pozitifenerji etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
pozitifenerji etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

18 Temmuz 2015 Cumartesi

Mini Kaçış

Kaçacaksın bazen.  Yalnız kalacaksın.  Doğa ile baş başa olacaksın.  Delicesine özlediğin sevgilinmiş gibi sarılacaksın, huzuru, neşeyi, sükuneti, dinginliği ve güzellikleri onda bulacaksın.  Sen susacaksın bazen, dinleyeceksin.  Geçmişe gideceksin, bugün ile kıyaslayacaksın.  Arada nasıl değiştiğine şahit olacaksın.  Neler kaybettiğini ve kazandığını göreceksin.

Ben kaçtım.  Hem eğlendim, hem dinlendim, hem de duygulandım.



Sizin hayatınızda sekiz senede neler değişti?  Ben hemen hemen her şeyi yenilemişim meğer.  Başta kendimi.  İyi de yapmışım.  Onu da farkettim.  Doğaya ait olduğumu ve bunun önüne kimsenin geçemeyeceğini anladım yine.  Sonra torunum geldi.  kocaman olmuş, onu sevdim.  Şuncacıktı ;
                           

Artık bu kadar olmuş ;

Dediğim gibi, bazen susmak en büyük itirafları beraberinde getirir.  Zaman en büyük değişimlerin sebebidir.  Ve doğa, seni kendine getiren mucizedir...

Haa bu arada unutmadan, saçıma da hep istediğim gibi bir tutam yeşil ekletiverdim.


Son olarak sevgili okuyucu, Hayallerini hırslarına kurban etme.  Bırak betondan hayaller kursun diğerleri, sen minicik şeylerle mutlu ol, geri çekil ve izle.  Gör bak bakalım esas zengin kim?

Sevgiyle,

1 Haziran 2015 Pazartesi

Canım istedi...

Canim oyle istedi sevdim. Canim oyle istedi kendi nedenlerimi yaratip, karsimdakinden nefret ettim.
Canim oyle istedi acaba sesim nasil, acaba insanlar hoslanmaz mi korkusu yasamadan bagira bagira sarki soyledim.
Canim istedi yurudum saatlerce, canim istedi kostum. Canim istedi gunlerce evden cikmadim.
Canim istedi en iyi arkadasim kedi, kopek yada karga oldu bir sure.
Canim istedi en olmadik yerde super espriler yaparak kendimi zorda birakma pahasina da olsa eglendim.
Canim istedi denizde buldum ozgurluk hissini, kactim gittim bir kac gunlugune.
Canim istedi kahkaha attim. Kim ne dusunur diye dusunmedim hic.
Canim istedi cimenlerde ciplak ayakla yurudum, canim istedi kumsalda sabaha kadar oturdum.
Canim istedi karsimdakiyle eglenmek adina benimle alay etmesine izin verdim. Esas akillinin kendisi oldugunu dusunmesini sagladim.
Canim istedi en derin sirlarimi paylastim, canim istedi en derinime sakladim.
Canim istedi yetistirmem gereken isleri sarkittim, canim istedi bos vaktimde bir projede gonullu oldum, deliler gibi calistim.
Canim istedi itiraf ettim, canim istedi susmayi tercih ettim.
Canim istedi eglendim, canim istedi eglendirdim.
Canim istedi en onde oldum, canim istedi hayalet kesildim. Kimseler goremedi beni.
Canim istedi cok degisik gorundu insanlara hareketlerim, canim istedi kabul goren davranislar sergiledim.
Canim istedi kalbimi dumenim yaptim, canim istedi beynimi komutaya gecirdim.
Canim istedi istedigimi aldim, sonra aldigim seyi istememis oldugumu farkettim, hemen vazgectim.
Canim istedi oyunu kuralina gore oynadim, canim istedi kural tanimadim.
Canim istedi ilgilendim, cok ilgilendim, canim istedi buz kestim.
Canim istedi yeni tanistigimla can ciger oldum, canim istedi en yakinima yabanci oldum.
Canim istedi yazdim, canim istedi okudum.
Canim istedi aydinlandim, canim istedi aydinlattim.
Canim istedi gozlerimi kapatmayi tercih ettim, canim istedi tum detaylara hakim oldum.
Mesela bugun canim istedi, sahilde kayaliklarin uzerinde bu yaziyi yazdim.
Hadi bugun sen de caninin istedigini yap... Inan bana cok iyi gelecek...

