Ne zaman öleceğini bilseydin ne olurdu? Eline bir kağıt veriliyor, bu kağıtta tam olarak kaç yıl veya kaç ay ve belki kaç saat sonra öleceğin yazılı. Ne yaparsın?
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs. Peki ya daha sonra ne yaparsın?
Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin? Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin? Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına? Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı? Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması? Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna? Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın? Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya? Ve en önemlisi korkar mısın hala? Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın? Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu? İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın? Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine? Seni kritize edebilirler mi artık? Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin? Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?
Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde. İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun? Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte. Geç olmadan aksiyon al. Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı. Seni üzenlerden var gücünle kaç. İnsan olduğunu unutma. Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle. Yapmaya başla. Deneme, başla. Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla. Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme. Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme. Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç. Yarın yokmuşcasına.
11 Temmuz 2017 Salı
Ölüm tarihini bilsen ne yapardın?
Etiketler:
aile,
arkadaşlık,
blog,
blogger,
doğa,
eski sevgili,
evlilik,
felsefe,
fenomen,
gezi,
günün yazısı,
haftasonu,
hayatfelsefesi,
insan,
insanlık
12 Haziran 2017 Pazartesi
Temizlik Zamanı
Pazar Günümü gardrobumu düzenlemekle geçirdim. 31 yaşımdaydım ve ilk kez böylesi titiz davranmaya karar verdim.
En üsttekilerden başladım. En üst sıralarda olup, yine de memnun olmadıklarımdan. Önce onları attım bir bir.
Sonra zamanında cok sevdiklerimi. Severek aldıklarımı, özene bözene sakladıklarımı ama şu an gözümde değerini yitirip, bir daha asla giymeyeceğimi bildiklerimi.
Bir de bana olmayanlar vardı aralarında. Geçmiş senelerde tam üzerime göre olup, şimdi beni sıkanlar. Dar gelenler.
6 ay kuralı koydum bu kez. 6 aydır elimi sürmediklerimi attım. Eğer son 6 aydır ihtiyacım olmadıysa, onlar aklıma gelmediyse, üst taraflarda olmadıklarını farketmediysem, o kadar da değerli olmadıklarını farkettim. Onları da attım.
Başkalarında daha güzel duracaklarını düşündüklerimi,
Yıpranmış olanları,
Yıpranmışlıklarını görmezden geldiklerimi, sürekli tamir etmeye çalışıp zaman kaybettiklerimi de attım.
Sonuç olarak elimde artık eskisi kadar çok kıyafetim kalmadı. Ama gardrobum daha ferahtı artık. Daha geniş. Tüm sevdiğim parçaları görebilecek durumdaydım. Her an onlara erişebilecek durumda. Artık diğer gözden çıkardıklarım yüzünden hiç birini ıskalamayacaktım. Belki zamanla yeni parçalara ihtiyacım olacak evet, ama daha özenle alacağım artık ihtiyacım olanları. En azından, attığım parçalardan yola çıkarak daha seçici olacağım.
Ve attıklarım, onlara ihtiyacı olanlarda olacaklar... Bu iki taraf için de daha iyi olacak biliyorum.
Sonra kendime güzel bir kahve yaptım, gardrobun karşısına geçtim ve yudumlarken yüzümde beliren tebessümle tekrar inceledim içini. Bir süre elim eskilere gidecek ve arayacak olsa da, belki "ah o parçayı atmasaydım, şununla tekrar giyebilirdim" desem de, yenilerle yoluma devam edecek olmayı bilmenin heyecanı doldu içime.
Sizde kaç yaşında olursanız olun, eski parçalarınızı gözden çıkarmaktan çekinmeyin. Tedirgin olmayın. Zamanınızı, enerjinizi, memnun olmadığınız giysileri üzerinize uydurmaya çalışmakla harcamayın. Az olsun, sizi mutlu etsin, ferah gelsin yeter...
Atın hepsini ve güzel bir kahve için...
Sevgiyle,..
Berrak
En üsttekilerden başladım. En üst sıralarda olup, yine de memnun olmadıklarımdan. Önce onları attım bir bir.
Sonra zamanında cok sevdiklerimi. Severek aldıklarımı, özene bözene sakladıklarımı ama şu an gözümde değerini yitirip, bir daha asla giymeyeceğimi bildiklerimi.
Bir de bana olmayanlar vardı aralarında. Geçmiş senelerde tam üzerime göre olup, şimdi beni sıkanlar. Dar gelenler.
