enerji etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
enerji etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

14 Ekim 2015 Çarşamba

Mutlu Olmak İçin


  • En az bir dil öğren, senden farklı lisanda konuşan insanlarla iletişim kur. 
  • Hayallerini beton yapılar üzerine kurma, unutma, gökyüzü, deniz, okyanus, yağmur damlaları ve yıldızların sahibi yok.  Onlar senin.  Mutlu olmadığında doğaya sığın.
  • Büyü ama yetişkin olduğunda çocukluğunu unutma.  İçindeki çocukla iletişimini asla koparma.
  • Dibe vuran insanlarla dost ol.  Dünyayı kocaman bir deniz olarak gör ve dibe vurmuş insanların senden daha güçlü olduklarını düşün.  Denizin en derinine inebilenler, nefesini senden daha fazla tutabiliyor demektir.  Ve belki bi gün sen de nefesini tutmak zorunda kalabilirsin.  Buna her daim hazırlıklı ol.
  • Sirklere, hayvanat bahçelerine ve yunus parklarına gitme.  Her şey ait olduğu yerde güzeldir.  Ve  sirklerde olduğu gibi, hayatının hiçbir döneminde senin eğlencen ve keyfin uğruna başkalarının acı çekmesine vesile olma.
  • Hayal gücünü elinden almalarına izin verme.  Hep düşle, daima düşle.  Gülme sesleri gelebilir sen düşlerken, işte o zaman tıka kulaklarını.  Duyma sana gülenleri.  Ama bunun yanı sıra, seninle gülebilenleri baştacın yap.  İşte onlar zor bulunuyor.
  • Geleneksel kalıpların dışına çık arada sırada.  Kimliğini yaşa, sana dayatmalarda bulunmaya çalışanlar olacak, onlara asla izin verme.   


  • Hikayesini tam anlamıyla bilmediğin kişileri asla yargılama.  Unutma her hikayede en az iki taraf vardır.
  • Gözlerini kapattığında kendi dünyanı yarat, kalbinle bak.  Kalbini dinle.  Seni mutlu eden tüm o anları hafızana kazı.  Anılarını dijital ortama değil, beynine depola.  Görmeden, bakmana gerek kalmadan hatırlayabildiğin anıların en değerlilerin oluyor…
  • Gülmek için sebep arama, yarat.  Sen, birinin kahkahasının kahramanı ol.
  • “Resmen çocuk gibisin” diyenlere teşekkür et.  Sonra şaşkın bakışlarının tadını çıkar.
  • En az bir hayvanı evcilleştir.  Onunla bağ kur.  Hayvanları seven arkadaşların olsun.
  • Asla arkadaşlarına zaman ayırmayı unutma.  Kim bilir belki hiç ummadığın birinin hikayesinde yer alırsın.  Ve belki o hikayenin kahramanı olursun.
  • Çok güzelsin.  Ve çevrendeki herkes çok güzel ve eşsiz birer parça.  Tanıştığın her insan doğanın bir mucizesidir.  Güzellik kavramının kalıbı yoktur.  Gözünle değil, kalbinle bakarsan göreceksin.
  • Vedalaşmayı bil.  Sevdiğin kimselere ve mekanlara veda etmen gerekecek.  Eğer birinin hayatında yer alacaksan, gözyaşlarını da hesaba katacaksın.  Ve o gün geldiğinde üzülme.  Sevdiğin insanları kalbinde saklamayı başarırsan, hep senin yanında olacaklar. 
  • Kimsenin bilmediği en az bir mekanın olsun.  Bazen kendi kendine kalman gerekecek. 
  • Canlı bir bitkin olsun.  Onu hayatta tutmak için zaman ayır.  Senin için özel olsun.  Senin olsun.
  • Üzgün olmanın da güzellikleri olacak.  Günbatımının keyfine daha iyi varabilirsin yada bir şarkının sözlerinin farkına varabilirsin böyle anlarda. 
  • Binlerce insanla tanışacaksın.  Bazen hayalini bile kuramayacağın insanlarla bağ kuracaksın.  Onların da senin gibi insan olduğunu fark edip şaşıracaksın.  Kimseyi gözünde büyütme.  Kimse için büyü biri olmaya da çalışma.  Evren aslında hepimizi eşit seviyor.  Mutlu insanlar bunun farkına varabilenler sadece.
  • Çocukken, ergenliğinde ve büyüdüğünde “Küçük Prens” kitabını oku.  Her okuduğunda daha da etkileneceksin.

