dostluk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
dostluk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

1 Şubat 2016 Pazartesi

Normal Olan Ne?

"30 yaşındasın artık, şu çocuk gibi hareketlerin nereye kadar sürecek, büyümeyecek misin sen?" arkadaşım bana bu cümleyi kurduğunda profesyonel boksörden  en sıkısından yumruk yemiş gibi hissettim.  Cidden durup düşündüğümde ve dahası etrafımdaki "olgun" insanlara baktığımda, benden bir tık farklı olduklarını gördüm.  Sonra düşündüm acaba normal olan kim?  Normal ve olması gereken hareketleri kimler ve neler belirliyordu ki?



Sıkça başıma gelir, arkadaşlarla dışarı çıktığımızda yolda kedi köpek vs gördüğümde durup, kucağıma alır, sever oynarım.  Üstümdeki kıyafetin kirlenip kirlemeyeceği aklıma gelen en son şeydir.  Müzik çalan bir grup, eğer sevdiğim şarkıyı çalıyorsa karşılarında gülerek durur ve dinlerim.  Sabah yürüyüş yaparken mola verdiğim yerde boş salıncak varsa, denize karşı sallanırım ve kimin bana bakıyor olduğu zerre umurumda olmaz.  Kendim için aldığım her şeyi hediye paketi yaptırırım. Tatile gittiğimde, ortam hoşuma gittiyse bir kaç gün uzatmam çevrem tarafından bile kabullenilmiştir misal.  Çok fazla plan yapmam, çevremdekiler de böyledir ama benim.  Pikniğe gitmeye sabaha karşı 5:30'da karar verip, 8:30'da iskelede buluşmamız gayet olağandır.  Yada öğle vakti "hadi tatile gidelim" dedikten sonra akşam otobüste buluruz kendimizi.  Kaldığım otelin lüks olması beni hiç ilgilendirmez, havuzuyla hiç işim olmaz, ama çalışan bayanın yatağıma bıraktığı, "hep böyle güzel gülün" mesajı beni havalara uçurur mesela.  Yeğenimle lunaparka gidip oyuncakları keşfetmek, kuşları kovalamak, bisiklete binmek, dans etmek benim olgunlaşmadığım anlamına gelmemeli.

Her türlü sıkıntıyı kafama takmak, dedikodu yapmak, insanları olduğu gibi kabullenmek yerine eleştiri yağmuruna tutmak, herkesi kendime göre şekillendirmeye çalışmak, doğadan uzaklaşmak, kaç yıldızlı otelde nerede fotoğraf çekebileceğimin hesabını yapmak, sevgimi diğer canlılarla paylaşmak yerine "hadi birleşip hep beni, sadece beni sevin" demek büyümekten sayılıyorsa eğer, kayıtlara geçmesi adına söylemek istiyorum ki kimse benden büyümemi beklemesin.  Çünkü denemem bile.  Büyümek demek cesaretli olmak demek değil mi, şimdi durup düşünün bakalım "kim ne der" dememek mi büyümek, yoksa herkesleşmek mi?

Ha son bir not : Evet, dostum diyebileceğim kişiler de biraz kalıbın dışında, biri ıssız bir adada, diğerinin evinde 180 taneden fazla aslan kaplan vs var ama seviyoruz birbirimizi, belki de bu nedenlerden ötürü iyiyiz biz.  Mümkünse tüm eleştirileri kendimize saklayalım ;)

Siz de bir günlüğüne içinizdeki ufaklığı serbest bırakın.  Ne mükemmel olduğunu hatırlayacaksınız...