6 ay kuralı koydum bu kez. 6 aydır elimi sürmediklerimi attım. Eğer son 6 aydır ihtiyacım olmadıysa, onlar aklıma gelmediyse, üst taraflarda olmadıklarını farketmediysem, o kadar da değerli olmadıklarını farkettim. Onları da attım.
Başkalarında daha güzel duracaklarını düşündüklerimi,
Yıpranmış olanları,
Yıpranmışlıklarını görmezden geldiklerimi, sürekli tamir etmeye çalışıp zaman kaybettiklerimi de attım.
Sonuç olarak elimde artık eskisi kadar çok kıyafetim kalmadı. Ama gardrobum daha ferahtı artık. Daha geniş. Tüm sevdiğim parçaları görebilecek durumdaydım. Her an onlara erişebilecek durumda. Artık diğer gözden çıkardıklarım yüzünden hiç birini ıskalamayacaktım. Belki zamanla yeni parçalara ihtiyacım olacak evet, ama daha özenle alacağım artık ihtiyacım olanları. En azından, attığım parçalardan yola çıkarak daha seçici olacağım.
Ve attıklarım, onlara ihtiyacı olanlarda olacaklar... Bu iki taraf için de daha iyi olacak biliyorum.
Sonra kendime güzel bir kahve yaptım, gardrobun karşısına geçtim ve yudumlarken yüzümde beliren tebessümle tekrar inceledim içini. Bir süre elim eskilere gidecek ve arayacak olsa da, belki "ah o parçayı atmasaydım, şununla tekrar giyebilirdim" desem de, yenilerle yoluma devam edecek olmayı bilmenin heyecanı doldu içime.
Sizde kaç yaşında olursanız olun, eski parçalarınızı gözden çıkarmaktan çekinmeyin. Tedirgin olmayın. Zamanınızı, enerjinizi, memnun olmadığınız giysileri üzerinize uydurmaya çalışmakla harcamayın. Az olsun, sizi mutlu etsin, ferah gelsin yeter...
Atın hepsini ve güzel bir kahve için...
Sevgiyle,..
Berrak
1 Şubat 2016 Pazartesi
Normal Olan Ne?
"30 yaşındasın artık, şu çocuk gibi hareketlerin nereye kadar sürecek, büyümeyecek misin sen?" arkadaşım bana bu cümleyi kurduğunda profesyonel boksörden en sıkısından yumruk yemiş gibi hissettim. Cidden durup düşündüğümde ve dahası etrafımdaki "olgun" insanlara baktığımda, benden bir tık farklı olduklarını gördüm. Sonra düşündüm acaba normal olan kim? Normal ve olması gereken hareketleri kimler ve neler belirliyordu ki?
Sıkça başıma gelir, arkadaşlarla dışarı çıktığımızda yolda kedi köpek vs gördüğümde durup, kucağıma alır, sever oynarım. Üstümdeki kıyafetin kirlenip kirlemeyeceği aklıma gelen en son şeydir. Müzik çalan bir grup, eğer sevdiğim şarkıyı çalıyorsa karşılarında gülerek durur ve dinlerim. Sabah yürüyüş yaparken mola verdiğim yerde boş salıncak varsa, denize karşı sallanırım ve kimin bana bakıyor olduğu zerre umurumda olmaz. Kendim için aldığım her şeyi hediye paketi yaptırırım. Tatile gittiğimde, ortam hoşuma gittiyse bir kaç gün uzatmam çevrem tarafından bile kabullenilmiştir misal. Çok fazla plan yapmam, çevremdekiler de böyledir ama benim. Pikniğe gitmeye sabaha karşı 5:30'da karar verip, 8:30'da iskelede buluşmamız gayet olağandır. Yada öğle vakti "hadi tatile gidelim" dedikten sonra akşam otobüste buluruz kendimizi. Kaldığım otelin lüks olması beni hiç ilgilendirmez, havuzuyla hiç işim olmaz, ama çalışan bayanın yatağıma bıraktığı, "hep böyle güzel gülün" mesajı beni havalara uçurur mesela. Yeğenimle lunaparka gidip oyuncakları keşfetmek, kuşları kovalamak, bisiklete binmek, dans etmek benim olgunlaşmadığım anlamına gelmemeli.
