Değişiyorum, farklıyım artık, bunu tüm kalbimle ve ruhumla hissediyorum. Ve en önemlisi bu hoşuma gidiyor. Algılarım daha açık artık, daha net görüyorum, daha enerjiğim. Daha bi ben oldum. Sen'i daha iyi görebilen ben. Duygularımın kölesi, mantığımın yardımcısıyım. Sorumsuzca ve bazen büyük risklerle. Yepyeni başlangıçlara, yepyeni hayallere, yepyeni dünyalara yapılacak keşiflerin kaptanıyım. Doğanın seslerinde kayboluyorum artık. Belki bir cırcır böceğinin namelerinde buluyorum huzuru, belki yağmur damlalarının melodisinde. Yazıyorum mesela, umarsızca, düşünmeden, hesaplamadan ve belki hadsizce. İnsanların hayalleri betondan yapılar üzerine kuruluyken, ben çıplak ayakla kumsalda yürüyorum. Biliyorum çünkü, bu mutlu ediyor beni. Tanıdıkları Ben'den memnun olmayıp, kendi hayallerindeki Ben'i yaratmaya çalışanlardan uzaktayım artık. Onların niyeti belli, zihinlerinde yarattıkları Ben ile mutlu olmak! Daha kararlıyım, küstahça kendinden emin olan, özgüvenini gereksiz şekilde şişirmişlerden uzakta, daha bir rahatım. Planlarım da var. Huzuru bulduğum kimseler ve mekanlar yoldaşlarım olacak. Cümlelerim değil belki ama, gözlerim feryat edecek artık. Bak buradayım! Ne kadar toplu taşıma aracı varsa hepsine binerek, küçük şehir turu yapacağım. Kendi yaşadığım şehirde turist olacağım ara sıra. Vapura binip sıcacık simit alıp, martılara ikram edeceğim. Senelerdir bana yaşattıkları görsel hazza teşekkür edeceğim. Şu yabancı misafirleri götürdüğüm Topkapı Sarayı'nın denize bakan yeşil bahçesinde bu kez kendimi kaybedeceğim. Kendime odaklanacağım! İçime, en derinime. Senelerdir eften püften şeyler için yorduğum ve sıktığım ruhumdan özür dileyeceğim. Aslında olay basit, biraz farkında olup, biraz yaşamayı bileceğim.
Diyeceğim o ki, ben uyanıyorum artık. Ve 30 senelik uykumun rehavetini kenara bırakıyorum.
Tavsiye ederim.
Sevgiyle.
delirme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
delirme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
19 Mayıs 2015 Salı
30 Nisan 2015 Perşembe
Sana Ne!
Yazıyorum ben, rahatlamak adına, zaman geçirmek adına, kendimi mutlu etmek adına yazıyorum. Paylaşıyorum hiç tanımadığım, muhtemelen de tanışmayacağım insanlarla. Benim gemim burası, kendi dümenimin başındayım ben. İster Kuzeye çeviririm rotamı, ister Güneye. Ben yazarım, sen değer verir, okursan, mutlu olurum. Elbette görüş ayrılıklarımız olur, bundandır zaten, hepimizin ayrı beyin kullanıyor olması. Yeri gelir beğenmezler yazıyı, farklı olur görüşleri, yorum yazarlar, bende saygı duyarım. Lakin, hakarete tahammül etmem, edemem. Twitter'da daha önce tanışmadığım birinin, okuduğu yazıya istinaden bana hakaret etmesini kaldıramam. Ne kadar tanıyorsun ki sen beni? Ne zaman karşılaştık seninle? Ne gibi bir zarar verdim ben sana? Benim hakkımda ne kadar fikir sahibisin? Yazdığıma katılma, işte buna saygı duyarım ama fazlasına asla! Sen siyahı sev, bırak ben beyazımla yaşayayım. Hakaret ettiğinde çirkinsin çünkü, haksızsın, yaralamaya çalışırken beni, en derin yaralarından faydalanıyorsun. Televizyon gibi düşün burayı, beğenmediysen geç git. Kalma. Ama çirkinleşme lütfen. Buradan yazıp, yetmedi deyip, twitterdan, olmadı instagramdan, bu da yetmez bir de gazeteden yazayım deme. Senin gibi çirkinleşmem ben, engellerin biter gider. Fazlası olmazsın benim için, olamazsın. Ne kadar tanıyorum ki seni üzüleyim. Gerçi üzülürüm bak, sadece senin adına üzülürüm ama. Yazık derim, şiddet onun yegane iletişim aracı olmuş, sözlerin en çirkinlerini, en bozuk olanlarını, en kırıcı olanlarını seçebiliyor, ancak bu, fazlası yok.
