felsefe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
felsefe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Temmuz 2017 Salı

Ölüm tarihini bilsen ne yapardın?

Ne zaman öleceğini bilseydin ne olurdu?  Eline bir kağıt veriliyor, bu kağıtta tam olarak kaç yıl veya kaç ay ve belki kaç saat sonra öleceğin yazılı.  Ne yaparsın?
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs.  Peki ya daha sonra ne yaparsın?

Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin?  Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin?  Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına?  Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı?  Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması?  Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna?  Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın?  Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya?  Ve en önemlisi korkar mısın hala?  Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın?  Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu?  İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın?  Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine?  Seni kritize edebilirler mi artık?  Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin?  Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?

Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde.  İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun?  Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte.  Geç olmadan aksiyon al.  Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı.  Seni üzenlerden var gücünle kaç.  İnsan olduğunu unutma.  Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle.  Yapmaya başla.  Deneme, başla.  Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla.  Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme.  Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme.  Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç.  Yarın yokmuşcasına.


12 Haziran 2015 Cuma

Minik Şeytanlar...

Siz hiç nefret ettiniz mi?

Nefret, ne kadar güçlü bir kelime.  Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde.  Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?

Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek.  Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana.  Böyleydi evet.  Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor.  Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?

Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.

Sevdiğim şeyler de var elbet.  Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela.  Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.

Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl.  Bırakma onları.  Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir.  Samimi olanları ayrı bir sakla ama.  Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında.  Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir.  Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.

Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına.  Seninkine etki etmelerine asla izin verme.

Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...


1 Haziran 2015 Pazartesi

Canım istedi...

Canim oyle istedi sevdim. Canim oyle istedi kendi nedenlerimi yaratip, karsimdakinden nefret ettim.
Canim oyle istedi acaba sesim nasil, acaba insanlar hoslanmaz mi korkusu yasamadan bagira bagira sarki soyledim.
Canim istedi yurudum saatlerce, canim istedi kostum. Canim istedi gunlerce evden cikmadim.
Canim istedi en iyi arkadasim kedi, kopek yada karga oldu bir sure.
Canim istedi en olmadik yerde super espriler yaparak kendimi zorda birakma pahasina da olsa eglendim.
Canim istedi denizde buldum ozgurluk hissini, kactim gittim bir kac gunlugune.
Canim istedi kahkaha attim. Kim ne dusunur diye dusunmedim hic.
Canim istedi cimenlerde ciplak ayakla yurudum, canim istedi kumsalda sabaha kadar oturdum.
Canim istedi karsimdakiyle eglenmek adina benimle alay etmesine izin verdim. Esas akillinin kendisi oldugunu dusunmesini sagladim.
Canim istedi en derin sirlarimi paylastim, canim istedi en derinime sakladim.
Canim istedi yetistirmem gereken isleri sarkittim, canim istedi bos vaktimde bir projede gonullu oldum, deliler gibi calistim.
Canim istedi itiraf ettim, canim istedi susmayi tercih ettim.
Canim istedi eglendim, canim istedi eglendirdim.
Canim istedi en onde oldum, canim istedi hayalet kesildim. Kimseler goremedi beni.
Canim istedi cok degisik gorundu insanlara hareketlerim, canim istedi kabul goren davranislar sergiledim.
Canim istedi kalbimi dumenim yaptim, canim istedi beynimi komutaya gecirdim.
Canim istedi istedigimi aldim, sonra aldigim seyi istememis oldugumu farkettim, hemen vazgectim.
Canim istedi oyunu kuralina gore oynadim, canim istedi kural tanimadim.
Canim istedi ilgilendim, cok ilgilendim, canim istedi buz kestim.
Canim istedi yeni tanistigimla can ciger oldum, canim istedi en yakinima yabanci oldum.
Canim istedi yazdim, canim istedi okudum.
Canim istedi aydinlandim, canim istedi aydinlattim.
Canim istedi gozlerimi kapatmayi tercih ettim, canim istedi tum detaylara hakim oldum.
Mesela bugun canim istedi, sahilde kayaliklarin uzerinde bu yaziyi yazdim.
Hadi bugun sen de caninin istedigini yap... Inan bana cok iyi gelecek...