“Öyle ya, Küçük Prens'in gezegeninde, her gezende olduğu gibi, faydalı otlar da, zararlı otlar da vardı. Elbette ki faydalı otun tohumu faydalı, zararlı otun tohumu zararlı olur. Ama tohumlar görülmez, toprağın altında uyurlar mışıl mışıl, ta ki günü birinde birinin aklına eser, uyanır. O zaman da gerinir, güneşe doğru incecik, sevimli ve zararsız bir filiz sürer ürkekçe. Bir turp ya da bir gül filiziyse bu, varsın istediği kadar büyüsün. Ama zararlı bir bitkiyse, onu görür görmez koparmak gerekir. Küçük Prens'in gezegeninde korkunç tohumlar da varmış.. Baobabsa öyle bir bitki ki erken davranmazsan, bir daha baş edemezsin onunla. Gezegenini baştan başa sarar, köyleriyle delik deşik eder. Hele gezegen küçük, baobablar da çok olursa, çatlatır gezegeni.
Küçük Prens daha sonra: "Bu, bir kendini disipline etme işidir. İnsan her sabah elini yüzünü yıkadıktan sonra, gezegenine çekidüzen vermelidir. Baobablar filizlenirken gül fidanlarına çok benzerler. Onun için, birini öbüründen ayırt etmez, hiç vakit kaybetmeden baobabları söküp atmayı iş edinmeli. Oldukça sıkıcı bir iş bu, ama çok kolay."

Sen sen ol, baobablarından kurtul.  O zaman sana asla zarar veremezler.


Mutlu olmak aslında bu kadar basit...

Sevgiyle,

12 Haziran 2015 Cuma

Minik Şeytanlar...

Siz hiç nefret ettiniz mi?

Nefret, ne kadar güçlü bir kelime.  Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde.  Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?

Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek.  Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana.  Böyleydi evet.  Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor.  Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?

Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.

Sevdiğim şeyler de var elbet.  Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela.  Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.

Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl.  Bırakma onları.  Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir.  Samimi olanları ayrı bir sakla ama.  Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında.  Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir.  Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.

Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına.  Seninkine etki etmelerine asla izin verme.

Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...


12 Mayıs 2015 Salı

Truman Show

Truman Show 1998 yapımı, baş rolünde Jim Carrey'in oynadığı güzel bir film.  İzlememiş olanlar için konusu; Truman Burbank, kartpostalları aratmayacak güzellikte bir adada yaşamaktadır.  Truman'ın yaşamı gerçek sandığı bu stüdyolarda tam otuz yıldır, aralıksız olarak, 24 saat boyunca canlı olarak televizyonda yayınlanmaktadır.  Ancak Truman dışında herkes bunun bir oyun olduğunu bilir.

Son zamanlarda ciddi ciddi hayatımın Truman Show gibi olduğunu düşünmeye başladım.  Ben hariç herkes aktör / aktris.  Aydınlanma yaşadım böyle düşününce.  Bak sende düşün, Truman aslında sensin.  İçinde yaşadığın hayat müthiş bir kurgu ve sen bunun bir parçasısın.  Ancak olaylardan kesinlikle haberin yok.  Bir düşün bak.  Şimdi yaşadığın tüm o saçmalıklar anlam kazanmaya başlayacak.  Aslında böyle saçma sapan olayların olduğu bir ülkede yaşamıyorsun.  Aslında tüm o kin, nefret, tutarsız açıklamalar, ölümler, haksızlıklar, sadece izlediğin o dizilerdeki gibi reyting uğruna yapılmış.  Aşağıdaki karelerin hiçbiri gerçek değil aslında.