Her türlü sıkıntıyı kafama takmak, dedikodu yapmak, insanları olduğu gibi kabullenmek yerine eleştiri yağmuruna tutmak, herkesi kendime göre şekillendirmeye çalışmak, doğadan uzaklaşmak, kaç yıldızlı otelde nerede fotoğraf çekebileceğimin hesabını yapmak, sevgimi diğer canlılarla paylaşmak yerine "hadi birleşip hep beni, sadece beni sevin" demek büyümekten sayılıyorsa eğer, kayıtlara geçmesi adına söylemek istiyorum ki kimse benden büyümemi beklemesin. Çünkü denemem bile. Büyümek demek cesaretli olmak demek değil mi, şimdi durup düşünün bakalım "kim ne der" dememek mi büyümek, yoksa herkesleşmek mi?
Ha son bir not : Evet, dostum diyebileceğim kişiler de biraz kalıbın dışında, biri ıssız bir adada, diğerinin evinde 180 taneden fazla aslan kaplan vs var ama seviyoruz birbirimizi, belki de bu nedenlerden ötürü iyiyiz biz. Mümkünse tüm eleştirileri kendimize saklayalım ;)
Siz de bir günlüğüne içinizdeki ufaklığı serbest bırakın. Ne mükemmel olduğunu hatırlayacaksınız...
Sevgiyle,
Sıkça başıma gelir, arkadaşlarla dışarı çıktığımızda yolda kedi köpek vs gördüğümde durup, kucağıma alır, sever oynarım. Üstümdeki kıyafetin kirlenip kirlemeyeceği aklıma gelen en son şeydir. Müzik çalan bir grup, eğer sevdiğim şarkıyı çalıyorsa karşılarında gülerek durur ve dinlerim. Sabah yürüyüş yaparken mola verdiğim yerde boş salıncak varsa, denize karşı sallanırım ve kimin bana bakıyor olduğu zerre umurumda olmaz. Kendim için aldığım her şeyi hediye paketi yaptırırım. Tatile gittiğimde, ortam hoşuma gittiyse bir kaç gün uzatmam çevrem tarafından bile kabullenilmiştir misal. Çok fazla plan yapmam, çevremdekiler de böyledir ama benim. Pikniğe gitmeye sabaha karşı 5:30'da karar verip, 8:30'da iskelede buluşmamız gayet olağandır. Yada öğle vakti "hadi tatile gidelim" dedikten sonra akşam otobüste buluruz kendimizi. Kaldığım otelin lüks olması beni hiç ilgilendirmez, havuzuyla hiç işim olmaz, ama çalışan bayanın yatağıma bıraktığı, "hep böyle güzel gülün" mesajı beni havalara uçurur mesela. Yeğenimle lunaparka gidip oyuncakları keşfetmek, kuşları kovalamak, bisiklete binmek, dans etmek benim olgunlaşmadığım anlamına gelmemeli.
Her türlü sıkıntıyı kafama takmak, dedikodu yapmak, insanları olduğu gibi kabullenmek yerine eleştiri yağmuruna tutmak, herkesi kendime göre şekillendirmeye çalışmak, doğadan uzaklaşmak, kaç yıldızlı otelde nerede fotoğraf çekebileceğimin hesabını yapmak, sevgimi diğer canlılarla paylaşmak yerine "hadi birleşip hep beni, sadece beni sevin" demek büyümekten sayılıyorsa eğer, kayıtlara geçmesi adına söylemek istiyorum ki kimse benden büyümemi beklemesin. Çünkü denemem bile. Büyümek demek cesaretli olmak demek değil mi, şimdi durup düşünün bakalım "kim ne der" dememek mi büyümek, yoksa herkesleşmek mi?
Ha son bir not : Evet, dostum diyebileceğim kişiler de biraz kalıbın dışında, biri ıssız bir adada, diğerinin evinde 180 taneden fazla aslan kaplan vs var ama seviyoruz birbirimizi, belki de bu nedenlerden ötürü iyiyiz biz. Mümkünse tüm eleştirileri kendimize saklayalım ;)
Siz de bir günlüğüne içinizdeki ufaklığı serbest bırakın. Ne mükemmel olduğunu hatırlayacaksınız...