Sevgiyle,


14 Ekim 2015 Çarşamba

Mutlu Olmak İçin


  • En az bir dil öğren, senden farklı lisanda konuşan insanlarla iletişim kur. 
  • Hayallerini beton yapılar üzerine kurma, unutma, gökyüzü, deniz, okyanus, yağmur damlaları ve yıldızların sahibi yok.  Onlar senin.  Mutlu olmadığında doğaya sığın.
  • Büyü ama yetişkin olduğunda çocukluğunu unutma.  İçindeki çocukla iletişimini asla koparma.
  • Dibe vuran insanlarla dost ol.  Dünyayı kocaman bir deniz olarak gör ve dibe vurmuş insanların senden daha güçlü olduklarını düşün.  Denizin en derinine inebilenler, nefesini senden daha fazla tutabiliyor demektir.  Ve belki bi gün sen de nefesini tutmak zorunda kalabilirsin.  Buna her daim hazırlıklı ol.
  • Sirklere, hayvanat bahçelerine ve yunus parklarına gitme.  Her şey ait olduğu yerde güzeldir.  Ve  sirklerde olduğu gibi, hayatının hiçbir döneminde senin eğlencen ve keyfin uğruna başkalarının acı çekmesine vesile olma.
  • Hayal gücünü elinden almalarına izin verme.  Hep düşle, daima düşle.  Gülme sesleri gelebilir sen düşlerken, işte o zaman tıka kulaklarını.  Duyma sana gülenleri.  Ama bunun yanı sıra, seninle gülebilenleri baştacın yap.  İşte onlar zor bulunuyor.
  • Geleneksel kalıpların dışına çık arada sırada.  Kimliğini yaşa, sana dayatmalarda bulunmaya çalışanlar olacak, onlara asla izin verme.   


  • Hikayesini tam anlamıyla bilmediğin kişileri asla yargılama.  Unutma her hikayede en az iki taraf vardır.
  • Gözlerini kapattığında kendi dünyanı yarat, kalbinle bak.  Kalbini dinle.  Seni mutlu eden tüm o anları hafızana kazı.  Anılarını dijital ortama değil, beynine depola.  Görmeden, bakmana gerek kalmadan hatırlayabildiğin anıların en değerlilerin oluyor…
  • Gülmek için sebep arama, yarat.  Sen, birinin kahkahasının kahramanı ol.
  • “Resmen çocuk gibisin” diyenlere teşekkür et.  Sonra şaşkın bakışlarının tadını çıkar.
  • En az bir hayvanı evcilleştir.  Onunla bağ kur.  Hayvanları seven arkadaşların olsun.
  • Asla arkadaşlarına zaman ayırmayı unutma.  Kim bilir belki hiç ummadığın birinin hikayesinde yer alırsın.  Ve belki o hikayenin kahramanı olursun.
  • Çok güzelsin.  Ve çevrendeki herkes çok güzel ve eşsiz birer parça.  Tanıştığın her insan doğanın bir mucizesidir.  Güzellik kavramının kalıbı yoktur.  Gözünle değil, kalbinle bakarsan göreceksin.
  • Vedalaşmayı bil.  Sevdiğin kimselere ve mekanlara veda etmen gerekecek.  Eğer birinin hayatında yer alacaksan, gözyaşlarını da hesaba katacaksın.  Ve o gün geldiğinde üzülme.  Sevdiğin insanları kalbinde saklamayı başarırsan, hep senin yanında olacaklar. 
  • Kimsenin bilmediği en az bir mekanın olsun.  Bazen kendi kendine kalman gerekecek. 
  • Canlı bir bitkin olsun.  Onu hayatta tutmak için zaman ayır.  Senin için özel olsun.  Senin olsun.
  • Üzgün olmanın da güzellikleri olacak.  Günbatımının keyfine daha iyi varabilirsin yada bir şarkının sözlerinin farkına varabilirsin böyle anlarda. 
  • Binlerce insanla tanışacaksın.  Bazen hayalini bile kuramayacağın insanlarla bağ kuracaksın.  Onların da senin gibi insan olduğunu fark edip şaşıracaksın.  Kimseyi gözünde büyütme.  Kimse için büyü biri olmaya da çalışma.  Evren aslında hepimizi eşit seviyor.  Mutlu insanlar bunun farkına varabilenler sadece.
  • Çocukken, ergenliğinde ve büyüdüğünde “Küçük Prens” kitabını oku.  Her okuduğunda daha da etkileneceksin.