Sevgiyle...

10 Nisan 2015 Cuma

Hedef titremeyen bir el ister!

Sevgi, aşk, tutku, nefret, öfke, hırs…  Bu duygular senin içinde her zaman var.  Ama onların hayatındaki yerini sen belirlersin ve dahası, hepsinin yoğunluğu senin elinde, hepsini sen var edebilirsin ancak.  İstediğin kadar var olabilirler.  Sen izin verdikçe oradalar.  Tıpkı insanlar gibi. Kalabalık içinde yalnız olmak acı verir.  Yalnız olmak değil.  Yalnızlığını sevmelidir insan.  İnsan yalnızken dış sesleri değil, yüreğinin sesini dinleyebilir, iç huzuruna erebilir, kendini keşfedip neleri istediğini sorgular, kendi ile olan arkadaşlığını pekiştirir.  Ve insan sadece kendine yalan söyleyemez.  Herkesi kandırabilirsin belki ama kendini asla.  Yalnız kalmamak adına çevrende seni huzursuz edenlerle olma!.   Seni sindirmeye çalışanlara yardım etme. Yapma!.  Sana inanmayanlara kulak asma!.  Limitlerini sadece sen belirlersin bu hayatta.  Unutma! Sen istersen olur.  “Olmaz” sadece yapamayacaklarını düşüneler tarafından uydurulmuş bir kelimedir.  Yapamazsın sözcüğü, seni kıskananların iç seslerinin dışa vurumudur.  İzin verme!.  Korkma! Geçmişindeki endişelerin geleceğinin yükü olmasın.  Taşıma onları, bırak!.  Yeni bir başlangıç yapmak adına, geçmişinde ördüğün tüm o duvarları var gücünle yıkman gerekir bazen.  Yık!
Bırak, yara bere içinde kal gerekirse, ama bitme, bitirme.  Denemek sana tecrübe kazandırır, başarısızlık olarak görme. Unutma, hiç hata yapmamış insan, denememiştir.  Senin hikayen bu, öyle değil mi?.  Başrolde sen varsın.  Daha önce kaç kez bitti dedin?  Kaç kez, bu son perde artık diye düşüdün?.  Ama bitmedi gördün mü.  Kabul et pek çok kez yanıldın önceleri.  Yapamayacağını düşündüklerin konusunda da yanılıyorsun.  Yapabilirsin ve dahası yapacaksın.  Sana bir sır vereyim mi, yeterince ister ve isteğini gerçekleştirecek adımlar atarsan eğer, tahmininden de önce gerçekleşecek tüm isteklerin. 
Bu hayata geldiysen, sonsuzluğa ulaşacağın o güne dek sana verilen bir görev var unutma.  En büyük sorumluluğun kendine karşı taşıdığındır.  Hadi hemen şimdi kalk, silkelen ve değiş.  Değişimi kendi içinde kararla başlattığında önünde kimse duramayacak.  Hayatını zehir ettiğin tüm sorunların, 100 yıl sonra bilinmeyecek bile.  Ama başarırsan, kim bilir, belki nesiller boyu hatırlanır adın.  Bırak kendi içinde yaşadığın aydınlanma öyle büyüsün ki, yayılsın ve başkalarına da ışık olsun.  Hayatında fark yarat ve bırak, başkaları senin hikayenden etkilensin.
Kendini sev, sevilmeye açık ol, arın tüm nefretinden, sevginin verdiği o muazzam hazzı yaşa.  Şimdi hemen at o ilk adımı.  O ilk adım senin bugün başlayacak olan hayatının en sağlam temeli olsun.

Sevgiyle,

8 Nisan 2015 Çarşamba

Mazeretim var.

