gezi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gezi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Temmuz 2017 Salı

Ölüm tarihini bilsen ne yapardın?

Ne zaman öleceğini bilseydin ne olurdu?  Eline bir kağıt veriliyor, bu kağıtta tam olarak kaç yıl veya kaç ay ve belki kaç saat sonra öleceğin yazılı.  Ne yaparsın?
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs.  Peki ya daha sonra ne yaparsın?

Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin?  Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin?  Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına?  Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı?  Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması?  Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna?  Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın?  Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya?  Ve en önemlisi korkar mısın hala?  Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın?  Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu?  İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın?  Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine?  Seni kritize edebilirler mi artık?  Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin?  Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?

Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde.  İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun?  Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte.  Geç olmadan aksiyon al.  Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı.  Seni üzenlerden var gücünle kaç.  İnsan olduğunu unutma.  Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle.  Yapmaya başla.  Deneme, başla.  Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla.  Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme.  Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme.  Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç.  Yarın yokmuşcasına.


12 Haziran 2017 Pazartesi

Temizlik Zamanı

Pazar Günümü gardrobumu düzenlemekle geçirdim.  31 yaşımdaydım ve ilk kez böylesi titiz davranmaya karar verdim.

En üsttekilerden başladım.  En üst sıralarda olup, yine de memnun olmadıklarımdan.  Önce onları attım bir bir.
Sonra zamanında cok sevdiklerimi.  Severek aldıklarımı, özene bözene sakladıklarımı ama şu an gözümde değerini yitirip, bir daha asla giymeyeceğimi bildiklerimi.
Bir de bana olmayanlar vardı aralarında.  Geçmiş senelerde tam üzerime göre olup, şimdi beni sıkanlar.  Dar gelenler.
6 ay kuralı koydum bu kez.  6 aydır elimi sürmediklerimi attım.  Eğer son 6 aydır ihtiyacım olmadıysa, onlar aklıma gelmediyse, üst taraflarda olmadıklarını farketmediysem, o kadar da değerli olmadıklarını farkettim.  Onları da attım.
Başkalarında daha güzel duracaklarını düşündüklerimi,
Yıpranmış olanları,
Yıpranmışlıklarını görmezden geldiklerimi, sürekli tamir etmeye çalışıp zaman kaybettiklerimi de attım.
Sonuç olarak elimde artık eskisi kadar çok kıyafetim kalmadı.  Ama gardrobum daha ferahtı artık. Daha geniş.  Tüm sevdiğim parçaları görebilecek durumdaydım.  Her an onlara erişebilecek durumda.  Artık diğer gözden çıkardıklarım yüzünden hiç birini ıskalamayacaktım.  Belki zamanla yeni parçalara ihtiyacım olacak evet, ama daha özenle alacağım artık ihtiyacım olanları.  En azından, attığım parçalardan yola çıkarak daha seçici olacağım.
Ve attıklarım, onlara ihtiyacı olanlarda olacaklar...  Bu iki taraf için de daha iyi olacak biliyorum.

Sonra kendime güzel bir kahve yaptım, gardrobun karşısına geçtim ve yudumlarken yüzümde beliren tebessümle tekrar inceledim içini.  Bir süre elim eskilere gidecek ve arayacak olsa da, belki "ah o parçayı atmasaydım, şununla tekrar giyebilirdim" desem de, yenilerle yoluma devam edecek olmayı bilmenin heyecanı doldu içime.

Sizde kaç yaşında olursanız olun, eski parçalarınızı gözden çıkarmaktan çekinmeyin.  Tedirgin olmayın.  Zamanınızı, enerjinizi, memnun olmadığınız giysileri üzerinize uydurmaya çalışmakla harcamayın.  Az olsun, sizi mutlu etsin, ferah gelsin yeter...

Atın hepsini ve güzel bir kahve için...

Sevgiyle,..

Berrak