Pazar Günümü gardrobumu düzenlemekle geçirdim. 31 yaşımdaydım ve ilk kez böylesi titiz davranmaya karar verdim.
En üsttekilerden başladım. En üst sıralarda olup, yine de memnun olmadıklarımdan. Önce onları attım bir bir.
Sonra zamanında cok sevdiklerimi. Severek aldıklarımı, özene bözene sakladıklarımı ama şu an gözümde değerini yitirip, bir daha asla giymeyeceğimi bildiklerimi.
Bir de bana olmayanlar vardı aralarında. Geçmiş senelerde tam üzerime göre olup, şimdi beni sıkanlar. Dar gelenler.
6 ay kuralı koydum bu kez. 6 aydır elimi sürmediklerimi attım. Eğer son 6 aydır ihtiyacım olmadıysa, onlar aklıma gelmediyse, üst taraflarda olmadıklarını farketmediysem, o kadar da değerli olmadıklarını farkettim. Onları da attım.
Başkalarında daha güzel duracaklarını düşündüklerimi,
Yıpranmış olanları,
Yıpranmışlıklarını görmezden geldiklerimi, sürekli tamir etmeye çalışıp zaman kaybettiklerimi de attım.
Sonuç olarak elimde artık eskisi kadar çok kıyafetim kalmadı. Ama gardrobum daha ferahtı artık. Daha geniş. Tüm sevdiğim parçaları görebilecek durumdaydım. Her an onlara erişebilecek durumda. Artık diğer gözden çıkardıklarım yüzünden hiç birini ıskalamayacaktım. Belki zamanla yeni parçalara ihtiyacım olacak evet, ama daha özenle alacağım artık ihtiyacım olanları. En azından, attığım parçalardan yola çıkarak daha seçici olacağım.
Ve attıklarım, onlara ihtiyacı olanlarda olacaklar... Bu iki taraf için de daha iyi olacak biliyorum.
Sonra kendime güzel bir kahve yaptım, gardrobun karşısına geçtim ve yudumlarken yüzümde beliren tebessümle tekrar inceledim içini. Bir süre elim eskilere gidecek ve arayacak olsa da, belki "ah o parçayı atmasaydım, şununla tekrar giyebilirdim" desem de, yenilerle yoluma devam edecek olmayı bilmenin heyecanı doldu içime.
Sizde kaç yaşında olursanız olun, eski parçalarınızı gözden çıkarmaktan çekinmeyin. Tedirgin olmayın. Zamanınızı, enerjinizi, memnun olmadığınız giysileri üzerinize uydurmaya çalışmakla harcamayın. Az olsun, sizi mutlu etsin, ferah gelsin yeter...
Atın hepsini ve güzel bir kahve için...
Sevgiyle,..
Berrak
bahar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
bahar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
12 Haziran 2017 Pazartesi
29 Nisan 2015 Çarşamba
Erkekler neden zeki kadınlardan korkar?
Amerika’lı bir arkadaşım var Danny isminde. Beraber büyüdük sayılır. Babası tam bir Türkiye aşığıdır ve senede en az altı kez falan gelirler buraya. Danny, bizim biscolata erkeklerini bile kıskandıracak kadar yakışıklı, mimar ve inanılmaz hazır cevap. Muhtemelen dünya üzerindeki tüm kadınların uğruna ismini ve dahi portresini koluna dövme yaptıracağı erkeklerden. Geçen gün evlilik ile alakalı yaptığımız konuşmadan sonra bana bir söz yolladı whatsapp’tan. “Eğer bir kızın senin için doğru olduğunu anlamak istersen, ona, “telefonumu kaybettim arayabilir misin?” diye mesaj at, eğer ararsa, durma evlen onunla.” diyordu. Yani Danny gibi kendine güvenen, erkeklerin onun gibi olmak isteyeceği, kadınların onunla olmak istediği bir erkek bile aptal kadın istiyordu demek. Erkekler neden zeki kadınlardan korkuyor? Kadınlar ve erkekler için belki çok zeki olmayan biri ile zaman geçirmek hoş gelebilir ilk başlarda, kandırırsın, espri yaparsın anlamaz, kendini yanında daha bir yeterli hissedersin, daha bir eğlenirsin falan ama sonra. Sıkılmayacak mısın? Ben tahammül edemem vallahi. Ama erkekleri bir konuda uyarmak isterim. Aptal kadın diye bir şey yok beyler. Kendinizi kandırmayın. Aptala yatan kadın vardır. Senin o tatmin etmeye çalıştığın ego’nu daha bir kabartmak adına, seni sevindirip, senin de onu sevindirmen adına aptala yatan kadın vardır. Sen kendini inanılmaz zeki gördüğün o anlarda aslında istediğini sana yaptırmak adına ince düşünceler içinde olan kadın vardır. Bkz. Marilyn Monroe… Yoksa cidden o kavanoz kapağını açabilmek için bıçakla havasını almak varken, neden senden yardım istiyor, yada kaslı kollar mı gerekiyor sahiden ampul değiştirmek için? Oldu canım.
