27 Nisan 2015 Pazartesi

Mizahı olmayan Ülke

Geç yazdım bugün.  Erkenden bitirdim aslında yazımı, Pazartesi Günü’nde güneş, kuş cıvıltıları falan filan diye güzel bir yazı hazırlamıştım.  Espri ile süslenmiş güzelce bir yazıydı.  Ama iptal ettim.  Mizahı kaldıracak halim yoktu.  Yazıyı yayınlamıyorum.  Alıştım iptallere zaten.  Bugün öğrendim Üniversite Şenlikleri de iptal edilmiş mesela.  Şaşırdım mı, hayır!.  Twitter’dayım neredeyse tüm gün.  Zaten bir kaç gün önce "aydın" bir grubun, şenlikleri iptal mi edersiniz, yoksa zorla basalım mı? şeklinde "medeni" çıkışlarından haberdar olmuştum.  Hazırlıklıydım böyle bir olaya.  Haber izlemiyorum, izleyemiyorum daha doğru olur aslında.  Sıkılıyorum, yüreğim kaldırmıyor.  Yasak kelimesine tahammülüm kalmadı.  "Ben yapamıyorsam, o olay yanlıştır" düşüncesine tahammülüm kalmadı.  Yozlaşmaya tahammülüm kalmadı.  Muhteşem bir hayat sürenlerin, sürekli mağdur olmalarını söylemelerine ve dahası esas mağdurların buna hala inanabiliyor olmalarına tahammülüm kalmadı.  Tünelin ucundaki o ışığa bir türlü erişememeye tahammülüm kalmadı. Böylesi şaka gibi olaylar her gün yaşanırken tepkisiz kalamıyorum. 

Sıkıldım, bunaldım, daraldım ve tahammülsüzüm.  Belirli düşünce kalıbına sahip olmayanlardanım ve farkındayım.  Ülkece deliriyoruz ve bunun farkında bile değiliz.  Aslında fark etmek o kadar da zor değil.  Ayırabiliyorsan tek bir gün, bir saatini ayır ve haber bülteni izle.  O zaman durumun ne hale geldiğini anlayacaksın.

Hazırdım, yazmıştım, şimdi değilim, yazamıyorum.  Gördüklerimi bir kenara bırakıp, içimde oluşan panik içindeki o sese kulaklarımı kapatıp, görmezden, duymazdan gelemiyorum.
Deliriyoruz ve bunu biliyoruz.  İyilikler yanımızda olsun. 

Sevgiyle, sevgiye…

26 Nisan 2015 Pazar

Dipnot - 2

  • Eğer yaz, gelmek için Serdar Ortaç albümü bekliyorsa, tamam, razıyım.
  • Paradise şarkısını, The Piano Guys’tan da dinleyin.  Bana dua edin.  Şimdiden rica ederim.
  • Senden hoşlanan birinin, sen bir başkasıyla yakınlaştığında sana ilgisini belli etmesi, türbülansa giren giren uçaktaki atesitin dua etmesi gibi geliyor bana.  Şansın varken değerlendirmeliydin dostum.
  • Sevgili bulup, yine arkadaş grubundan uzaklaşan bayanları “Milletçe Alkışlıyoruz!”
  • Hergün camın önüne ekmek vs. koyup beslediğim kargalar bildiğin arsızlığı ele aldı.  Her sabah cama vurduktan sonra tepkisiz kalıyorsam, gak gak serenata başlıyorlar.  Koluma falan da konmaya başladılar artık.  Durum git gide tuhaflaşıyor.  Not: göz falan oymayacaklar, sizden önce ben söyleyeyim dedim.
  • Pazar günü yapılacaklar listesinde, sucuklu yumurta, birinciliği yine kimseye kaptırmadı.
  • Canan Karatay’dan çekinen tek kişi ben olamam değil mi?
  • Sigarayı bıraktıran, 3 günde 5 kilo verdiren dua var mı?  Sanırım işim onlara kalmak üzere.
  • Söyledikleri yalanlara rağmen, kalplerinin temiz olduğunu savunanları da “Milletçe Alkışlıyoruz!”
  • Evde zaman geçirdikten sonra edindiğim en harika özellik, 7 – 85 yaş arası ile harika zaman geçirebilmek.
  • Barınaklarda sahiplenmeyi bekleyen binlerce güzel hayvan varken, hala gidip binlerce lira verip, pet shoptan canlı almak, ne bileyim, para karşılığı ilişkiye girmek gibi geliyor bana. 
  • Başladığım Detox bitti.  Bu süreçte yanımda olan dostlarıma teşekkür ederken, sürekli yediği yemekler ile bana nispet yapan sevimsizleri de esefle kınıyorum.  Gün gelir devran döner…
  • Havaların bu gel gitleri bende olsa, kesin bipolar ilan edilirdim.
  • Twitter’da ikidir evlenme teklifi alıyorum.  Henüz küfür eden olmadı.  Türkiye’de yaşıyorum.  Sanırım bişeyleri yanlış yapıyorum.
  • Annemin en temel özelliğidir, temizliğe yardımcı olacak arkadaş gelmeden önce, “ayıp olmasın” diye,  temizlik yapmak.  Birazdan onu dışarıya yemeğe çıkaracağım ve “ayıp olmasın” diye evde öncesinde yemek yemeğe teşebbüs etmesinden çekiniyorum.
İyi Pazarlar.