Sevgiyle...

30 Nisan 2015 Perşembe

Sana Ne!

"Sana ne?"  Nasıl güzel bir cevap.  Özeline müdahale etmeye çalışanlara, saygısızlara, sınırını bilmeyenlere, hayata at gözlüğü eşliğinde gelmişlere ve bunu en mühim aksesuarlarıymışçasına kullanıp, sana da kullanman adına baskı yapanlara verilebilecek, en rahatlatıcı ve en kısa cevap.  Benim için acil çıkış kapısı.  Karşımdaki ile mantık çerçevesinde konuşamayacağımı hissettiğimde, bu cevabı veririm daima.  Kuvvetle muhtemel onunda buna verilebilecek cevabı yoktur zaten, susar, tartışma başlamadan biter.

Yazıyorum ben, rahatlamak adına, zaman geçirmek adına, kendimi mutlu etmek adına yazıyorum.  Paylaşıyorum hiç tanımadığım, muhtemelen de tanışmayacağım insanlarla. Benim gemim burası, kendi dümenimin başındayım ben.  İster Kuzeye çeviririm rotamı, ister Güneye.  Ben yazarım, sen değer verir, okursan, mutlu olurum.  Elbette görüş ayrılıklarımız olur, bundandır zaten, hepimizin ayrı beyin kullanıyor olması.  Yeri gelir beğenmezler yazıyı, farklı olur görüşleri, yorum yazarlar, bende saygı duyarım.  Lakin, hakarete tahammül etmem, edemem.  Twitter'da daha önce tanışmadığım birinin, okuduğu yazıya istinaden bana hakaret etmesini kaldıramam.  Ne kadar tanıyorsun ki sen beni?  Ne zaman karşılaştık seninle?  Ne gibi bir zarar verdim ben sana?  Benim hakkımda ne kadar fikir sahibisin?  Yazdığıma katılma, işte buna saygı duyarım ama fazlasına asla!  Sen siyahı sev, bırak ben beyazımla yaşayayım.  Hakaret ettiğinde çirkinsin çünkü, haksızsın, yaralamaya çalışırken beni, en derin yaralarından faydalanıyorsun.  Televizyon gibi düşün burayı, beğenmediysen geç git.  Kalma.  Ama çirkinleşme lütfen.  Buradan yazıp, yetmedi deyip, twitterdan, olmadı instagramdan, bu da yetmez bir de gazeteden yazayım deme.  Senin gibi çirkinleşmem ben, engellerin biter gider.  Fazlası olmazsın benim için, olamazsın.  Ne kadar tanıyorum ki seni üzüleyim.  Gerçi üzülürüm bak, sadece senin adına üzülürüm ama.  Yazık derim, şiddet onun yegane iletişim aracı olmuş, sözlerin en çirkinlerini, en bozuk olanlarını, en kırıcı olanlarını seçebiliyor, ancak bu, fazlası yok.

Küfür etmek kolaydır.  Yabancı dil öğrenmeye başladığında bile önce küfür etmeyi öğrenirsin.  Zor olan doğru kelimelerle kendi düşünceni açıklamaktır.  Budur mühim olan, budur seni sen yapan.

Kendimi ifade etmeyi seviyorum ben, bunun için yazıyorum zaten.  İmkanım oldukça da yazacağım.  Sende kendini ifade et, yaz sende.  Tartışalım ama o seviyenin altına inmeyelim.  Sevgi gösteremiyorsak dahi, saygı duyalım.  Gerçekten zor değil.

Gökkuşağı tek renk olsa, bu kadar güzel görünmezdi.  Farklılıklar oldukça güzeliz.  Konuştukça, anlaştıkça, sevdikçe güzeliz.

