nefret etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
nefret etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
9 Eylül 2015 Çarşamba
Nefret Ettim, Özledim, Sıkıldım...
Cok sevdim ben,
Kucukken tvde yayinlanan pazar gecesi sinemasi için mısır patlatıp ailece televizyonun karşısına geçip film beklememizi,
Pazar günü ailece sucuklu yumurta eşliğinde yaptığımız kahvaltı keyfini,
Anneanemle babaannemin birbirine kahve falı baktığı o günleri,
Hasta olduğumda annemin "hadi sen bugün okula gitme evde yat dinlen" demesini,
Göztepe'de aileler evlerinin balkonlarında otururken "kızlı erkekli" futbol maçı yaptığımız günleri,
Bayram arifelerinde yeni kıyafetler alıp bayram sabahında giymek için dakikaları saymamı,
Tatile çıkmadan önceki gece heyecandan uyuyamadigim gunleri,
Lunaparka gittiğimizde 5 şeye binme hakkımız olduğundan yolboyu kardeşimle neye binsek acaba diye derin derin tartıştığımız günleri,
Milli bayramlarda küçücük ellerimizde tuttuğumuz bayrakları heyecanla sallayarak diğer abi ve ablalarımızı izlediğimiz günleri çok sevdim...
Hic sevmedim ben,
Kürt böreği almaya gittiğimde börekçinin bana ters ters bakarak "onun adı sade börek" demesini,
"Sen bizdensin o zaman" diye cümle kurabilecek kadar küstah olan insanı,
"Amaan bosver canim, müslüman bile değil o" diyeni,
Hava karardığında toplu taşıma kullanayım da taksiye tek binmeyeyim diye düşündürenleri,
Minibüste tek kadın olduğumda korkmamı sağlayanları,
Etek giydimde yanıma gelerek "ama sen yanacaksın" diyen o kadını,
Restoranda yemeğe besmele ile başlayıp yanına gelen aç kediye tekme atan adamı,
Kalabalık yerlerde acaba bombalanır mı diyen iç sesimi sevmedim...
Dinine mezhebine ırkına rengine göre insan sınıflandıranları sevmedim.
Korkunun, hayallerin önüne geçtiği, hayatların hiç olarak görüldüğü, insanların ancak içinden çığlık atabildiği bugünleri de sevmedim.
Zaman ilerlerken geriye dönme isteğimi, arkama bile bakmadan gitme arzumu ve buna mecbur bırakanları hiç ama hiç sevmedim.
Ama en çok ta ölümü gencecik bedenlere layık görenler sizi hiç sevmedim ben...
Etiketler:
acı,
berrak ozkan,
berrocks,
günlük yazı,
günün yazısı,
kardeşlik,
kin,
nefret,
öfke,
özlem,
saygı,
sevgi
28 Temmuz 2015 Salı
Neler Oluyor?
Neler oluyor bize? Havada oksijenden daha çok nefret var fakında mısınız? Sevgiye ne oldu? Peki ya saygı? İnsan değeri? Nereye gitti tüm bunlar? Neden korkuyoruz böyle, ne için nefret ediyoruz birbirimizden, bu tahammülsüzlüğün kaynağı nedir? Kor gibi yanıyoruz için için. Acılarımızı paylaşamaz olduk artık. Herkesin çektiği kendine düşüncesi hakim olmuş gidiyor. Kıyamet gününden evvel herkes kendi için savaşır hale gelmiş. Gülemiyoruz fark ettiniz mi? Gülecek kadar aralık yok artık. Espri yapacak kadar, güzel bir şarkı paylaşacak kadar duraklamıyoruz. Hep bir suçluluk duygusu. Deprem sonrası gibi yıkık dökük kalpler. Toparlanamaz gibiler. Enkazdan neler çıkacak diye korkuyoruz resmen. Nefret ediyoruz birbirimizden. Farklılıklar çeşitlilik demek değil artık, adeta tahammülsüzlük sebebi. Gri yok artık hayatlarımızda. Sadece siyah yada beyaz olmak zorunda. Buna zorlanıyoruz. zorlandıkça korkuyor, korktukça agresifleşiyoruz, agresifleştikçe kimin canını yaktığımız önemsizleşiyor.
Biz 'Gel, gel ne olursan ol, yine gel' ile büyütülmedik mi? Yok etmek bir yana dursun, 'komşusu açken tok yatan bizden değil' di hani? Ne çabuk unuttuk, nasıl unutturdular? Bunlar daha başlangıç mı, yoksa bitiş çizgisinin eşiğinde miyiz bunu bile bilemiyoruz, yazık!
