri yandı annelerinizin, babalarınızın, evlatlarınızın, eşlerinizin. Bizim de yandı. Ağladım arkanızdan. Çok ağladım. Dile kolay 301 hayat, 301 aile, 301 insan, hiç insanca olmayan bir şekilde öldünüz. Bizim için çalışırken öldünüz. Yetmedi!. Hakkınızı arayan akrabalarınız tekmelendi. Sizin ölümünüzden sorumlu olanlar "asıl mağdur biziz!" diye açıklama yaptılar, sizlerden ve canlarınızdan sorumlu olan bakan çıkıp, "siz benim ne çektiğimi biliyor musunuz, ben iki gündür aynı gömleği giyiyorum!" dedi. Biz dinledik. Çıldırdık. Delirdik, içimiz yandı... Sonra öğrendik meğer kurtarılabilirmişsiniz biliyor musunuz? Sizin çalıştığınız maden ocaklarının denetimi için önerge sunulmuş, ancak sizler hayata gözlerinizi yummadan 20 gün önce reddedilmiş!
Şimdi bir sene geçti üzerinden...
Karanlık günlere doğru yol aldığımız koca bir sene geçti. Bakan hala aynı bakan, istifa etmedi!. Sizin acılı akrabalarınızı tekmeleyen o adam! tekme atan ayağını incittiği için doktor raporu aldı, terfi ettirdiler birde. Ardınızdan onlarca işçi, insan gibi şartlar sağlanmadığı için öldüler yine. Topraktan çıkardılar sizi, sonra tekrar toprağa gömdüler!
Hakkınızı helal edin diyemem, utanırım. Allah sevdiklerinizin, ailelerinizin yardımcısı olsun. Sizden haber alana kadar yaşadıkları o acı, heyecan ve az da olsa içlerinde sakladıkları umut ve sonrasında yaşadıklarının hepsi, sorumlulardan çıkacak. Karma ve ilahi adalet var, inanıyorum, inanmasam deliririm çünkü.
Utanıyorum bunları yazarken, hepinizin mekanı cennet olsun. Ruhlarınız şad olsun. Yolunuz o göremediğiniz ışıklarla aydınlansın.
Hakkınızı helal edin.
Doğalgaz kullanıyoruz biz. Çalışıyoruz, günlük işlere kaptırdık kendimizi. Hayatın koşuşturmasında biz sizi ve çektiklerinizi hiç fark etmedik. Edemedik. Siz ve yaşadıklarınız hiç gündemimiz olmadı bizim. Ta ki siz ölene dek. Evinize bir kap yemek götürmek için, çocuklarınız gün ışığında çalışabilsin diye okutabilmek için, sizin yaşayamadıklarınızı yaşamaları için yer altında ömür çürüttünüz. Anlamadık. Canlı canlı toprağa gömüldünüz, boğuldunuz içeride. Yürekleri yandı annelerinizin, babalarınızın, evlatlarınızın, eşlerinizin. Bizim de yandı. Ağladım arkanızdan. Çok ağladım. Dile kolay 301 hayat, 301 aile, 301 insan, hiç insanca olmayan bir şekilde öldünüz. Bizim için çalışırken öldünüz. Yetmedi!. Hakkınızı arayan akrabalarınız tekmelendi. Sizin ölümünüzden sorumlu olanlar "asıl mağdur biziz!" diye açıklama yaptılar, sizlerden ve canlarınızdan sorumlu olan bakan çıkıp, "siz benim ne çektiğimi biliyor musunuz, ben iki gündür aynı gömleği giyiyorum!" dedi. Biz dinledik. Çıldırdık. Delirdik, içimiz yandı... Sonra öğrendik meğer kurtarılabilirmişsiniz biliyor musunuz? Sizin çalıştığınız maden ocaklarının denetimi için önerge sunulmuş, ancak sizler hayata gözlerinizi yummadan 20 gün önce reddedilmiş!
Şimdi bir sene geçti üzerinden...
Karanlık günlere doğru yol aldığımız koca bir sene geçti. Bakan hala aynı bakan, istifa etmedi!. Sizin acılı akrabalarınızı tekmeleyen o adam! tekme atan ayağını incittiği için doktor raporu aldı, terfi ettirdiler birde. Ardınızdan onlarca işçi, insan gibi şartlar sağlanmadığı için öldüler yine. Topraktan çıkardılar sizi, sonra tekrar toprağa gömdüler!
Hakkınızı helal edin diyemem, utanırım. Allah sevdiklerinizin, ailelerinizin yardımcısı olsun. Sizden haber alana kadar yaşadıkları o acı, heyecan ve az da olsa içlerinde sakladıkları umut ve sonrasında yaşadıklarının hepsi, sorumlulardan çıkacak. Karma ve ilahi adalet var, inanıyorum, inanmasam deliririm çünkü.
Utanıyorum bunları yazarken, hepinizin mekanı cennet olsun. Ruhlarınız şad olsun. Yolunuz o göremediğiniz ışıklarla aydınlansın.
Hakkınızı helal edin.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)





