Sevgiyle,



25 Nisan 2015 Cumartesi

Daha Fazlasına Tahammülüm Yok!

Biz güzel yetiştik.  Güzel yetiştirildik.  Hayatta başarılı olmak için gerekenleri küçükken öğrettiler bize.  O yetti.  Hala devam eder o etki üzerimizde.  Tabiiki anlaşmazlıklarımız oldu.  Aynı çatı altında farklı bireylerdik, farklı düşüncelere sahiptik.  Ama aştık.  Mesela;

Biri, diğerinin fikrine saygı duymadıysa, şiddete başvurulmazdı.  Görüşlerini benimsemedik diye canımızı yakmadılar.  Biber ağzımızla bile temas etmedi, değil gözümüzle.

Rahmetli babam alkol alırdı.  Saat 22:00’den sonra aldığı alkolün bize bir zararı olmazdı.  Öncesinde aldığının da olmazdı zaten.  Kendine olur zararı.  Biz de “aman babam içiyor, büyüdüğümde muhakkak içmem lazım” demedik hiç.

Benim babaannem Rus, anneannem Arnavut.  Farklılıkları tanıyarak büyüdük, farklı din, mezhep ve ülkeden çok arkadaşım oldu, hala da en sevdiklerimin başında gelir bir kaçı.  Ailem bana hiçbir zaman onlar “farklı” demedi.  Onların insan olduğunu bildik biz.  Buydu önemli olan.

Fazlasını istememeyi öğrendik.  Mesela bir gün annemin aldığı dondurma bana az geldi.  Mızmızlanmaya başladım yerken.  Bir kez uyardı, iki kez uyardı, üçüncüde elimdeki dondurmayı alıp çöpe attı.  Ne kadar ağladıysam da almadı yenisini.  Elimdekiyle yetinmemiştim çünkü, haklıydı.  Hala biliriz bunu biz.  Bişeylere sahip olurken, bir başka şeye sahip olmak adına, dürüst olduğumuzu bağırırken, hak yemeyiz.  Bizimkiler, haksız sahip olduklarımızı korumadılar hiç.  Haksız olduğumuzda arkamızda durmadılar.  Haksızdık ve bunun bilincinde olduk.

Birinin odasına girerken, önce kapıyı çalar ve odadakinin “gel” demesini bekleriz.  Özelidir onun odası.  Odasına bile müdahale etmeyiz, kaldı ki kaç çocuk yapılacağını ve bunun nasıl doğacağına karar verelim.  Bize ne!

Okuldayken kızlı erkekli buluştuk.  Hepsi kardeşimizdi bizim.  Öyle büyüdük.  Telefonda, kim annesiyle, babasıyla konuşsa, diğerleri selam söylerdi.  Amcaları, teyzeleriydi çünkü telefonun ucundakiler.
Biz gerekli eğitimi küçükken aldık.  Saygıyı, sevmenin değerini, korkmamayı, kaçmamayı ve özelin değerini bilerek yetiştik.  Fazlasına tahammülümüz yok.  Birinin bizi uzaktan kumanda ile yönetmesine, bizim adımıza karar vermesine de ihtiyacımız yok.

Hele şu saatten sonra hiç yok.  Zaten gerekte yok.  Hepimiz aile isek, saygı ile beraber olabiliriz.  Sevgi ile sorunların üstesinden geliriz.  Özel hayatın, farklı düşüncelerin kabullendiği, hoşgörünün dümenimiz olduğu güzel günlere.