  





Bak şimdi.  Nasıl komik değil mi olaylar?  Güzel yazmış yazan.  Ne yalan söyleyeyim ellerine sağlık.  Ancak son zamanlarda abartıyor gibi biraz.  Bu kadar ileri gitmesin, ne bileyim inandırıcılığını yitiriyor gibi.  İzleyen insanlar, "bu kadarı da fazla olmuş ama." diyebilirler.

Birde benim şu toplu ödemeyi alabilirsem artık.  Bunları 30 senedir yaşıyorum ben, hele son zamanlarda yaşadıklarım düşünülürse, faiziyle falan yapılmalı benim ödemem.  Ağır mobbing uygulanmış bana hayatım boyunca.  Çoğu insan bunlara tahammül edemez.

Teşekkürler, izleyici kitlem, teşekkürler yazan, teşekkürler yöneten.  Bunun bir TV programı olduğunu bilmesem, ülkece kafayı yemişiz derdim.  Rahatım artık.

Öpüyorum hepinizi,

Sevgiyle,

27 Nisan 2015 Pazartesi

Mizahı olmayan Ülke

Geç yazdım bugün.  Erkenden bitirdim aslında yazımı, Pazartesi Günü’nde güneş, kuş cıvıltıları falan filan diye güzel bir yazı hazırlamıştım.  Espri ile süslenmiş güzelce bir yazıydı.  Ama iptal ettim.  Mizahı kaldıracak halim yoktu.  Yazıyı yayınlamıyorum.  Alıştım iptallere zaten.  Bugün öğrendim Üniversite Şenlikleri de iptal edilmiş mesela.  Şaşırdım mı, hayır!.  Twitter’dayım neredeyse tüm gün.  Zaten bir kaç gün önce "aydın" bir grubun, şenlikleri iptal mi edersiniz, yoksa zorla basalım mı? şeklinde "medeni" çıkışlarından haberdar olmuştum.  Hazırlıklıydım böyle bir olaya.  Haber izlemiyorum, izleyemiyorum daha doğru olur aslında.  Sıkılıyorum, yüreğim kaldırmıyor.  Yasak kelimesine tahammülüm kalmadı.  "Ben yapamıyorsam, o olay yanlıştır" düşüncesine tahammülüm kalmadı.  Yozlaşmaya tahammülüm kalmadı.  Muhteşem bir hayat sürenlerin, sürekli mağdur olmalarını söylemelerine ve dahası esas mağdurların buna hala inanabiliyor olmalarına tahammülüm kalmadı.  Tünelin ucundaki o ışığa bir türlü erişememeye tahammülüm kalmadı. Böylesi şaka gibi olaylar her gün yaşanırken tepkisiz kalamıyorum. 

Sıkıldım, bunaldım, daraldım ve tahammülsüzüm.  Belirli düşünce kalıbına sahip olmayanlardanım ve farkındayım.  Ülkece deliriyoruz ve bunun farkında bile değiliz.  Aslında fark etmek o kadar da zor değil.  Ayırabiliyorsan tek bir gün, bir saatini ayır ve haber bülteni izle.  O zaman durumun ne hale geldiğini anlayacaksın.

Hazırdım, yazmıştım, şimdi değilim, yazamıyorum.  Gördüklerimi bir kenara bırakıp, içimde oluşan panik içindeki o sese kulaklarımı kapatıp, görmezden, duymazdan gelemiyorum.
Deliriyoruz ve bunu biliyoruz.  İyilikler yanımızda olsun. 