Sevgiyle.



13 Nisan 2015 Pazartesi

Sensin Günaydın. Pazartesi Sendromu...


Sen de yeni haftaya benim gibi yatağa yapışarak ve annenin çekiştirmeleri ile başlayanlardan mısın?  Alarm sesini en sevdiğin şarkı bile yapsan, kalkma vaktinin geldiğini anladığı an, işe gidecek olma düşüncesi balyoz gibi kafana vuruyor mu? Hemen kendini dinlemeye başlıyor musun, hastasındır belki mesela? Harika bir mazeret barınıyor olabilir bedeninde.
Pazartesi, haftanın başı, geleneksel diyet başlangıcı, tüm dj ve vj’lerin size sürekli hatırlatmaktan memnun oldukları o korkunç gün.  Evet böyle bir sendrom var maalesef ve çoğumuz bu sendroma yakalanmaya Pazar akşamından başlıyoruz.  İnternette az biraz sendrom hafifletici çözümler araştırdım ama?  Amerika’lı bir kişisel gelişim uzmanı amcanın bulduğu çözümler, Türkiye’de ne derece uygulanabilir sorguladım ;
  • “Sokağa çıktığınız da önünüze çıkan ilk kişiye sarılın.”  Tabi bunu yazan amcam Amerika’da, Türkiye’de karşı apartmandaki Pakize ablanın kocasına sabahın 7’sinde sarılmak, gerek ben, gerek karşı taraf için ne derece sağlıklı bir başlangıç olur, sorgularım ben bunu mesela. 
  • “İşe araçla gidiyorsanız diğer sürücülere yol verin.”  Canım benim ya.  Sen İstanbul’da sabah trafiğinden haberdar mısın acaba?  Verecek yol mu var?  Dahası yol olsa bile, sanki diğer sürücüler seni sıkıştırarak o yolu söke söke almaz mı?
  • “Toplu taşıma kullanıyorsanız, yaşlı yada genç farketmeksizin yer verin.”  Ollldu canım, hadi yaşlıyı anlarım da, ben metrobüste yer bulmuşum, oturmuşum, bir de o dört yapraklı yoncadan bile daha nadir bulunan o koltuğu başkasına vericem.  Hayır be versem bile başkası korkar, bilir değerini çünkü o koltuğun.  Kesin bir fenalık yaptığımı düşünür, oturmaz.
  • “Karşınızdakine küçük yalanlar söyleyin, sonrasında doğruyu söyleyerek onun güvenini tekrar kazanın.” Pardon ama karşımdaki insan saf mı acaba?  Yada satıştaki yeni evlenmiş ve borçları boyunu aşmış elemana “Akif, insan kaynaklarından duyum aldım, Cuma günü işine son verilecekmiş.” demek o elemanın bana güvenmesini mi sağlayacak? Akif beni acil servise yollayabilir.  Gerçi Pazartesi’nin kalanına evde devam edebilirim ama değmez. 

Peki bu sendromu Türkiye koşullarında hafifletmek için neler yapabiliriz yada benim çözümlerim neler?

  • En güzel parfümünü, en güzel kıyafetini bu güne sakla.  Saçlarını gerekirse 2 saat uğraşarak ahenkle dans ettir.  Erkeksen uğurlu kravatın vs. vardır tahminimce onu tak, traş ol ve misler gibi kok.
  • Diyete bugün başlama mesela.  Farklı ol.  Mükemmel bir kahvaltı et.  Hatta sonrasında meyve ye.
  • Evde evcil hayvanın varsa onunla zaman geçir, ona peruk tak, eğlen biraz J  sonunda böyle somurtabilir ama en sevdiği mamayı alıp, durumu telafi edebilirsin J
  • Çevrende somurtan insanların tümünü aşağıdaki resimle özdeşleştir ve eğlen J Ama bunu sakın onlara söyleme tabi.  Sonuç yine acil servis olabilir. :/


  • İş yerinde patrona yakalanmamak kaydı ile minik molalar ver.  Zaytunga, uludağ sözlüğe, en sevdiğin yazarların bloglarına göz at. 
  • Dinleme imkanın varsa telefondan, bilgisayardan vs. sevdiğin şarkıları dinle.