Yüzmekten korkuyosun, boğulabilirsin.  Deneme bile.  Uçmaktan korkuyorsun, uçak düşebilir deneme bile.  Konuşmaktan korkuyorsun, karşındaki söylediklerinden hoşnut kalmayabilir.  Sus, konuşma, fikir belirtme.  Ya sevilmezsen, ya onaylanmazsa söylediklerin.  Hayat zehir olur sonra.  Peki hiç denedin mi?  Kafanda oluşturduğun kalıbı ne kadar kırabiliyorsun sen?  Limitlerin nelerdir biliyor musun?   Kaç kez aştın kendini?

“Kaç kere denediğiniz değil, nasıl bitireceğiniz önemlidir. “ Bu söz, Nick Vujicic’e ait.  Doğuştan kolları ve bacakları olmayan adama.  Hani sen yüzünde sivilce çıktığında bile hayatı kendine zehir edebiliyorsun ya bazen, yapma işte.  Nick, yüzüyor, balık tutuyor, golf oynuyor, sörf yapıyor, evli ve bir çocuğu var.  Dahası, gayet sağlıklı olduğu halde, hayatı kendine zehir etmeyi benimsemişlere seminerler düzenliyor, onları hayata tutunmaları konusunda ikna ediyor.  Denemeni önemini gösteriyor.  İnsan onun konuşmasını dinlerken utanıyor kendinden.   Ne kadar önemiz sorunlar yüzünden hayata kaç kez küstüğü geliyor aklına bir bir.  

Herkesin sorunları hemen hemen aynıdır, kişilerin yaşamını farklı kılan, sorunlara ürettikleri çözümlerdir.  Bırakmak, ümitsizliğe kapılmak işin kolayı.  Savaşıp, mücadele edebildiğin sürece varsın.  Ve bir de inandığın sürece.  Unutma, evrenin seninle ilgili muhteşem planları var.  Acele edip işin sihirini bozma.  Senin için sürpriz bir parti düzenleniyormuşcasına hazırlan, mutlu ol, yaşa ve en önemlisi an’ın tadını çıkar. 

Ve birde mucizelere inan, kim bilir belki bir gün birini sen yaratacaksındır.

Sevgiyle,

7 Nisan 2015 Salı

10 sene sonrasına mektup...

Naber Berrak'cim. Samimi yazıyorum sana, çünkü tahminimce  10 sene sonrada şu hayatta en sevdiğin kişi yine benimdir.  Bozulmamıştır aramız.  Gerçi son bıraktığımda diyet diyet diye bildiğin işkence yapıyordun bana ya, neyse.  Eee anlatsana hayat nasıl gitti bu arada? Ben on sene sonrasıyla ilgili bi dolu şey merak ediyorum.

Mesela şu evlendirme programları hala devam ediyor mu?
Flash tv'de hala halay çekiliyor mu?
Kedin yaşıyor mu?
Kıvanç Tatlıtuğ ile tanıştın mı? İtiraf et, yakından daha bi güzel di mi?

En sevdiğin t-shirt ü hala kıyıp atamadın di mi?  Hala parçalanmamış olması bile mucize.
Annenle yazlık – kışlık değişiminde hala kavga ediyor musunuz?  Dolabında hala asla giymeyeceğini bildiğin parçalar saklıyor musun?
Müge Anlı'ya hala CIA'den teklif gelmedi mi?
Türk kahvesiyle aşkınız hala devam ediyor mu? Senin gözünde aynı çekiciliğini koruyor mu?
Mental detoks işinde nasıldın? Atabildin mi tüm o gereksiz insanları hayatından?
Kaç hayat kurtardın bugüne dek?
Barınak ziyaretlerini ihmal etmedin dimi?
Tırnakların hala uzamasına fırsat kalmadan kırılıyor mu?  Annem hep vitamin eksikliğinden olduğunu söylüyordu, keşke meyve yeseydin biraz daha.
Dur tahmin edeyim. Annemin o saksı bitkisi hala hayatta di mi. Bak hepimizi gömecek o, sana diyorum ben :)
İtiraf et, hala uçak kalkarken bacaklarını sıkıp, etrafındakilerin görmemesini umuyorsun, ama her seferinde birine yakalanıyorsun. 
Hala instagram'da yemek ve ayak - bacak resimleri paylaşılıyor mu? Yoksa o da msn ile ayni kaderi mi paylaşıyor.  
Kaç düğüne katıldın ve ne zaman evleneceksin sorularından hangi yanıtlarla kaçmayı başardın?
Diziler kaç saate cıktı? Artık sabah başlayıp akşam mı bitiyorlar? 