Sevgiyle, sevgiye…

24 Nisan 2015 Cuma

Cahil olsak güzel ülke aslında


Kafa yormazsan, cidden mutlu olabilirsin ;

Mesela, kadınlar mini giymese, kahkaha atmasa, evinden çıkmasa, katiyen tehlike altında olmayacağını düşünürsün,

Namusun, sadece belirli şeyler “yapıldığında” ya da “yapılmadığında” geçerli olduğunu, kişiliğin ve davranışlarınla kesinlikle ilgisi olmadığını düşünürsün,

En az üç çocuk yapmanın geleceğinin garantisi olacağını düşünürsün ama onlara mükemmel bir gelecek bırakamayacak olmanın endişesini düşünmezsin,

Farklı din, mezhep ve cinsel tercihe sahip insanların, senden “farklı” olduğunu düşünürsün,

Nükleer enerjinin müthiş faydalı bir şey olduğunu düşünür ve bunun risklerini düşünmezsin, korkmana gerek yoktur, en kötü durumda çay içersin, ispat edersin,

Düşünmenin ne derece gerekli olduğunu düşünmezsin,

İnsanları giyim, kuşam, yaşam tarzına göre hemen yargılayabilirsin, onlara şans vermene, tanımana, fikirlerini duymaya ihtiyacın olmaz, seni ilgilendirmez ki,

Hayat siyah ya da beyazdır.  Gri’nin olma ihtimalini düşünmezsin bile,

Yetkili olan herkesin senden üstün ve bilgili olduğunu düşünürsün, onları senin seçebildiğinin farkında olmazsın,

Herşeyi hemen unutma özelliğin olur, iyi ve kötü herşeyi.  Hiçbir kötü olayın sana ders olmasına izin vermezsin,

Bakarsın ama göremezsin, duyarsın ama dinlemezsin, yaşarsın ama anlamazsın.  Mutlu olursun.  Çünkü o “farklıların” başına gelen hiçbir şey, senin başına gelmeyecektir. 

Farkında olmasak güzel ülke aslında…

Sevgiyle,


22 Nisan 2015 Çarşamba

Bugün düşünmek istemiyorum.

Dün akşam harika bir deneyim yaşadım.  Kadıköy Old City Comedy Club’ta Komikrofon etkinliğine katıldım.  Tanımadığım onlarca insan beşer dakikalık performans sergilediler.  Uzun zamandır bu kadar gülmemiştim.  Ve maalesef yine hatırladım, milletçe gülmeye o kadar ihtiyacımız var ki.  Mesela bugün için yazacak konu bile bulamadım.  Beynime reset atılmış gibiyim.  Mutluyum, rahatlamış ve huzurlu hissediyorum.  Bunları hissediyorum çünkü hala aynı frekansta olabildiğim onlarca insan olduğunu fark ettim bir kez daha.  Onları tanımıyorum, onlar da beni.  Ama anlaştık işte bir şekilde, sevgili Yunus Günçe’nin de söylediği gibi dans ettik adeta.  Normalde yazı yazmadan önce beynimde binlerce düşünce belirir, onları toparlar ve yazarım.  Bugün yazamadım.  Dün akşam aldığım pozitif enerji ve rahatlamanın ardından düşünmek istemiyorum belki, kafa yormak anlamsız bugün. 

Gülmek iyidir, mutluluk candır.  Ve bizim buna ihtiyacımız ne yazık ki had safhada.  O nedenle düşünmeyin bir günlüğüne, mutlu olun, gülün, sevinin ve tanımadığınız birini sevindirin mesela.  Kötü insanlardan arının sadece bir gün bile olsa.  Çünkü çok ihtiyacımız var.

Bu arada, fırsatınız olursa bu etkinliğe katılın.  İnanılmaz keyif alacaksınız.  Ne yazık ki değeri bilinememiş ve muhtemelen bilinemeyecek o güzel insanları keşfedin.

Gülebildiğimiz nice güzel günlere,

Sevgiyle.