Pazartesi suçsuz, haftanın yükü onun üzerine yıkılmış, en az senin kadar mağdur, sıradan bir gün.  Empati yap, onunla dost olmayı dene, gülümse, kendine kahve ısmarla  ve akşamı bekle.  Hepsi geçecek ;)

Sevgiyle…


12 Nisan 2015 Pazar

Teşekkür ederim,

  • İstediğin kadar protein ve sebze yemenin (hemde istediğin kadar!) kilo vermeyi sağladığını keşfeden Pierre Dukan’a,
  • Gözümün gönlümün açılmasını sağlayan Biscolata erkekleri ve pek tabii ki Kıvanç Tatlıtuğ’a,
  • Reklam vermediğim halde sürekli yazılarımı ve sayfamı sponsorlu başlığı ile yayınlayan Mark Zuckerberg’e (Benim gelecek vaad ettiğimi düşünüyor olmalı ki adam, bana bildiğin destek veriyor.),
  • “Alt tarafı kahve, ne kadar kalorisi olabilir ki yani?” diye aleni şekilde kendimi avutarak, frappuccino ve macchiato’nun dibine vurup,  tatlı krizlerimi yenmemi sağlayan Starbucks’a,
  • İstediğimde kalabalık içinde deli gibi dans edebilmeme olanak sağladığı için, Gangam Style şarkısının sahibi PSY’a,
  • Senelerdir üç kuruşa salgılattığı mutluluk hormonları için, çikolataya,
  • Gözümden yaş gelinceye dek gülmemi sağlayan tüm o sitcom lara,
  • Karikatürü sevmemi sağladıkları için Yiğit Özgür ve Umut Sarıkaya’ya,
  • Güzel kadınların da yalnız kalabileceklerini kanıtlayan tüm bekar Victoria’s Secret kızlarına (bu konuda yorum istemiyorum, o gerçeğin, bende en az sizin kadar farkındayım),
  • Sırf altyazıyı okumak yerine, yüzüne birkaç saniye daha fazla bakabilmek için ingilizceyi öğrenme sebebim olan, ilk aşkım David Boreanaz’a (sayende az ekmek yemedim David’cim ),
  • Çorabım kaçtığında suçu her defasında onun üzerine attığımdan, bana şahane bir bahane sebebi olduğu  için, kedime,
  • Her ay bir bahane ile verdiği tarihleri dört gözle beklediğim için, astrolog Susan Miller’a,
  • Sevmenin en saf halini bana yaşattıkları için, kardeşim ve anneme,
Ama özellikle ;
  • Delice bağlanmamayı öğrettikleri için, değer verdiğim ama karşılık göremediklerime,
  • İçimdeki yapabilme duygusunu ateşledikleri için, yapamazsın diyenlere,
  • Beni ben yapan, daha güçlenmem için sebep veren, kırgınlıklarımla barışıp hayata pozitif bakmamı sağlayan tüm o içi kötülere,
Sonsuz Teşekkürler ;)

Sevgiyle kalın…

10 Nisan 2015 Cuma

Hedef titremeyen bir el ister!