Sevgiyle.


24 Nisan 2015 Cuma

Cahil olsak güzel ülke aslında


Kafa yormazsan, cidden mutlu olabilirsin ;

Mesela, kadınlar mini giymese, kahkaha atmasa, evinden çıkmasa, katiyen tehlike altında olmayacağını düşünürsün,

Namusun, sadece belirli şeyler “yapıldığında” ya da “yapılmadığında” geçerli olduğunu, kişiliğin ve davranışlarınla kesinlikle ilgisi olmadığını düşünürsün,

En az üç çocuk yapmanın geleceğinin garantisi olacağını düşünürsün ama onlara mükemmel bir gelecek bırakamayacak olmanın endişesini düşünmezsin,

Farklı din, mezhep ve cinsel tercihe sahip insanların, senden “farklı” olduğunu düşünürsün,

Nükleer enerjinin müthiş faydalı bir şey olduğunu düşünür ve bunun risklerini düşünmezsin, korkmana gerek yoktur, en kötü durumda çay içersin, ispat edersin,

Düşünmenin ne derece gerekli olduğunu düşünmezsin,

İnsanları giyim, kuşam, yaşam tarzına göre hemen yargılayabilirsin, onlara şans vermene, tanımana, fikirlerini duymaya ihtiyacın olmaz, seni ilgilendirmez ki,

Hayat siyah ya da beyazdır.  Gri’nin olma ihtimalini düşünmezsin bile,

Yetkili olan herkesin senden üstün ve bilgili olduğunu düşünürsün, onları senin seçebildiğinin farkında olmazsın,

Herşeyi hemen unutma özelliğin olur, iyi ve kötü herşeyi.  Hiçbir kötü olayın sana ders olmasına izin vermezsin,

Bakarsın ama göremezsin, duyarsın ama dinlemezsin, yaşarsın ama anlamazsın.  Mutlu olursun.  Çünkü o “farklıların” başına gelen hiçbir şey, senin başına gelmeyecektir. 

Farkında olmasak güzel ülke aslında…

Sevgiyle,


23 Nisan 2015 Perşembe

Türkiye'de Çocuk Olmak!

Bazen yazman gerekmez, anlatmaya gerek olmaz, bilinir zaten.  Zaman ileriye giderken, bazı şeyler gerileyebilir, ne acı!






Çok daha güzellerini yaşayabileceğiniz, nice bayramlara çocuklar.  Özgür olabildiğiniz, gülebildiğiniz, düşünebildiğiniz, konuşabildiğiniz, ifade edebildiğiniz,oynadığınız misketin, masumiyetinizin simgesi olarak görülebildiği nice bayramlara...

Sevgiyle,

22 Nisan 2015 Çarşamba

Bugün düşünmek istemiyorum.

Dün akşam harika bir deneyim yaşadım.  Kadıköy Old City Comedy Club’ta Komikrofon etkinliğine katıldım.  Tanımadığım onlarca insan beşer dakikalık performans sergilediler.  Uzun zamandır bu kadar gülmemiştim.  Ve maalesef yine hatırladım, milletçe gülmeye o kadar ihtiyacımız var ki.  Mesela bugün için yazacak konu bile bulamadım.  Beynime reset atılmış gibiyim.  Mutluyum, rahatlamış ve huzurlu hissediyorum.  Bunları hissediyorum çünkü hala aynı frekansta olabildiğim onlarca insan olduğunu fark ettim bir kez daha.  Onları tanımıyorum, onlar da beni.  Ama anlaştık işte bir şekilde, sevgili Yunus Günçe’nin de söylediği gibi dans ettik adeta.  Normalde yazı yazmadan önce beynimde binlerce düşünce belirir, onları toparlar ve yazarım.  Bugün yazamadım.  Dün akşam aldığım pozitif enerji ve rahatlamanın ardından düşünmek istemiyorum belki, kafa yormak anlamsız bugün. 

Gülmek iyidir, mutluluk candır.  Ve bizim buna ihtiyacımız ne yazık ki had safhada.  O nedenle düşünmeyin bir günlüğüne, mutlu olun, gülün, sevinin ve tanımadığınız birini sevindirin mesela.  Kötü insanlardan arının sadece bir gün bile olsa.  Çünkü çok ihtiyacımız var.

