yaşam etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yaşam etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
28 Temmuz 2015 Salı
Neler Oluyor?
Neler oluyor bize? Havada oksijenden daha çok nefret var fakında mısınız? Sevgiye ne oldu? Peki ya saygı? İnsan değeri? Nereye gitti tüm bunlar? Neden korkuyoruz böyle, ne için nefret ediyoruz birbirimizden, bu tahammülsüzlüğün kaynağı nedir? Kor gibi yanıyoruz için için. Acılarımızı paylaşamaz olduk artık. Herkesin çektiği kendine düşüncesi hakim olmuş gidiyor. Kıyamet gününden evvel herkes kendi için savaşır hale gelmiş. Gülemiyoruz fark ettiniz mi? Gülecek kadar aralık yok artık. Espri yapacak kadar, güzel bir şarkı paylaşacak kadar duraklamıyoruz. Hep bir suçluluk duygusu. Deprem sonrası gibi yıkık dökük kalpler. Toparlanamaz gibiler. Enkazdan neler çıkacak diye korkuyoruz resmen. Nefret ediyoruz birbirimizden. Farklılıklar çeşitlilik demek değil artık, adeta tahammülsüzlük sebebi. Gri yok artık hayatlarımızda. Sadece siyah yada beyaz olmak zorunda. Buna zorlanıyoruz. zorlandıkça korkuyor, korktukça agresifleşiyoruz, agresifleştikçe kimin canını yaktığımız önemsizleşiyor.
Biz 'Gel, gel ne olursan ol, yine gel' ile büyütülmedik mi? Yok etmek bir yana dursun, 'komşusu açken tok yatan bizden değil' di hani? Ne çabuk unuttuk, nasıl unutturdular? Bunlar daha başlangıç mı, yoksa bitiş çizgisinin eşiğinde miyiz bunu bile bilemiyoruz, yazık!
Korku, kin, nefret, eleştiri, önyargı klavuzumuz olmuş adeta. Silkelensek geçer mi? Uyansak sona erer mi? Sevgiyi bulmak, ona koşmak ne kadar zor? Dahası herkes ilerlerken, biz neden geçmişe özlem duymak zorunda bırakılıyoruz ki?
Farklılıklar güzeldir. Farklılık oldukça çoğalır, öğrenirsin. Daha önce de söylemiştim gökkuşağı tek renk olsa bu denli harika olur muydu? Gökyüzünde tek bir yıldız olsa seni böylesine büyüleyebilir miydi? Unutma, belki dünyayı değiştiremezsin ama farklılık yaratabilirsin...
Sevgiyle okuyucu. İnan derinlerde bir yerlerde çokça mevcut...
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
duygusuzluk,
empati,
eşitsizlik,
filmler ve gerçek hayat,
günlük yazı,
günün yazısı,
nefret,
özgürlük,
saf sevgi,
samimiyet,
yalnızlık,
yaşam
23 Temmuz 2015 Perşembe
Düğün ve Cenaze...
Hayat tuhaf. Bir gun once +1 olduguna sevinirken, bir gun sonrasi bir bakmissin -1 sin. Bir gun once kahkahalar atarken, bir gun sonrasi gozyaslari ele gecirmis seni. Ama her seye ragmen gulmeye devam ediyorsun, buna programlanmissin. Biliyorsun ki, umutsuzluga bir kez yenilirsen, sonrasi hep mutsuzluk. Kökünü kurutan yabani ot gibi sarip sarmalamis seni. Biliyorsun ki, gulmeye devam edebildikce varsin, guldukce sensin. Dedim ya hayat tuhaf. Bugun canim cicim dediklerinin cogu, bes sene sonra hayatinda olmayacak belki ve belki, en yalniz oldugunu dusundugun ve en ummadigin anda, bir gulumseme ile yesereceksin. "Bittim", dediginde yeniden baslayacak nedenlerin olacak. Her sonun bir baslangic oldugunu anlayacaksin. Bileceksin ki, amazonlarda kanat cirpan kelebek, amerikada yagmur yagdirabilecek gucte ve, makinenin tum o kucuk parcalari, sen tam olarak olman gereken yerde, olman gereken zamanda bulun diye durmaksizin calisiyor olacak. Bileceksin ki, evren aslinda seni cok seviyor. Kayiplarin aslinda kayip olmayacak bir sure sonra. Hayatina kattiklarina sukredeceksin. Ölümle bile barisacaksin. Sukredeceksin, minnet duyacaksin hayatina girenlere ve sana yasattiklari sevgiye. Ve uzulsende yola devam edeceksin. Evren sana en dogruyu gostersin diye. Bileceksin ki hayat devam ediyor. Sonra var gucunle devam edeceksin yola, ve hep umacaksin. Her sey dogru yerde ve dogru zamanda olsun diye. Hep +1 olmak umidi ile...
13 Mayıs 2015 Çarşamba
SOrMA. Özür Dilerim...
Vicdan azabı yaşıyorum. Geçen sene eve geldiğimde haberlerde gördüm sizi. Öncesinde Soma adını duymamıştım bile. Özür dilerim hepinizden.