18 Nisan 2015 Cumartesi

Dipnot

  • Buradan Patos reklamlarında oynayan kıza seslenmek istiyorum. Biri sana "sinemaya gidelim mi?" diye sorarsa, "hangi seans?" demeden önce "hangi film?" diye sormalısın bence.
  • Hülya Avşar ve kızının oynadığı reklam filmindeki iki büyük tespit ;
  1.   Ankara’da harika üniversiteler var
  2.  Ankara’da deniz yok!  (Milletçe Alkışlıyoruz!)
  • Yiyorum ama kilo almıyorum diyenleri de, “Milletçe Alkışlıyoruz!”
  • Köpeğe işkence yapan o askerlerin ceza almış olmasının verdiği haz, paha biçilemez.
  • “Her şey bitti!” mesajına istinaden, “Tamam, alışveriş yapayım gelirken.” diye mesaj atan insanın saflığı ve iyi niyetini istiyorum.
  • Twitter’da aniden takip eden ve sonra geri çekilenler size sesleniyorum;  Amacınız nedir?
  • Biscolata reklamını hazırlayan reklam firmasını, her izleyişte bir kez daha gönülden tebrik ediyorum.  İyi ki varsınız, hep olun güzel insanlar.  Sizi de “Milletçe Alkışlıyoruz”.  Yani en azından bayanlar olarak cidden alkışlıyoruz.
  • Blog işinde ilerleme kaydetmek için, bir ay boyunca her gün aralıksız paylaşım yapmak gerekiyormuş.  Her gün önce brokoli çorbası tarifi yazıp, son dakika aklıma geleni yazıyorum.  En büyük korkum bir gün çaresiz kalıp o tarifi yazacak olmak.
  • Evde zaman geçirmekten öğrendiğim; tek seferde şekersiz, şekerli ve orta kahve yapmak. 
  • Facebook timeline’da sakın üç sene öncesine gitme gafletinde bulunmayın.  Cidden kendinizden nefret edebilirsiniz.  Tecrübe ile sabit.  (O yazdığım yorumlar.  Ah o paylaşımların altına yaptığım yorumlar…)
  • Mart sonrası sahildeki yavru kedileri izlemeye bayılıyorum.  Denizi izlemeye de bayılıyorum.  Martıları da.  Kayalıklarda, adalara karşı oturmak beni mutlu ediyor.  Tamam tamam kısaca, sahile inince bildiğin sevgi kelebeğine dönüyorum.
  • Eski eşyalarımı karıştırırken, rahmetli eski patronumun resmini buldum.  Duygusala bağladım.  Nurlar içinde yat baba adam.  Anmak istedim.
  • Havalar hafif ısınmaya başladığından beri tatil hayalleri kurmaya başladım.  Şimdiden zihnimde 17 farklı şehre gittim bile.  Benim zamanım geliyor, hissediyorum.
  • İki gündür devam eden baş ağrımın semptomlarını Google’a yazdım.  Sonuç : 3 aylık ömrüm kalmış.  O kadar bile olmayabilir henüz emin değiliz, Yandex’ten tahlil sonuçlarını alacağız.
  • Taraf tutmayan insan bana samimi gelmiyor.  Öyle şey mi olur?  Dizi izlerken bile bir karaktere sempati duyarken, diğerine diş biliyorum ben.
  • Bazı insanlara vermek istediğim yegane ders; Beyin nedir, nasıl kullanılır?
  • Ve son olarak.  Detoksa başladım, 7 gün boyunca neredeyse katı yiyeceklere veda ediyorum, o nedenle mümkünse yanımda yemek yenmesin ve kahve içmeye teşebbüs bile edilmesin.  Teşekkürler.
Sevgiyle,


8 Nisan 2015 Çarşamba

Mazeretim var.