Bu arada, fırsatınız olursa bu etkinliğe katılın.  İnanılmaz keyif alacaksınız.  Ne yazık ki değeri bilinememiş ve muhtemelen bilinemeyecek o güzel insanları keşfedin.

Gülebildiğimiz nice güzel günlere,

Sevgiyle.

21 Nisan 2015 Salı

Bahar ile gelen tehlike… Eski sevgiliyi aramak !!!

Bahar geldi, kuşlar cıvıldıyor, bahar dalları, doğa ananın bize mucizevi armağanları gibi rengarenk görünüme bürünmüş, hava sıcaklaşıyor, için kıpır kıpır.  İnsanlar evlerinden çıkmış, heryerde el ele kol kola dolaşan çiftler.  Eğer yeni aşka yelken açamamışsan rota tekrar eski sevgiliye çevrilebilir.  Aman diyeyim!  Gelir bahar ayları, gevşer gönül yayları, mantığıyla sakın “o mesajı” atma.  Sonrasında muhtemel iki senaryo olacak.  Birincisi : Yanlışlıkla! atılmış süsü verilmeye çalışılan, ilk sms ile başlayacak olan olumsuz senaryo;

“Caddeye gidelim işte hep birlikte.  Kahve içeriz.” (Cevap yok)
 “Pardon ya, arkadaşa attığım mesajı  yanlışlıkla sana göndermişim.  Bu arada naber?” (Cevap yok)
“Dün gece rüyamda seni gördüm.  Sıkıntılı bir rüyaydı, merak ettim.  İyimisin?” (Cevap yok)
“Yoğunsun galiba ama senin telefon kılıfı da bende kalmış, onu da vereyim sana bir ara, kahve içeriz, konuşmuş oluruz.” (Cevap yok)
“Hala cevap yok.  O eski sevgilin olacak sarı cadı yüzünden böyle davranıyorsun değil mi?” (Cevap yok)
“Aman tamam!  Ne halin varsa gör!  Zaten yanlışlıkla attım o mesajı ben.  Bende seninle konuşmaya meraklı değilim.  Havalanma hemen yani.  Hayatta başarılar!!!.” (Cevap yok)
“Sakın bu saatten sonra beni arama!” (Hala cevap yok)

Tebrikler, ilk senaryoda zaten sevgili bulamamış olmanın üzerinde yarattığı stres ve üzüntüyü, az önce dörde katladın.  Şimdi hazırsan diğer senaryoya göz atalım;

Olumlu senaryo ;

Yanlışlıkla! attığın mesaja cevap geldi.  Belli ki o da henüz birini bulamamış (Kaldı ki bu bile görüşmemen için muazzam bir neden ya, neyse).  Bu adamı senden başka kimse istememiş işte.  Best Seller rafının altındaki İtalyan mutfağı yemek kitapları gibi alıcısı çıkmamış.  Buluştunuz.  Herşey harika, bakışı aynı, duruşu aynı, parfümü aynı, gülüşü aynı…  Dur bi saniye.  E bu adam aynı!  Hatırladın mı ayrılmıştınız siz hani.  Ayrılacak kadar bitmiştiniz.  Şarjı bitmek üzere olan telefonunun pilini çıkarıp sallarsan ancak birkaç dakika daha kazanırsın sonunda o şarj bitecek ve o telefon kapanacaktır bilirsin.  Yaptığın stres ve uğraş yanına kalır sadece. 

Giyim ile örnek verirsek, duştan sonra aynı iç çamaşırını giymek = eski sevgiliye dönmek.  Yada evde giydiğin eşofman altıyla markete gitmek gibi.  Giyilebilir, çıkılabilir, tanıdık ve alışılmıştır ama rahat edemezsin huzursuz eder. 

Diyeceğim o ki aynı filmi tekrar tekrar izlemeye gerek yok.  Titanic’te gemi batacak ve o güzelim Leonardo sulara gömülecek.  Son aynı olacak.  Kanma bahara, kuşlara, çiçeklere, böceklere, el ele tutuşan o çiftlere.  Baharın tadını çıkar, yeni limalara yelken aç.  Suçlular gibi olay mahaline geri dönme. 

Ve son olarak atalarımızın da söylediği gibi; eskiye rağbet olsa, bit pazarına nur yağardı…


Sevgiyle (mümkünse yepyeni ),