Ve en önemlisi, özgür müsün Berrak? Beyninde düşündüklerini söyleyebiliyor musun? 
Eşit misin? Akşamları sokakta korkmadan yürüyebiliyor musun?  
Gülebiliyor musun Berrak? Var mı izin buna?
Boyun eğmeye başlamadın değil mi?
Kaçmayı düşündün mü hiç? Doğduğun topraklardan vazgeçip gitmeye karar verdiğin, aydınlığı uzaklarda gördüğün oldu mu?
Seçebiliyor musun Berrak? Yoksa sadece seçilmek mi var artık senin cinsine.
Karanlık mı gelecek Berrak? Saygı var mı o zamanda hiç, sevgi kaldı mı? Yoksa nefret böldü mü herkesi?
Bak bu yazıyı yazarken okuduğun bir cümle vardı, hoşuna gitti senin. Eğer gelecek karanlık, çıkmaz bir sokağa dönüştüyse bunu tekrarla. "Büyük baloların kaderi, küçücük iğnelerdedir."
Vazgeçme, boyun eğme, saygı duy ama asla kişilik haklarına dil uzatılmasına izin verme. Umarım bu son cümleleri okurken gülüp geçebileceğin bir gelecektesindir.

Sevgiyle kal Berrak,


5 Nisan 2015 Pazar

Kendi yolumda ilerliyorum, müsaade eder misiniz lütfen !...

 Tüm tanıdıklarımdan duyduğum ortak yegane cümledir  “Ama sen farklısın, hemen muhabbet etmeye başlayıp kaynaşabiliyorsun.   Çok neşelisin, hep gülüyorsun” .  Evet, aynen öyleyimdir.   “Peki nasıl yapabiliyorsun?” sorusu gelir arkadan.  Basit.  Canımın istediklerine kulak veririm sadece.  Ancak kendi isteklerime hizmet ettiğimde mutlu olurum çünkü.  Bu kadar basittir bakış açım.  Kendi hayatımda yönetmen, senarist, başrol oyunculuğu görevlerini başkalarına verip, kendi romanımda figüranlığa boyun eğdiğim sürece mutlu olamam.  Canımın istediğini yapabildikçe bağımsız ve güçlü olabilirim.  Tek seferi olan bu yolculukta istediğim duraklarda inebilirim.  Var olmak için denemek gerekir  bilirim.   Yeni  şeyler  tecrübe ettikçe var olabilirim, gülebilirim.  Yenilendikçe.   Çünkü yenilenmek güzeldir.  Yeni insanlar tanımak ise bir harika.  Başkaları konuştuğunda yeni şeyler öğrenirim.   Çünkü bilirim ki, ben kendimi anlattığım sürece sadece beynimdekileri  tekrar ederim.  Mesela sınırsız, eğlenceli ve özgür olabilmek güzeldir bence.   Gittiğim restaurantlarda yemek yapabilmek, sahilde bakla falı bakan kadına dönüp, hadi gel sende kahve iç  bende sana kahve falı bakayım demek samimi gelir bana.  Çoğu kişi yadırgar bunları belki ama, beni gerçekten tanıyanlar bunlara yabancı değildir.   Benim için yenilenmek, saçını başını değiştirmek, yeni kıyafetlerinle ortalıkta salınmak değildir.  Yeri gelir bir tek cümle duyar ve yenilenirim ben.  Bu cümleyi kimden duyacağımı kestiremem, işte o yüzden yepyeni insanları katarım hayatıma.   En iyi bildiğim şey, tek bir mumun binlerce mum yakabilecek güçte olduğudur.   