Yüzmekten korkuyosun, boğulabilirsin.  Deneme bile.  Uçmaktan korkuyorsun, uçak düşebilir deneme bile.  Konuşmaktan korkuyorsun, karşındaki söylediklerinden hoşnut kalmayabilir.  Sus, konuşma, fikir belirtme.  Ya sevilmezsen, ya onaylanmazsa söylediklerin.  Hayat zehir olur sonra.  Peki hiç denedin mi?  Kafanda oluşturduğun kalıbı ne kadar kırabiliyorsun sen?  Limitlerin nelerdir biliyor musun?   Kaç kez aştın kendini?

“Kaç kere denediğiniz değil, nasıl bitireceğiniz önemlidir. “ Bu söz, Nick Vujicic’e ait.  Doğuştan kolları ve bacakları olmayan adama.  Hani sen yüzünde sivilce çıktığında bile hayatı kendine zehir edebiliyorsun ya bazen, yapma işte.  Nick, yüzüyor, balık tutuyor, golf oynuyor, sörf yapıyor, evli ve bir çocuğu var.  Dahası, gayet sağlıklı olduğu halde, hayatı kendine zehir etmeyi benimsemişlere seminerler düzenliyor, onları hayata tutunmaları konusunda ikna ediyor.  Denemeni önemini gösteriyor.  İnsan onun konuşmasını dinlerken utanıyor kendinden.   Ne kadar önemiz sorunlar yüzünden hayata kaç kez küstüğü geliyor aklına bir bir.  

Herkesin sorunları hemen hemen aynıdır, kişilerin yaşamını farklı kılan, sorunlara ürettikleri çözümlerdir.  Bırakmak, ümitsizliğe kapılmak işin kolayı.  Savaşıp, mücadele edebildiğin sürece varsın.  Ve bir de inandığın sürece.  Unutma, evrenin seninle ilgili muhteşem planları var.  Acele edip işin sihirini bozma.  Senin için sürpriz bir parti düzenleniyormuşcasına hazırlan, mutlu ol, yaşa ve en önemlisi an’ın tadını çıkar. 

Ve birde mucizelere inan, kim bilir belki bir gün birini sen yaratacaksındır.

Sevgiyle,

5 Nisan 2015 Pazar

Hayvanlar !!!

Şimdi gözlerinizi kapatın ve bir evde olduğunuzu düşünün.  Bahçedesiniz.  Kocaman, göz alabildiğine yemyeşil bir bahçe.  Etrafınızda 50’den fazla kaplan, aslan, jaguar…  Ayağınızın altında, bacağınızın yanında, başınızın üzerindeler.  Nasıl, korkutucu değil mi?  Değil.  Resimdeki adam Eduardo Serio.  Kısaca Eddie. 


Meksika’da yaşam alanını 50’den fazla yırtıcı hayvan ile paylaşıyor.  Hepsi onun bebekleri.  Hepsi için ne derece savaştığını, onları ne şartlardan kurtardığını ve dahası bunu yapabilmek adına kendi hayatından nasıl vazgeçtiğini en iyi bilenlerden biriyim.  Çok değil, 10 ay önce kendi hayatını yaşayan biriydi o.  Ta ki Cielo isimli siyah jaguarı görene dek.  Cielo, insanlar tarafından uyuşturucu ilaçlar verilerek, hayatı boyunca fotoğraf çekiminde kullanılıp, üzerinden para kazanılması hesaplanan  zavallı yavru bir siyah jaguar.  Eddie’nin ve dolayısıyla milyonlarca insanın dünyasını değiştirecek olan bebek.  Cielo Eddie’nin bebeği, ilk göz ağrısı ve mucizeyi başlatan yavru.  Eddie’nin sadece 10 ayda 1,5 milyon takipçisi oldu instagram’da.  Kendisine gönderilen bağışlar ile diğer canlıları kurtarmaya adadı şimdi hayatını.  Yaşadığı evde yaz kış şort ile dolaşır.  Nedenini soranlara da  “Kendimi tamamen onlara teslim ediyorum  ve biliyorum ki onlar çoğu insandan daha vicdanlı.  Biz bir aileyiz ve ailemizde kimse kimseyi incitmez.  Rotamız sadece sevgidir ve bu bizi birbirimize bağlar.” diye cevap verir.  Bunu kendi çevreniz için bu derece emin söyleyebilir misiniz?  Cevap vereyim mi, hayır.  Bilemezsiniz.  Neden mi? Kötüdür insan.  Savaşları başlatandır insan, sebepsiz yere kartopu oynadı diye birini öldürendir insan,  yalan söyleyendir insan, gece uyurken evine girip eşyalarını çalandır insan, dedikodu yapandır, kötü söz söyleyendir, iftira atandır, doğayı yok edendir, kendindan başka canlının yaşamasına saygı göstermeyendir insan. 