“Öyle ya, Küçük Prens'in gezegeninde, her gezende olduğu gibi, faydalı otlar da, zararlı otlar da vardı. Elbette ki faydalı otun tohumu faydalı, zararlı otun tohumu zararlı olur. Ama tohumlar görülmez, toprağın altında uyurlar mışıl mışıl, ta ki günü birinde birinin aklına eser, uyanır. O zaman da gerinir, güneşe doğru incecik, sevimli ve zararsız bir filiz sürer ürkekçe. Bir turp ya da bir gül filiziyse bu, varsın istediği kadar büyüsün. Ama zararlı bir bitkiyse, onu görür görmez koparmak gerekir. Küçük Prens'in gezegeninde korkunç tohumlar da varmış.. Baobabsa öyle bir bitki ki erken davranmazsan, bir daha baş edemezsin onunla. Gezegenini baştan başa sarar, köyleriyle delik deşik eder. Hele gezegen küçük, baobablar da çok olursa, çatlatır gezegeni.
Küçük Prens daha sonra: "Bu, bir kendini disipline etme işidir. İnsan her sabah elini yüzünü yıkadıktan sonra, gezegenine çekidüzen vermelidir. Baobablar filizlenirken gül fidanlarına çok benzerler. Onun için, birini öbüründen ayırt etmez, hiç vakit kaybetmeden baobabları söküp atmayı iş edinmeli. Oldukça sıkıcı bir iş bu, ama çok kolay."

Sen sen ol, baobablarından kurtul.  O zaman sana asla zarar veremezler.


Mutlu olmak aslında bu kadar basit...

Sevgiyle,

23 Temmuz 2015 Perşembe

Düğün ve Cenaze...

Hayat tuhaf. Bir gun once +1 olduguna sevinirken, bir gun sonrasi bir bakmissin -1 sin. Bir gun once kahkahalar atarken, bir gun sonrasi gozyaslari ele gecirmis seni. Ama her seye ragmen gulmeye devam ediyorsun, buna programlanmissin. Biliyorsun ki, umutsuzluga bir kez yenilirsen, sonrasi hep mutsuzluk. Kökünü kurutan yabani ot gibi sarip sarmalamis seni. Biliyorsun ki, gulmeye devam edebildikce varsin, guldukce sensin. Dedim ya hayat tuhaf. Bugun canim cicim dediklerinin cogu, bes sene sonra hayatinda olmayacak belki ve belki, en yalniz oldugunu dusundugun ve en ummadigin anda, bir gulumseme ile yesereceksin. "Bittim", dediginde yeniden baslayacak nedenlerin olacak. Her sonun bir baslangic oldugunu anlayacaksin. Bileceksin ki, amazonlarda kanat cirpan kelebek, amerikada yagmur yagdirabilecek gucte ve, makinenin tum o kucuk parcalari, sen tam olarak olman gereken yerde, olman gereken zamanda bulun diye durmaksizin calisiyor olacak. Bileceksin ki, evren aslinda seni cok seviyor. Kayiplarin aslinda kayip olmayacak bir sure sonra. Hayatina kattiklarina sukredeceksin. Ölümle bile barisacaksin. Sukredeceksin, minnet duyacaksin hayatina girenlere ve sana yasattiklari sevgiye. Ve uzulsende yola devam edeceksin. Evren sana en dogruyu gostersin diye. Bileceksin ki hayat devam ediyor. Sonra var gucunle devam edeceksin yola, ve hep umacaksin. Her sey dogru yerde ve dogru zamanda olsun diye. Hep +1 olmak umidi ile...

12 Haziran 2015 Cuma

Minik Şeytanlar...

Siz hiç nefret ettiniz mi?

Nefret, ne kadar güçlü bir kelime.  Ne duygular, ne kalp kırıklıkları, ne hüzünler, ne umutsuzluklar barındırıyor içinde.  Bu kelimeyi tam anlamıyla hissedene dek neler yaşar o insan?

Nefret etmezdim ben, kısa, çok kısa süre öncesine dek.  Tanıdığım herkes "sevgi pıtırcığı" veya "gülen bayan" dediler bana.  Böyleydi evet.  Hala da öyle ama araya başka duygular da karışabiliyor.  Nefret ettiklerim kimler biliyor musun?