Erkeklerin kendilerini Herkül hissettirecek kadına olan
ihtiyacı ile aynı orandadır, kadınların da Alfa erkeği ihtiyaçları. Ve maalesef bunun olmadığını anladıklarında,
kendilerini geri çekerler ki, kendileri ve dahi tüm çevresi, birlikte olduğu
adamın Alfa erkeği olduğunu düşünsün.
Sanırım bugünlük size verdiğim bilgiler kafi. Bunları yazarken yine bekar hayatımdan boy
veriyorum ya, neyse… ;)
21 Nisan 2015 Salı
Bahar ile gelen tehlike… Eski sevgiliyi aramak !!!
“Caddeye gidelim işte hep birlikte. Kahve içeriz.” (Cevap yok)
“Pardon ya, arkadaşa attığım
mesajı yanlışlıkla sana
göndermişim. Bu arada naber?” (Cevap
yok)
“Dün gece rüyamda seni gördüm. Sıkıntılı bir rüyaydı, merak ettim. İyimisin?” (Cevap yok)
“Yoğunsun galiba ama senin telefon kılıfı da bende kalmış,
onu da vereyim sana bir ara, kahve içeriz, konuşmuş oluruz.” (Cevap yok)
“Hala cevap yok. O eski
sevgilin olacak sarı cadı yüzünden böyle davranıyorsun değil mi?” (Cevap yok)
“Aman tamam! Ne halin
varsa gör! Zaten yanlışlıkla attım o
mesajı ben. Bende seninle konuşmaya
meraklı değilim. Havalanma hemen
yani. Hayatta başarılar!!!.” (Cevap yok)
“Sakın bu saatten sonra beni arama!” (Hala cevap yok)
Tebrikler, ilk senaryoda zaten sevgili bulamamış olmanın üzerinde
yarattığı stres ve üzüntüyü, az önce dörde katladın. Şimdi hazırsan diğer senaryoya göz atalım;
Olumlu senaryo ;
Yanlışlıkla! attığın mesaja cevap geldi. Belli ki o da henüz birini bulamamış (Kaldı
ki bu bile görüşmemen için muazzam bir neden ya, neyse). Bu adamı senden başka kimse istememiş işte. Best Seller rafının altındaki İtalyan mutfağı
yemek kitapları gibi alıcısı çıkmamış.
Buluştunuz. Herşey harika, bakışı
aynı, duruşu aynı, parfümü aynı, gülüşü aynı…
Dur bi saniye. E bu adam
aynı! Hatırladın mı ayrılmıştınız siz
hani. Ayrılacak kadar bitmiştiniz. Şarjı bitmek üzere olan telefonunun pilini
çıkarıp sallarsan ancak birkaç dakika daha kazanırsın sonunda o şarj bitecek ve
o telefon kapanacaktır bilirsin. Yaptığın
stres ve uğraş yanına kalır sadece.
Giyim ile örnek verirsek, duştan sonra aynı iç çamaşırını
giymek = eski sevgiliye dönmek. Yada
evde giydiğin eşofman altıyla markete gitmek gibi. Giyilebilir, çıkılabilir, tanıdık ve
alışılmıştır ama rahat edemezsin huzursuz eder.
Diyeceğim o ki aynı filmi tekrar tekrar izlemeye gerek yok. Titanic’te gemi batacak ve o güzelim Leonardo
sulara gömülecek. Son aynı olacak. Kanma bahara, kuşlara, çiçeklere, böceklere,
el ele tutuşan o çiftlere. Baharın
tadını çıkar, yeni limalara yelken aç.
Suçlular gibi olay mahaline geri dönme.
Ve son olarak atalarımızın da söylediği gibi; eskiye rağbet
olsa, bit pazarına nur yağardı…
Sevgiyle (mümkünse yepyeni ),
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