Sevgi, aşk, tutku, nefret, öfke, hırs…  Bu duygular senin içinde her zaman var.  Ama onların hayatındaki yerini sen belirlersin ve dahası, hepsinin yoğunluğu senin elinde, hepsini sen var edebilirsin ancak.  İstediğin kadar var olabilirler.  Sen izin verdikçe oradalar.  Tıpkı insanlar gibi. Kalabalık içinde yalnız olmak acı verir.  Yalnız olmak değil.  Yalnızlığını sevmelidir insan.  İnsan yalnızken dış sesleri değil, yüreğinin sesini dinleyebilir, iç huzuruna erebilir, kendini keşfedip neleri istediğini sorgular, kendi ile olan arkadaşlığını pekiştirir.  Ve insan sadece kendine yalan söyleyemez.  Herkesi kandırabilirsin belki ama kendini asla.  Yalnız kalmamak adına çevrende seni huzursuz edenlerle olma!.   Seni sindirmeye çalışanlara yardım etme. Yapma!.  Sana inanmayanlara kulak asma!.  Limitlerini sadece sen belirlersin bu hayatta.  Unutma! Sen istersen olur.  “Olmaz” sadece yapamayacaklarını düşüneler tarafından uydurulmuş bir kelimedir.  Yapamazsın sözcüğü, seni kıskananların iç seslerinin dışa vurumudur.  İzin verme!.  Korkma! Geçmişindeki endişelerin geleceğinin yükü olmasın.  Taşıma onları, bırak!.  Yeni bir başlangıç yapmak adına, geçmişinde ördüğün tüm o duvarları var gücünle yıkman gerekir bazen.  Yık!
Bırak, yara bere içinde kal gerekirse, ama bitme, bitirme.  Denemek sana tecrübe kazandırır, başarısızlık olarak görme. Unutma, hiç hata yapmamış insan, denememiştir.  Senin hikayen bu, öyle değil mi?.  Başrolde sen varsın.  Daha önce kaç kez bitti dedin?  Kaç kez, bu son perde artık diye düşüdün?.  Ama bitmedi gördün mü.  Kabul et pek çok kez yanıldın önceleri.  Yapamayacağını düşündüklerin konusunda da yanılıyorsun.  Yapabilirsin ve dahası yapacaksın.  Sana bir sır vereyim mi, yeterince ister ve isteğini gerçekleştirecek adımlar atarsan eğer, tahmininden de önce gerçekleşecek tüm isteklerin. 
Bu hayata geldiysen, sonsuzluğa ulaşacağın o güne dek sana verilen bir görev var unutma.  En büyük sorumluluğun kendine karşı taşıdığındır.  Hadi hemen şimdi kalk, silkelen ve değiş.  Değişimi kendi içinde kararla başlattığında önünde kimse duramayacak.  Hayatını zehir ettiğin tüm sorunların, 100 yıl sonra bilinmeyecek bile.  Ama başarırsan, kim bilir, belki nesiller boyu hatırlanır adın.  Bırak kendi içinde yaşadığın aydınlanma öyle büyüsün ki, yayılsın ve başkalarına da ışık olsun.  Hayatında fark yarat ve bırak, başkaları senin hikayenden etkilensin.
Kendini sev, sevilmeye açık ol, arın tüm nefretinden, sevginin verdiği o muazzam hazzı yaşa.  Şimdi hemen at o ilk adımı.  O ilk adım senin bugün başlayacak olan hayatının en sağlam temeli olsun.