Küfür etmek kolaydır. Yabancı dil öğrenmeye başladığında bile önce küfür etmeyi öğrenirsin. Zor olan doğru kelimelerle kendi düşünceni açıklamaktır. Budur mühim olan, budur seni sen yapan.
Kendimi ifade etmeyi seviyorum ben, bunun için yazıyorum zaten. İmkanım oldukça da yazacağım. Sende kendini ifade et, yaz sende. Tartışalım ama o seviyenin altına inmeyelim. Sevgi gösteremiyorsak dahi, saygı duyalım. Gerçekten zor değil.
Gökkuşağı tek renk olsa, bu kadar güzel görünmezdi. Farklılıklar oldukça güzeliz. Konuştukça, anlaştıkça, sevdikçe güzeliz.
Sevgiyle.
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
canlı,
cinsiyet ayrımı,
delirme,
farklılık,
fenomen,
günlük yazı,
günün yazısı,
haftasonu,
pozitifenerji,
samimiyet,
teşekkür ederim,
ülkece deliriyoruz
27 Nisan 2015 Pazartesi
Mizahı olmayan Ülke
Geç yazdım bugün.
Erkenden bitirdim aslında yazımı, Pazartesi Günü’nde güneş, kuş
cıvıltıları falan filan diye güzel bir yazı hazırlamıştım. Espri ile süslenmiş güzelce bir yazıydı. Ama iptal ettim. Mizahı kaldıracak halim yoktu. Yazıyı yayınlamıyorum. Alıştım iptallere zaten. Bugün öğrendim Üniversite Şenlikleri de iptal edilmiş mesela. Şaşırdım mı, hayır!. Twitter’dayım neredeyse tüm gün. Zaten bir kaç gün önce "aydın" bir grubun, şenlikleri iptal mi edersiniz, yoksa zorla basalım mı? şeklinde "medeni" çıkışlarından haberdar olmuştum. Hazırlıklıydım böyle bir olaya. Haber izlemiyorum, izleyemiyorum daha
doğru olur aslında. Sıkılıyorum, yüreğim
kaldırmıyor. Yasak kelimesine tahammülüm
kalmadı. "Ben yapamıyorsam, o olay
yanlıştır" düşüncesine tahammülüm kalmadı.
Yozlaşmaya tahammülüm kalmadı.
Muhteşem bir hayat sürenlerin, sürekli mağdur olmalarını söylemelerine
ve dahası esas mağdurların buna hala inanabiliyor olmalarına tahammülüm
kalmadı. Tünelin ucundaki o ışığa bir
türlü erişememeye tahammülüm kalmadı. Böylesi şaka gibi olaylar her gün yaşanırken tepkisiz kalamıyorum.
Sıkıldım, bunaldım, daraldım ve tahammülsüzüm. Belirli düşünce kalıbına sahip
olmayanlardanım ve farkındayım. Ülkece
deliriyoruz ve bunun farkında bile değiliz.
Aslında fark etmek o kadar da zor değil.
Ayırabiliyorsan tek bir gün, bir saatini ayır ve haber bülteni
izle. O zaman durumun ne hale geldiğini
anlayacaksın.
Hazırdım, yazmıştım, şimdi değilim, yazamıyorum. Gördüklerimi bir kenara bırakıp, içimde
oluşan panik içindeki o sese kulaklarımı kapatıp, görmezden, duymazdan
gelemiyorum.
Deliriyoruz ve bunu biliyoruz. İyilikler yanımızda olsun.
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
delirme,
enerji,
ülkece deliriyoruz,
yozlaşma
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)