Hayvanların çıkarları yoktur oysa, sizden sevgi ve ilgi dışında beklentileri de olmaz.  İnsanlar ile karıştırmamak gerekir hayvanları.  Hayvanlarla zaman geçirirken korkmayın sakın, endişelenmeyin.  Onlar sizin yüzünüze gülüp arkadan dedikodunuzu yapmaz, kuyunuzu kazmaya çalışmaz, sözleri ile sıkıntı yaratmazlar hayatınızda.  Kendi türlerini zevk için öldürmezler.  Yakmazlar mesela, tecavüz de etmezler onlar, gey, lezbiyen, farklı dine, mezhebe mensup yada farklı düşünüyor diye dışlamazlar kendi türlerini.  Ama insanlar yapar. 
Hadi itiraf edin, başlığı gördüğünüzde birine hakaret edeceğimi düşündünüz değil mi?  “Hayvanlar” sözcüğünü görünce birine nefret dolu satırlar yazdığımı sandınız.  Şimdi tekrar düşünün, birine hakaret etmek istersem hayvan mı derim, insan mı?...

Sevgiyle,              
                                                                                         
İlgilenenlere not : Eduardo ve yaptığı güzelliklerin tümünü http://www.blackjaguarwhitetiger.org/ sayfasından takip edebilirsiniz.

Kendi yolumda ilerliyorum, müsaade eder misiniz lütfen !...

 Tüm tanıdıklarımdan duyduğum ortak yegane cümledir  “Ama sen farklısın, hemen muhabbet etmeye başlayıp kaynaşabiliyorsun.   Çok neşelisin, hep gülüyorsun” .  Evet, aynen öyleyimdir.   “Peki nasıl yapabiliyorsun?” sorusu gelir arkadan.  Basit.  Canımın istediklerine kulak veririm sadece.  Ancak kendi isteklerime hizmet ettiğimde mutlu olurum çünkü.  Bu kadar basittir bakış açım.  Kendi hayatımda yönetmen, senarist, başrol oyunculuğu görevlerini başkalarına verip, kendi romanımda figüranlığa boyun eğdiğim sürece mutlu olamam.  Canımın istediğini yapabildikçe bağımsız ve güçlü olabilirim.  Tek seferi olan bu yolculukta istediğim duraklarda inebilirim.  Var olmak için denemek gerekir  bilirim.   Yeni  şeyler  tecrübe ettikçe var olabilirim, gülebilirim.  Yenilendikçe.   Çünkü yenilenmek güzeldir.  Yeni insanlar tanımak ise bir harika.  Başkaları konuştuğunda yeni şeyler öğrenirim.   Çünkü bilirim ki, ben kendimi anlattığım sürece sadece beynimdekileri  tekrar ederim.  Mesela sınırsız, eğlenceli ve özgür olabilmek güzeldir bence.   Gittiğim restaurantlarda yemek yapabilmek, sahilde bakla falı bakan kadına dönüp, hadi gel sende kahve iç  bende sana kahve falı bakayım demek samimi gelir bana.  Çoğu kişi yadırgar bunları belki ama, beni gerçekten tanıyanlar bunlara yabancı değildir.   Benim için yenilenmek, saçını başını değiştirmek, yeni kıyafetlerinle ortalıkta salınmak değildir.  Yeri gelir bir tek cümle duyar ve yenilenirim ben.  Bu cümleyi kimden duyacağımı kestiremem, işte o yüzden yepyeni insanları katarım hayatıma.   En iyi bildiğim şey, tek bir mumun binlerce mum yakabilecek güçte olduğudur.   