Doğalgaz kullanıyoruz biz. Çalışıyoruz, günlük işlere kaptırdık kendimizi. Hayatın koşuşturmasında biz sizi ve çektiklerinizi hiç fark etmedik. Edemedik. Siz ve yaşadıklarınız hiç gündemimiz olmadı bizim. Ta ki siz ölene dek. Evinize bir kap yemek götürmek için, çocuklarınız gün ışığında çalışabilsin diye okutabilmek için, sizin yaşayamadıklarınızı yaşamaları için yer altında ömür çürüttünüz. Anlamadık. Canlı canlı toprağa gömüldünüz, boğuldunuz içeride. Yürekleri yandı annelerinizin, babalarınızın, evlatlarınızın, eşlerinizin. Bizim de yandı. Ağladım arkanızdan. Çok ağladım. Dile kolay 301 hayat, 301 aile, 301 insan, hiç insanca olmayan bir şekilde öldünüz. Bizim için çalışırken öldünüz. Yetmedi!. Hakkınızı arayan akrabalarınız tekmelendi. Sizin ölümünüzden sorumlu olanlar "asıl mağdur biziz!" diye açıklama yaptılar, sizlerden ve canlarınızdan sorumlu olan bakan çıkıp, "siz benim ne çektiğimi biliyor musunuz, ben iki gündür aynı gömleği giyiyorum!" dedi. Biz dinledik. Çıldırdık. Delirdik, içimiz yandı... Sonra öğrendik meğer kurtarılabilirmişsiniz biliyor musunuz? Sizin çalıştığınız maden ocaklarının denetimi için önerge sunulmuş, ancak sizler hayata gözlerinizi yummadan 20 gün önce reddedilmiş!
Şimdi bir sene geçti üzerinden...
Karanlık günlere doğru yol aldığımız koca bir sene geçti. Bakan hala aynı bakan, istifa etmedi!. Sizin acılı akrabalarınızı tekmeleyen o adam! tekme atan ayağını incittiği için doktor raporu aldı, terfi ettirdiler birde. Ardınızdan onlarca işçi, insan gibi şartlar sağlanmadığı için öldüler yine. Topraktan çıkardılar sizi, sonra tekrar toprağa gömdüler!
Hakkınızı helal edin diyemem, utanırım. Allah sevdiklerinizin, ailelerinizin yardımcısı olsun. Sizden haber alana kadar yaşadıkları o acı, heyecan ve az da olsa içlerinde sakladıkları umut ve sonrasında yaşadıklarının hepsi, sorumlulardan çıkacak. Karma ve ilahi adalet var, inanıyorum, inanmasam deliririm çünkü.
Utanıyorum bunları yazarken, hepinizin mekanı cennet olsun. Ruhlarınız şad olsun. Yolunuz o göremediğiniz ışıklarla aydınlansın.
Hakkınızı helal edin.
Doğalgaz kullanıyoruz biz. Çalışıyoruz, günlük işlere kaptırdık kendimizi. Hayatın koşuşturmasında biz sizi ve çektiklerinizi hiç fark etmedik. Edemedik. Siz ve yaşadıklarınız hiç gündemimiz olmadı bizim. Ta ki siz ölene dek. Evinize bir kap yemek götürmek için, çocuklarınız gün ışığında çalışabilsin diye okutabilmek için, sizin yaşayamadıklarınızı yaşamaları için yer altında ömür çürüttünüz. Anlamadık. Canlı canlı toprağa gömüldünüz, boğuldunuz içeride. Yürekleri yandı annelerinizin, babalarınızın, evlatlarınızın, eşlerinizin. Bizim de yandı. Ağladım arkanızdan. Çok ağladım. Dile kolay 301 hayat, 301 aile, 301 insan, hiç insanca olmayan bir şekilde öldünüz. Bizim için çalışırken öldünüz. Yetmedi!. Hakkınızı arayan akrabalarınız tekmelendi. Sizin ölümünüzden sorumlu olanlar "asıl mağdur biziz!" diye açıklama yaptılar, sizlerden ve canlarınızdan sorumlu olan bakan çıkıp, "siz benim ne çektiğimi biliyor musunuz, ben iki gündür aynı gömleği giyiyorum!" dedi. Biz dinledik. Çıldırdık. Delirdik, içimiz yandı... Sonra öğrendik meğer kurtarılabilirmişsiniz biliyor musunuz? Sizin çalıştığınız maden ocaklarının denetimi için önerge sunulmuş, ancak sizler hayata gözlerinizi yummadan 20 gün önce reddedilmiş!
Şimdi bir sene geçti üzerinden...
Karanlık günlere doğru yol aldığımız koca bir sene geçti. Bakan hala aynı bakan, istifa etmedi!. Sizin acılı akrabalarınızı tekmeleyen o adam! tekme atan ayağını incittiği için doktor raporu aldı, terfi ettirdiler birde. Ardınızdan onlarca işçi, insan gibi şartlar sağlanmadığı için öldüler yine. Topraktan çıkardılar sizi, sonra tekrar toprağa gömdüler!
Hakkınızı helal edin diyemem, utanırım. Allah sevdiklerinizin, ailelerinizin yardımcısı olsun. Sizden haber alana kadar yaşadıkları o acı, heyecan ve az da olsa içlerinde sakladıkları umut ve sonrasında yaşadıklarının hepsi, sorumlulardan çıkacak. Karma ve ilahi adalet var, inanıyorum, inanmasam deliririm çünkü.
Utanıyorum bunları yazarken, hepinizin mekanı cennet olsun. Ruhlarınız şad olsun. Yolunuz o göremediğiniz ışıklarla aydınlansın.
Hakkınızı helal edin.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