Yanılırım elbette arada sırada.  Yanılmak büyümektir.  Büyümek olgunlaşmak,olgunlaşmaksa mutlu olmaktır.  Hayatımı en basite indirgenmiş şekilde yaşarım, severim,  sevinirim, mutlu olurum.  Sinir de olurum elbette.  Mesela, beni ben yapan hareketlerimi değiştirmeye çalışanlara ayrı bir sinir olurum.   Dünyaya at gözlüğü eşliğinde gelmiş ve bunu gururla en kıymetli aksesuarıymış gibi taşıyıp, başkalarına “diğer” muamelesi yapanlara sinir olurum.  Zıt kutuplar çekmez beni.  İnsanım ben derim, mıknatıs değil.   Kalbim dümenimdir.  Hayat felsem ise yanıltma.  Yanılabilirim ama yanıltmamaya özel özen gösteririm.  İşte o zaman sevildiğimi en yoğun şekilde hissederim.  Hissettikçe yaşar, yaşadıkça yeni insanlarla tanışır, tanıştıkça yenilenir, yenilendikçe mutlu olurum.

Kendi içinde kendi mutluluk döngünü kurduğun anda tebrikler, artık sende mutlusundur.

Yaşadığın an’da mutlu ol.  O an senin hayatın…

Sevgiyle,


4 Nisan 2015 Cumartesi

Zararlı çiçeklerim

Küçükken anneannem ile yaza girerken çiçek ekerdik.  Saksıdaki çiçeklerinde topraklarını değiştirirdik.  Anneannem severdi yeşili, çiçekleri, hayvanları.  Zarar vermemek adına elinden geleni yapardı.  Bir de inanırdı benim elimin uğuruna, "yeşil parmaklısın sen" derdi bana sık sık.  Ektiğim tüm çiçekler büyüyordu, serpiliyordu çabukça ona göre.  Ama bir gün şaşırtmıştı anneannem beni.  Çiçekleriyle konuşan, onları dinleyen, zarar veremeyen kadın o baharda çiçeklerin yanındaki otları koparıyordu.  Capcanlı görünüyorlardı bana oysa.  "Neden" dedim "neden zarar verdin onlara, neden kopardın?".  Bana gülümsedi ve " şimdi söyleyeceklerimi çok iyi dinle kızım" dedi.  " Çiçeklerin kurumamasını, köklerine zarar vermemesini istiyorsan arada sırada zararlı otları koparıp atman gerekir.  Ama öncesinde gözlem yapacaksın, bir süre oradaki otun bitkine zarar verip vermediğine bakacaksın, ona şans vereceksin.  Eğer beraber aynı saksıda büyüyebiliyorlarsa tamamdır o ota dokunma, ancak çiçeğine zarar veriyor ve solmasına sebep oluyorsa koparman gerekir. Ve kızım bu söylediklerimi hayatına yayabilirsen eğer, işte senden başarılısı ve güçlüsü olmaz." Küçüktüm anlamamıştım, söylediği şeyin bitki bakımından ibaret olduğunu sanmıştım.  Büyüdüm, anladım.  Bazen bir sözü hayat felsefeniz yaparsanız, başarırsınız.  İç sesinizden kurtulun dış sesleri dinleyin.  Gözlemleyin ve başarın.  Zaman verin, şans verin, iyi olun, iyilik yapın.  Ama vakti geldiğinde kurtulmayı bilin.  Bağlanın delice ama silebilecek kadar da güçlü olun.  Sevgiyle...