Sevgiyle,

9 Nisan 2015 Perşembe

İtiraf ediyorum

  • Adını hatırlayamadığım biriyle karşılaştığımda teksem canım, tatlım v.s. sıfatlar ile idare ederken, yanımda başkası varsa, yanımdaki kişiye dönüp " Şu gelenin adını hatırlayamıyorum, kendini çabucak tanıtıver de sana adını söylesin"  diye işin içinden çıkıyorum.
  • Arada Youtube’dan sevdiğim şarkıların karaoke versiyonlarını açıp söylüyorum ve o esnada kendi sesimi telefona kaydediyorum.  Dinlemeye başladığımda her defasında ayrı bir hayal kırıklığı yaşıyorum.
  • Yemek yiyorum ama kilo alamıyorum diyenlere bildiğin kıl oluyorum.  Öyle metabolizma olmaz, olamaz, olmamalı!
  • “Iyy iğrenç espri” deyip alay ettiğim o esprilerin çoğuna aslında o anda gerçekten gülüyor oluyorum.
  • İzlediğim tüm filmlerde, dizilerde sadece en güzel başrol oyuncusuyla empati yapabiliyorum.
  •  Yapma denilen şeyleri yapma isteği ile yanıp tutuşuyorum.  Cidden, bunu bana yapmayın.
  • İşe gitmediğim günlerde yedinci dereceden akrabalarımın rahmetli olduğunu söylüyorum bazen.  Gerçekten ölmüş bile olabilirler aslında, bilemiyorum.
  • Sevdiğim müzik başladığında her zaman sağ omuzum, dans etmek adına ilk tepkiyi veren uzuv oluyor .  Yukarı aşağı, yukarı aşağı.  Dansa başlama rutinim bir nevi.  Engelleyemiyorum.
  • Küçükken Ayşecik karakteri dünyanın en güzel kızı gibi geliyordu.  Pazarda aniden elinde sepetle dans etmesi vs. gayet mantıklıydı.
  • Çorabımın kaçtığını fark ettiğimde suçu genellikle kedimin üzerine atıyorum.
  • Kendim içi aldığım herşeyi hediye paketi yaptırıyorum.
  • Kahve falı baktırdığımda iyi şeyler söyleyenleri kahraman ve temiz kalpli, en ufak kötü şey söyleyeni fesat ve çekemeyen olarak ilan ediyorum.  
  • Kiminle kavga etsem kavga esnasında verebileceğim tüm o muazzam cevaplar yatağa girdiğimde aklıma geliyor ve o an’da söylemediğim için kendime sinir oluyorum.  Cidden sevgili beyin, bana bunu neden yapıyorsun?!!!
  • Saat 00:00 – 01:01  vs. olduğunda her defasında hoşlandığım kişinin beni düşünüyor olması düşüncesini seviyorum ama sonra Kıvanç Tatlıtuğ ile henüz tanışmadığımız aklıma geliyor, hevesim kaçıyor.
  • Sinemaya gelen çiftlerin, film esnasında birbirleriyle film kritiği yapmalarına sinir oluyorum.  Evinizde konuşsanıza!
  • Evde iş yapmam gereken zamanlarda, aniden inanılmaz yorgunluk çöküyor ve uykulu hissediyorum.
  • Haber izlemiyorum, içimi bayıyor.
  • Diyete her başladığımda çikolatanın hayatımın anlamı olduğunu anlıyorum.
  • Gündüz vakti doğa üstü olaylar hakkında anlatılan hikayeleri dinlemeye bayılıyorum ama gece olunca…  Siz de bi tıkırtı duydunuz mu? :/
Harika bir hafta sonu olsun.

Sevgiyle,


8 Nisan 2015 Çarşamba

Mazeretim var.

Yüzmekten korkuyosun, boğulabilirsin.  Deneme bile.  Uçmaktan korkuyorsun, uçak düşebilir deneme bile.  Konuşmaktan korkuyorsun, karşındaki söylediklerinden hoşnut kalmayabilir.  Sus, konuşma, fikir belirtme.  Ya sevilmezsen, ya onaylanmazsa söylediklerin.  Hayat zehir olur sonra.  Peki hiç denedin mi?  Kafanda oluşturduğun kalıbı ne kadar kırabiliyorsun sen?  Limitlerin nelerdir biliyor musun?   Kaç kez aştın kendini?

“Kaç kere denediğiniz değil, nasıl bitireceğiniz önemlidir. “ Bu söz, Nick Vujicic’e ait.  Doğuştan kolları ve bacakları olmayan adama.  Hani sen yüzünde sivilce çıktığında bile hayatı kendine zehir edebiliyorsun ya bazen, yapma işte.  Nick, yüzüyor, balık tutuyor, golf oynuyor, sörf yapıyor, evli ve bir çocuğu var.  Dahası, gayet sağlıklı olduğu halde, hayatı kendine zehir etmeyi benimsemişlere seminerler düzenliyor, onları hayata tutunmaları konusunda ikna ediyor.  Denemeni önemini gösteriyor.  İnsan onun konuşmasını dinlerken utanıyor kendinden.   Ne kadar önemiz sorunlar yüzünden hayata kaç kez küstüğü geliyor aklına bir bir.  

