filmler ve gerçek hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
filmler ve gerçek hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
28 Temmuz 2015 Salı
Neler Oluyor?
Neler oluyor bize? Havada oksijenden daha çok nefret var fakında mısınız? Sevgiye ne oldu? Peki ya saygı? İnsan değeri? Nereye gitti tüm bunlar? Neden korkuyoruz böyle, ne için nefret ediyoruz birbirimizden, bu tahammülsüzlüğün kaynağı nedir? Kor gibi yanıyoruz için için. Acılarımızı paylaşamaz olduk artık. Herkesin çektiği kendine düşüncesi hakim olmuş gidiyor. Kıyamet gününden evvel herkes kendi için savaşır hale gelmiş. Gülemiyoruz fark ettiniz mi? Gülecek kadar aralık yok artık. Espri yapacak kadar, güzel bir şarkı paylaşacak kadar duraklamıyoruz. Hep bir suçluluk duygusu. Deprem sonrası gibi yıkık dökük kalpler. Toparlanamaz gibiler. Enkazdan neler çıkacak diye korkuyoruz resmen. Nefret ediyoruz birbirimizden. Farklılıklar çeşitlilik demek değil artık, adeta tahammülsüzlük sebebi. Gri yok artık hayatlarımızda. Sadece siyah yada beyaz olmak zorunda. Buna zorlanıyoruz. zorlandıkça korkuyor, korktukça agresifleşiyoruz, agresifleştikçe kimin canını yaktığımız önemsizleşiyor.
Biz 'Gel, gel ne olursan ol, yine gel' ile büyütülmedik mi? Yok etmek bir yana dursun, 'komşusu açken tok yatan bizden değil' di hani? Ne çabuk unuttuk, nasıl unutturdular? Bunlar daha başlangıç mı, yoksa bitiş çizgisinin eşiğinde miyiz bunu bile bilemiyoruz, yazık!
Korku, kin, nefret, eleştiri, önyargı klavuzumuz olmuş adeta. Silkelensek geçer mi? Uyansak sona erer mi? Sevgiyi bulmak, ona koşmak ne kadar zor? Dahası herkes ilerlerken, biz neden geçmişe özlem duymak zorunda bırakılıyoruz ki?
Farklılıklar güzeldir. Farklılık oldukça çoğalır, öğrenirsin. Daha önce de söylemiştim gökkuşağı tek renk olsa bu denli harika olur muydu? Gökyüzünde tek bir yıldız olsa seni böylesine büyüleyebilir miydi? Unutma, belki dünyayı değiştiremezsin ama farklılık yaratabilirsin...
Sevgiyle okuyucu. İnan derinlerde bir yerlerde çokça mevcut...
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
duygusuzluk,
empati,
eşitsizlik,
filmler ve gerçek hayat,
günlük yazı,
günün yazısı,
nefret,
özgürlük,
saf sevgi,
samimiyet,
yalnızlık,
yaşam
15 Nisan 2015 Çarşamba
O şansı ve diğerlerini istiyorum.!
Selam okuyucu,
Sende harika bir film izlediğinde kendini başrol yerine
koyarsın değil mi? Onun sahip olduğu aşka
sahip olmak en güzeli olurdu. Tekrar
düşün derim. Çünkü asıl onun sahip olduğu o rahatlığa, küçük
detaylara ve şansın yarısına sahip olsan, ohoooo. Mesela ;
Filmlerde : Taksiden
inme vakti geldiğinde, cüzdan açılır ve her daim içinden tam para çıkar. Para eksik değildir veya asla üstü
alınmaz. Taksicinin parayı kontrol
etmesine bile fırsat verilmeden inilir.
Gerçekte :
Taksiye binildiği dakika itibariyle (ve belki öncesinde) kafada bütçe
oluşturulmuştur zaten. Trafiğe
takılmamak adına sahilden gidilecekse eğer, on lira ilave edilir hemen
zihinde. Varılacak yere gelmek üzere
olduğumuz, kıpırdanmalardan bellidir.
Çaktırmadan taksimetreye bakılır.