Örümcek beyinlilerden, yaptığın iyilikleri, hiç olmamışcasına görmezden gelenlerden, en değerli şey olan zamanının boş yere çalmışlardan, adalet duygusu gelişmemişlerden, "ben güçlüyüm" diyerek, karşısındakini ezmeye çalışanlardan, hadsiz insanlardan, ilk anlaşmazlıkta, durup düşünmek yerine kendini ortaya "ben haklıyım" diye atanlardan, yol yordam nedir bilmezlerden, içi çürümüşlerden, fesatlardan, mevsimlik arkadaşlardan, şeytanın minik yardımcılarından, sevgi duygusunu tadamamışlardan nefret ederim.

Sevdiğim şeyler de var elbet.  Nefret ettiklerimi, hayatımdan gözümü dahi kırpmadan çıkarabilme yeteneğime hayranım mesela.  Saniyenin 10'da 1'i hızda soğuma yeteneğime bayılıyorum örneğin.

Nefret ettirmediğin, sevgiyi sınırsızca ve sonsuzlukla sergileyebildiğin insanlara sıkı sıkı sarıl.  Bırakma onları.  Haftalarca ve hatta aylarca görüşemesen de, orada bir yerde olduğunu bildiklerini en kıymetli varlığın haline getir.  Samimi olanları ayrı bir sakla ama.  Konuşurken "acaba" demediklerini ne yap, ne et, tut hayatında.  Eğer bu dünyaya bir daha başka bir bedende geleceğine inanmıyorsan tek şansın var demektir.  Koru sevdiklerini ve defet nefret ettiklerini.

Bırak, kalanlar yeşillik olarak devam etsinler kendi hayatlarına.  Seninkine etki etmelerine asla izin verme.

Sevgiyle kal okuyucu, sevgiyle...


19 Mayıs 2015 Salı

30 senelik uyku...

Değişiyorum, farklıyım artık, bunu tüm kalbimle ve ruhumla hissediyorum.  Ve en önemlisi bu hoşuma gidiyor.  Algılarım daha açık artık, daha net görüyorum, daha enerjiğim.  Daha bi ben oldum.  Sen'i daha iyi görebilen ben.  Duygularımın kölesi, mantığımın yardımcısıyım.  Sorumsuzca ve bazen büyük risklerle.  Yepyeni başlangıçlara, yepyeni hayallere, yepyeni dünyalara yapılacak keşiflerin kaptanıyım.  Doğanın seslerinde kayboluyorum artık.  Belki bir cırcır böceğinin namelerinde buluyorum huzuru, belki yağmur damlalarının melodisinde.  Yazıyorum mesela, umarsızca, düşünmeden, hesaplamadan ve belki hadsizce.  İnsanların hayalleri betondan yapılar üzerine kuruluyken, ben çıplak ayakla kumsalda yürüyorum.  Biliyorum çünkü, bu mutlu ediyor beni.  Tanıdıkları Ben'den memnun olmayıp, kendi hayallerindeki Ben'i yaratmaya çalışanlardan uzaktayım artık.  Onların niyeti belli, zihinlerinde yarattıkları Ben ile mutlu olmak!  Daha kararlıyım, küstahça kendinden emin olan, özgüvenini gereksiz şekilde şişirmişlerden uzakta, daha bir rahatım.  Planlarım da var.  Huzuru bulduğum kimseler ve mekanlar yoldaşlarım olacak.  Cümlelerim değil belki ama, gözlerim feryat edecek artık.  Bak buradayım!  Ne kadar toplu taşıma aracı varsa hepsine binerek, küçük şehir turu yapacağım.  Kendi yaşadığım şehirde turist olacağım ara sıra.  Vapura binip sıcacık simit alıp, martılara ikram edeceğim.  Senelerdir bana yaşattıkları görsel hazza teşekkür edeceğim.  Şu yabancı misafirleri götürdüğüm Topkapı Sarayı'nın denize bakan yeşil bahçesinde bu kez kendimi kaybedeceğim.  Kendime odaklanacağım!  İçime, en derinime.  Senelerdir eften püften şeyler için yorduğum ve sıktığım ruhumdan özür dileyeceğim.  Aslında olay basit, biraz farkında olup, biraz yaşamayı bileceğim.

Diyeceğim o ki, ben uyanıyorum artık.  Ve 30 senelik uykumun rehavetini kenara bırakıyorum.

Tavsiye ederim.

Sevgiyle.