Herkesin sorunları hemen hemen aynıdır, kişilerin yaşamını farklı kılan, sorunlara ürettikleri çözümlerdir.  Bırakmak, ümitsizliğe kapılmak işin kolayı.  Savaşıp, mücadele edebildiğin sürece varsın.  Ve bir de inandığın sürece.  Unutma, evrenin seninle ilgili muhteşem planları var.  Acele edip işin sihirini bozma.  Senin için sürpriz bir parti düzenleniyormuşcasına hazırlan, mutlu ol, yaşa ve en önemlisi an’ın tadını çıkar. 

Ve birde mucizelere inan, kim bilir belki bir gün birini sen yaratacaksındır.

Sevgiyle,

7 Nisan 2015 Salı

10 sene sonrasına mektup...

Naber Berrak'cim. Samimi yazıyorum sana, çünkü tahminimce  10 sene sonrada şu hayatta en sevdiğin kişi yine benimdir.  Bozulmamıştır aramız.  Gerçi son bıraktığımda diyet diyet diye bildiğin işkence yapıyordun bana ya, neyse.  Eee anlatsana hayat nasıl gitti bu arada? Ben on sene sonrasıyla ilgili bi dolu şey merak ediyorum.

Mesela şu evlendirme programları hala devam ediyor mu?
Flash tv'de hala halay çekiliyor mu?
Kedin yaşıyor mu?
Kıvanç Tatlıtuğ ile tanıştın mı? İtiraf et, yakından daha bi güzel di mi?

En sevdiğin t-shirt ü hala kıyıp atamadın di mi?  Hala parçalanmamış olması bile mucize.
Annenle yazlık – kışlık değişiminde hala kavga ediyor musunuz?  Dolabında hala asla giymeyeceğini bildiğin parçalar saklıyor musun?
Müge Anlı'ya hala CIA'den teklif gelmedi mi?
Türk kahvesiyle aşkınız hala devam ediyor mu? Senin gözünde aynı çekiciliğini koruyor mu?
Mental detoks işinde nasıldın? Atabildin mi tüm o gereksiz insanları hayatından?
Kaç hayat kurtardın bugüne dek?
Barınak ziyaretlerini ihmal etmedin dimi?
Tırnakların hala uzamasına fırsat kalmadan kırılıyor mu?  Annem hep vitamin eksikliğinden olduğunu söylüyordu, keşke meyve yeseydin biraz daha.
Dur tahmin edeyim. Annemin o saksı bitkisi hala hayatta di mi. Bak hepimizi gömecek o, sana diyorum ben :)
İtiraf et, hala uçak kalkarken bacaklarını sıkıp, etrafındakilerin görmemesini umuyorsun, ama her seferinde birine yakalanıyorsun. 
Hala instagram'da yemek ve ayak - bacak resimleri paylaşılıyor mu? Yoksa o da msn ile ayni kaderi mi paylaşıyor.  
Kaç düğüne katıldın ve ne zaman evleneceksin sorularından hangi yanıtlarla kaçmayı başardın?
Diziler kaç saate cıktı? Artık sabah başlayıp akşam mı bitiyorlar? 

Ve en önemlisi, özgür müsün Berrak? Beyninde düşündüklerini söyleyebiliyor musun? 
Eşit misin? Akşamları sokakta korkmadan yürüyebiliyor musun?  
Gülebiliyor musun Berrak? Var mı izin buna?
Boyun eğmeye başlamadın değil mi?
Kaçmayı düşündün mü hiç? Doğduğun topraklardan vazgeçip gitmeye karar verdiğin, aydınlığı uzaklarda gördüğün oldu mu?
Seçebiliyor musun Berrak? Yoksa sadece seçilmek mi var artık senin cinsine.
Karanlık mı gelecek Berrak? Saygı var mı o zamanda hiç, sevgi kaldı mı? Yoksa nefret böldü mü herkesi?
Bak bu yazıyı yazarken okuduğun bir cümle vardı, hoşuna gitti senin. Eğer gelecek karanlık, çıkmaz bir sokağa dönüştüyse bunu tekrarla. "Büyük baloların kaderi, küçücük iğnelerdedir."
Vazgeçme, boyun eğme, saygı duy ama asla kişilik haklarına dil uzatılmasına izin verme. Umarım bu son cümleleri okurken gülüp geçebileceğin bir gelecektesindir.