İnmeye yakın hemen hemen hepimiz, sola doğru geriniriz, itiraf
edelim. Cüzdandan para çıkarılır,
taksimetrede yazan rakama en yakın banknot varsa senden huzurlusu yok, lakin,
20 Tl. yazan ücret için 200 Tl. verdiysen ve sabah saatleri ise, hazır ol, taksicinin
söylenmesini dinleyeceksin. Elindeki
parayı büfede bozduramazsan son çare olarak en yakın bakkaldan yedek paket
sigara sahibi olacaksın demektir.
Filmlerde :
Arabadan in, kapıyı kapat ve evin kapısına doğru devam et.
Gerçekte :
Arabadan in, kapıyı kapat, kilitle, ellerinle kapıyı yokla, yola devam ederken
içine bir huzursuzluk gelsin, geri dön, arabanın kilidini tekrar kontrol et,
kapıları tekrar yokla, en son bagaja da bak ve evin kapısına devam et.
Filmlerde :
Dişlerini fırçala ve sadece tükür.
Gerçekte : Dişini
fırçala, ön kısımlara geldiğinde burada “yukarı-aşağı” mı yoksa “sağa-sola” mı
yapıyorduk? diye saniyelik te olsa
içinden geçir, ağzına suyu al, iyice çalkala ve tükür. Bunu birkaç kez tekrarla. Sonra lavabodaki diş macunu kalıntılarını
temizle, en son diş fırçanı iyice yıka ve mutlu son.
Filmlerde :
Kalabalık bir organizasyona girmek istediğinde, kapıdaki görevliyi, hizmetçiyi,
aşçıyı vs. bayılt ve üzerindeki kıyafeti giy.
Tebrikler, kıyafet tam da sana göre.
Diğer çalışanlardan hiçbiri sana sen burada ne zaman çalışmaya başladın
demeyecek bile. Ve hooop içerdesin.
Gerçek hayatta :
Mangoda gördüğün o kazağı gözüne kestir, giy ama belirli yerleri dar gelsin,
yediğin hamburgerlere saydır ve sonraki mağazayı hedefle. Üç-dört mağazayı dolaş, beğendiğin giysiler
sende hoş durmasın, tam oturan giysiler senin hoşuna gitmesin. Sonuç;
tebrikler yepyeni bir çift ayakkabın oldu. Ayrıca öncesinde rezervasyon yaptığın,
kalabalık bir gece kulübüne gittiğinde geçen diyalog muhtemelen şöyle olacak.
Görevli; -“isim nedir?” (Bağırarak). Sen ; “Berrak”. Görevli : “Berna? Yok rezervasyon göremiyorum”. Sen “Hayır Berrak adına zaten.” Görevli; “Bayrak adına da rezervasyon yok
ama.” Sen; “Acaba bunu bayıltabilir miyim ki?”
Filmlerde :
Kahramanımızın silahlı çatışma esnasında önüne saklandığı sehpanın etrafı
kurşun delikleri içindedir fakat bir tanesi bile ona isabet etmez. Vurulmaz.
Şanslıdır işte.
Gerçekte : Kurşundan
kaçmak bir yana, o ayak serçe parmağı, 45m²lik odada muhakkak sehpanın veya
koltuğun kenarına vurulacak.
Kaçamazsın.
Filmlerde : Ana
karakter bara girer, viski söyler, sek ister ve tek bir dikişte içer, bardağı
barın kenarına koyup, “bir tane daha” der. Para verme stili taksiciye para
vermesi ile aynıdır. Değişmez.
Gerçekte : Viski
sipariş edilir, fiyat görülür, viskiye buz ilave edilmesi istenir ki, bitmesi
zor olsun. Yanındaki gelen çikolata-çerez
vs.den iyice faydalanılır ve üçüncü duble itibariyle, tekrar taksiye kaç para
kalması gerektiği hesaplanmaya başlar.
Filmlerde :
Kapıdan çıkanın duyduğu son cümle “ Be Careful (dikkatli ol)”
Gerçekte :
Kapıdan çıkanın duyduğu son cümle; “Yoğurtla ekmek al gelirken. Birde kapıya çöp bıraktım, onu da atıver.”
Şimdi tekrar düşün, karakterin sahip olduğu aşkı mı, yoksa
bu şansı ve detayları mı tercih ediyorsun?
Benim cevap vermeme gerek yok sanırım.
Sevgiyle,
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