Yanılırım elbette arada sırada.  Yanılmak büyümektir.  Büyümek olgunlaşmak,olgunlaşmaksa mutlu olmaktır.  Hayatımı en basite indirgenmiş şekilde yaşarım, severim,  sevinirim, mutlu olurum.  Sinir de olurum elbette.  Mesela, beni ben yapan hareketlerimi değiştirmeye çalışanlara ayrı bir sinir olurum.   Dünyaya at gözlüğü eşliğinde gelmiş ve bunu gururla en kıymetli aksesuarıymış gibi taşıyıp, başkalarına “diğer” muamelesi yapanlara sinir olurum.  Zıt kutuplar çekmez beni.  İnsanım ben derim, mıknatıs değil.   Kalbim dümenimdir.  Hayat felsem ise yanıltma.  Yanılabilirim ama yanıltmamaya özel özen gösteririm.  İşte o zaman sevildiğimi en yoğun şekilde hissederim.  Hissettikçe yaşar, yaşadıkça yeni insanlarla tanışır, tanıştıkça yenilenir, yenilendikçe mutlu olurum.

Kendi içinde kendi mutluluk döngünü kurduğun anda tebrikler, artık sende mutlusundur.

Yaşadığın an’da mutlu ol.  O an senin hayatın…

Sevgiyle,


4 Nisan 2015 Cumartesi

Zararlı çiçeklerim

Küçükken anneannem ile yaza girerken çiçek ekerdik.  Saksıdaki çiçeklerinde topraklarını değiştirirdik.  Anneannem severdi yeşili, çiçekleri, hayvanları.  Zarar vermemek adına elinden geleni yapardı.  Bir de inanırdı benim elimin uğuruna, "yeşil parmaklısın sen" derdi bana sık sık.  Ektiğim tüm çiçekler büyüyordu, serpiliyordu çabukça ona göre.  Ama bir gün şaşırtmıştı anneannem beni.  Çiçekleriyle konuşan, onları dinleyen, zarar veremeyen kadın o baharda çiçeklerin yanındaki otları koparıyordu.  Capcanlı görünüyorlardı bana oysa.  "Neden" dedim "neden zarar verdin onlara, neden kopardın?".  Bana gülümsedi ve " şimdi söyleyeceklerimi çok iyi dinle kızım" dedi.  " Çiçeklerin kurumamasını, köklerine zarar vermemesini istiyorsan arada sırada zararlı otları koparıp atman gerekir.  Ama öncesinde gözlem yapacaksın, bir süre oradaki otun bitkine zarar verip vermediğine bakacaksın, ona şans vereceksin.  Eğer beraber aynı saksıda büyüyebiliyorlarsa tamamdır o ota dokunma, ancak çiçeğine zarar veriyor ve solmasına sebep oluyorsa koparman gerekir. Ve kızım bu söylediklerimi hayatına yayabilirsen eğer, işte senden başarılısı ve güçlüsü olmaz." Küçüktüm anlamamıştım, söylediği şeyin bitki bakımından ibaret olduğunu sanmıştım.  Büyüdüm, anladım.  Bazen bir sözü hayat felsefeniz yaparsanız, başarırsınız.  İç sesinizden kurtulun dış sesleri dinleyin.  Gözlemleyin ve başarın.  Zaman verin, şans verin, iyi olun, iyilik yapın.  Ama vakti geldiğinde kurtulmayı bilin.  Bağlanın delice ama silebilecek kadar da güçlü olun.  Sevgiyle...