Sevgiyle,
1 Ocak 2016 Cuma
Muhtemellere aşık ol
Plansız ol,
Mutlu ol,
İçten gül,
Kendinle pazarlık yapma,
Aniden çocuk ol ve bundan utanma,
Gözlerini kapat ve güven,
Kendini sev, en çok kendini sev, sonra insanların seni sevmesini iste,
Evrenden talep et, inan geri dönecek, hemde en beklemediğin an,
Muhtemel olanın peşine düş, olmazsa denemiş olacaksın,
İyilik orada bir yerde, buna inan, döngüyü ilk sen başlat ve sana geri dönmesini bekle,
İçten gül,
Gerçek arkadaşlarının değerini bil,
Ölümsüzmüşcesine yaşa ama ölümün olduğunu da kabullen ve yaşarken değer bil,
Özel günler için ayırdığın ne varsa kendin için kullan, hiçbir şey için bekleme,
Sev, sevil,
Mutlu et, ancak bunun için kendini asla mutsuz etme,
İçten gül,
Hiç canın acımayacakmış gibi hisset, dikenleri aş, güle eriş,
Sessiz kalma, sessizlerin sesi ol,
Korkma,
Kendin için yaşa ama bencil de olma,
Asla hiçbir canlıya zarar verme,
En sevdiğin şarkıyı bıkıncaya dek, son ses dinle (aman alarm sesin yapma, pişman olursun, bir dost)
Çok gez, imkanın dahilinde hep gez, yeni insanlar, farklı kültürler tanı,
İçten gül,
Saklanma, kabuk bağlamasın hislerin,
Pişman olma, ders al,
Kar topu oyna, yağmurda yürü, güneşi hisset, her mevsimin tadını çıkar,
Arada veda etmeyi bil,
Asla büyük konuşma, ben yapmam deme, aman!
Sevdiklerine de zaman ayır, sana ihtiyaçları olduğunda onları asla yalnız bırakma,
İçten gül, çünkü tek bir gülücük nice kapıları açacak...
Harika bir sene olacak, buna inan, buna göre yaşa,
Sevgiyle ;)
25 Kasım 2015 Çarşamba
Minibüse Binme Klavuzu
Selam Okuyucu,
İstanbul'da yaşıyorsan, birde bayansan, "kendi aracın ile trafiğe çıkmak = cesaret" olarak tanımlanabilir.
Yağmurlu günlerde, park edemediğin durumlarda vs. minibüse bineceksen, aşağıdaki durumlardan en az üçünü yaşaman muhtemel demektir. Ona göre psikolojik ve fiziksel olarak hazır olmalısın. Haa zaten sık sık minibüse binenlerdenim diyorsan, tamam sen serbestsin, gidip eski sevgilinin yeni sevgilisinin facebook - Instagram sayfalarında dedektiflik yapmaya geri dönebilirsin. Yalnız instagramda resmi büyüteceğim diye çift tıklama bak, cidden durum vahimleşir. (Aman tabii ki sen öyle şeyler yapmazsın ama ben yine bi hatırlatayım istedim.) Şimdi geri kalanlar hazırsa başlıyoruz.
İlk Adım : Minibüsü Bekleme
Bu adımda, minibüsü beklerken olması muhtemel durumlardan bahsedeceğiz. Yol kenarında bineceğin minibüsü beklerken, senin beklediğin hariç, diğer tüm minibüsler şansını mutlaka deneyecektir. Seni farkeden minibüs şoförü, önce selektör yapacak, bununla yetinmeyip kornaya basacak ve yine de dur hareketi yapmayan senin, dalgın olduğun kanaatine vararak, yanına gelip yavaşlarken kapısını açacaktır. Ölü taklidi yapıp, ileriye doğru boş bakışlar atarak durumu kurtarabilirsin. İşte o esnadan başını şeytan filminin o meşhur sahnesindeki gibi 180 derece arkaya çevirmiş şoför sana "madem binmeyecektin niye durdum" bakışı atabilir. Bu gibi bir durumla karşı karşıya kalmamak için, senin hedefindeki minibüs gelinceye dek, sana selektör yapan tüm minibüslere başını hafif yukarı doğru kaldırarak "hayır" işareti yaparsan, şoför ağabeyimiz yoluna devam edecektir.