Korku, kin, nefret, eleştiri, önyargı klavuzumuz olmuş adeta. Silkelensek geçer mi? Uyansak sona erer mi? Sevgiyi bulmak, ona koşmak ne kadar zor? Dahası herkes ilerlerken, biz neden geçmişe özlem duymak zorunda bırakılıyoruz ki?
Farklılıklar güzeldir. Farklılık oldukça çoğalır, öğrenirsin. Daha önce de söylemiştim gökkuşağı tek renk olsa bu denli harika olur muydu? Gökyüzünde tek bir yıldız olsa seni böylesine büyüleyebilir miydi? Unutma, belki dünyayı değiştiremezsin ama farklılık yaratabilirsin...
Sevgiyle okuyucu. İnan derinlerde bir yerlerde çokça mevcut...
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
duygusuzluk,
empati,
eşitsizlik,
filmler ve gerçek hayat,
günlük yazı,
günün yazısı,
nefret,
özgürlük,
saf sevgi,
samimiyet,
yalnızlık,
yaşam
12 Haziran 2015 Cuma
Minik Şeytanlar...
Siz hiç nefret ettiniz mi?
Nefret, ne kadar güçlü bir kelime. Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde. Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?
Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek. Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana. Böyleydi evet. Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor. Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?
Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.
Sevdiğim şeyler de var elbet. Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela. Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.
Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl. Bırakma onları. Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir. Samimi olanları ayrı bir sakla ama. Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında. Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir. Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.
Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına. Seninkine etki etmelerine asla izin verme.
Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...
Nefret, ne kadar güçlü bir kelime. Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde. Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?
Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek. Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana. Böyleydi evet. Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor. Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?
Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.
Sevdiğim şeyler de var elbet. Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela. Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.
Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl. Bırakma onları. Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir. Samimi olanları ayrı bir sakla ama. Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında. Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir. Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.
Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına. Seninkine etki etmelerine asla izin verme.
Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...
Etiketler:
aşk,
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
dostluk,
duygusuzluk,
empati,
enerji,
farklılık,
felsefe,
günlük yazı,
günün yazısı,
nefret,
sevgi
10 Mayıs 2015 Pazar
Dua...
Allah'ım,
Ne olur artık birinin ölümüne üzülecek kadar kendimi kaybettirme bana. Artık kötülükler iyiliklerin önüne geçmesin, geçemesin. İnsanlar, senin bile yaratıp, özgür irade ve düşünme yetisi verdiklerin üzerinde hak iddia etmesinler. Gencecik insanlar, ansızın katledilmesin. Düşünmenin, ifadenin, protestonun karşılığı ölüm olmasın. Olamasın! "Asmayalım da besleyelim mi?" gibi cümleler duymasın bu kulaklar. Anneler, mahkemelerde, evlatlarının öldürülüşünü kerelerce izlemek zorunda kalmasın. Düşüncesi, dili, dini farklı insanlar, ötekileştirilmesin. İnsanlar, para karşılığı, düşüncelerini satmasın, aniden dönüş yapmasın. En önemlisi, dünün nedeni, bugünün sonucu olmasın.
Allah'ım, hırsı, kötülüğü, nefreti, kini, vicdanının önüne geçmiş, kibirden ruhu körelmiş kimselerin ölümü karşısında sevinmemi sağlama.
Amin!!!
Ne olur artık birinin ölümüne üzülecek kadar kendimi kaybettirme bana. Artık kötülükler iyiliklerin önüne geçmesin, geçemesin. İnsanlar, senin bile yaratıp, özgür irade ve düşünme yetisi verdiklerin üzerinde hak iddia etmesinler. Gencecik insanlar, ansızın katledilmesin. Düşünmenin, ifadenin, protestonun karşılığı ölüm olmasın. Olamasın! "Asmayalım da besleyelim mi?" gibi cümleler duymasın bu kulaklar. Anneler, mahkemelerde, evlatlarının öldürülüşünü kerelerce izlemek zorunda kalmasın. Düşüncesi, dili, dini farklı insanlar, ötekileştirilmesin. İnsanlar, para karşılığı, düşüncelerini satmasın, aniden dönüş yapmasın. En önemlisi, dünün nedeni, bugünün sonucu olmasın.
Allah'ım, hırsı, kötülüğü, nefreti, kini, vicdanının önüne geçmiş, kibirden ruhu körelmiş kimselerin ölümü karşısında sevinmemi sağlama.
Amin!!!
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
duygusuzluk,
günlük yazı,
günün yazısı,
kenan evren,
kin,
nefret,
ölüm
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