Sevgiyle kal Berrak,


5 Nisan 2015 Pazar

Hayvanlar !!!

Şimdi gözlerinizi kapatın ve bir evde olduğunuzu düşünün.  Bahçedesiniz.  Kocaman, göz alabildiğine yemyeşil bir bahçe.  Etrafınızda 50’den fazla kaplan, aslan, jaguar…  Ayağınızın altında, bacağınızın yanında, başınızın üzerindeler.  Nasıl, korkutucu değil mi?  Değil.  Resimdeki adam Eduardo Serio.  Kısaca Eddie. 


Meksika’da yaşam alanını 50’den fazla yırtıcı hayvan ile paylaşıyor.  Hepsi onun bebekleri.  Hepsi için ne derece savaştığını, onları ne şartlardan kurtardığını ve dahası bunu yapabilmek adına kendi hayatından nasıl vazgeçtiğini en iyi bilenlerden biriyim.  Çok değil, 10 ay önce kendi hayatını yaşayan biriydi o.  Ta ki Cielo isimli siyah jaguarı görene dek.  Cielo, insanlar tarafından uyuşturucu ilaçlar verilerek, hayatı boyunca fotoğraf çekiminde kullanılıp, üzerinden para kazanılması hesaplanan  zavallı yavru bir siyah jaguar.  Eddie’nin ve dolayısıyla milyonlarca insanın dünyasını değiştirecek olan bebek.  Cielo Eddie’nin bebeği, ilk göz ağrısı ve mucizeyi başlatan yavru.  Eddie’nin sadece 10 ayda 1,5 milyon takipçisi oldu instagram’da.  Kendisine gönderilen bağışlar ile diğer canlıları kurtarmaya adadı şimdi hayatını.  Yaşadığı evde yaz kış şort ile dolaşır.  Nedenini soranlara da  “Kendimi tamamen onlara teslim ediyorum  ve biliyorum ki onlar çoğu insandan daha vicdanlı.  Biz bir aileyiz ve ailemizde kimse kimseyi incitmez.  Rotamız sadece sevgidir ve bu bizi birbirimize bağlar.” diye cevap verir.  Bunu kendi çevreniz için bu derece emin söyleyebilir misiniz?  Cevap vereyim mi, hayır.  Bilemezsiniz.  Neden mi? Kötüdür insan.  Savaşları başlatandır insan, sebepsiz yere kartopu oynadı diye birini öldürendir insan,  yalan söyleyendir insan, gece uyurken evine girip eşyalarını çalandır insan, dedikodu yapandır, kötü söz söyleyendir, iftira atandır, doğayı yok edendir, kendindan başka canlının yaşamasına saygı göstermeyendir insan. 

Hayvanların çıkarları yoktur oysa, sizden sevgi ve ilgi dışında beklentileri de olmaz.  İnsanlar ile karıştırmamak gerekir hayvanları.  Hayvanlarla zaman geçirirken korkmayın sakın, endişelenmeyin.  Onlar sizin yüzünüze gülüp arkadan dedikodunuzu yapmaz, kuyunuzu kazmaya çalışmaz, sözleri ile sıkıntı yaratmazlar hayatınızda.  Kendi türlerini zevk için öldürmezler.  Yakmazlar mesela, tecavüz de etmezler onlar, gey, lezbiyen, farklı dine, mezhebe mensup yada farklı düşünüyor diye dışlamazlar kendi türlerini.  Ama insanlar yapar. 
Hadi itiraf edin, başlığı gördüğünüzde birine hakaret edeceğimi düşündünüz değil mi?  “Hayvanlar” sözcüğünü görünce birine nefret dolu satırlar yazdığımı sandınız.  Şimdi tekrar düşünün, birine hakaret etmek istersem hayvan mı derim, insan mı?...

Sevgiyle,              
                                                                                         
İlgilenenlere not : Eduardo ve yaptığı güzelliklerin tümünü http://www.blackjaguarwhitetiger.org/ sayfasından takip edebilirsiniz.