İkinci adım : Minibüse Binme
Bu adımda içindeki dublörsüz film çeken Tom Cruise ortaya çıkmalı. Başka türlü hayatta kalman mümkün değil. Öncelikle, inen yolcu varsa şanslısın, onu bil. Çünkü bir veya birkaç yolcu inecek ve sen bineceksen, minibüsün duracağından emin olabilirsin. Minibüsteki yolcular iner inmez merdivene ilk adımını atman önemli zira şoför ağabeyimiz "Hadi ablacım, biraz acele edelim" repliğini söyleyecektir. Eğer inen yolcu yoksa ve sen minibüse hemen binme durumundaysen, minibüsün tam olarak durmasını bekleme, yanlış yaparsın. Minibüs yavaşlar, yavaşlar ve yavaşlar ancak tam olarak durmaz. İşte o vakit, çıkar içindeki Tom Cruise'u ve atla minibüse. Ancak seyir halini tam durdurmamış minibüse saniyenin beşte biri hızda da binsen "acele edelim lütfen" cümlesini duyabilme ihtimalin yüksek.
Üçüncü adım : Para Ödeme ve Üstünü Alma
Minibüse binmeden önce cebinde muhakkak toplam tutar miktarında bozuk para olsun. Ben kalabalık ortamda ucu ucuna para veremem ezik gibi diyorsan, biner binmez gayet karizmatik bir biçimde "Pardon, bir kişi Kadıköy ne kadar acaba?" diye sorarsın, sonra elindeki paraları sayıyormuş gibi yaparsın ve şoföre verirsin. Haaa yok ben ille de banknot vereceğim diyorsan, o zaman kenarda 5, 10 veya en fazla 20 TL. bulundurman şart. 50, 100 ve 200-TL vermeyi planlıyorsan, bence selli yağmurda kabak lastikle araba sür gerçekten sağlığın daha güvende demektir. Zira şoför ağabeyimiz o paraları kabul etmeyecek, etse de sen inene dek üstünü vermeyecektir. Parayı verdin diyelim, şimdi sıra üstünü alma kısmında. En gergin bekleyiş budur. Paranın üstü iki durak içerisinde gelmezse, şoföre akıbetini sorarken çelik gibi sağlam sinirlere ve dahası Malkoçoğlu tarzı cesarete sahip olman gerekebilir. "Öhö öhö (Boğazın temizlenme evresi) şoför bey pardon, ben Kadıköy parası verdim 20 TL ancak üstünü göndermediniz." Şoför ağabey, itham edilmişcesine "Nerden bindiniz siz?, 20 TL mi verdiniz, Vermedim mi ben sizin para üstünüzü?" şeklindeki soruları sıralayacaktır. "Yahu kardeşim binene dek, elli selektör yaptın, göz göze 30 sn bakıştık, parayı aldın, daha 3 dakika olmuş bineli ne çabuk unuttun" gibi cevaplar vermek yerine, mümkün olduğunca sakin bir şekilde cevaplandırın soruları. Bir diğer olasılık, şoförde başta belirttiğim "düşüncesizler" tarafından verilen banknotlar sonucu bozuk para kalmamış olması durumudur ki burada da "Ablacım bozuk yok şu anda sabret, aklımda"cevabını duyacaksınız.
Dördüncü adım: Yer Kapma!
İşte burada National Geographic kanalında gördüğün avına saldıran yırtıcılar misali atik davranırsan, nirvanaya erersin. En kötü durumda, minibüste tek kişilik yer kalmışken, sen şoförün yanına gitmiş ve parayı verip üstünü beklerken, başka yolcu almak için yavaşladığında yaşadığın o adrenalin dolu dakikalardır. Eğer yanında çanta, poşet vb şeyler varsa hiç düşünmeden koy o koltuğa, önce sen bindin ve orası senin hakkın. Zira ayaktaysan, asla hiyerarşi bekleme. Önce binen değil, kalkacak yolcunun koltuğuna en yakın duran kazanır unutma. Haaa birde hemen hemen her minibüste rastlama ihtimalin yüksek, eli kolu ve yanı poşetlerle dolu olan, cam kenarına yanaşmayı, yakın yerde ineceği gerekçesiyle reddeden o teyzeleri unutmamak lazım. O teyzelerle nerede ineceksinz diyoloğuna girme. Ezile ezile bin yanına. Muhtemelen sen daha önce ineceksin, inerken "Noolduuu canım?" bakışıyla rahatlarsın. Ama öncesinde gençlik yıllarını o teyzenin replikleriyle ziyan etme.
Beşinci adım : Sigara İçen Şoför
Bak arkadaşım, Sen sen ol, şoföre sigaranızı söndürebilir misiniz? deme! Çünkü cevabı belli "Ablacım, içmeyeyim de kaza mı yapayım?" Şoförler sigara içmeme oranının kaza yapma oranı ile doğru orantılı olduğuna inanıyorlar. İçmezse çarpar, net! Canından önemli mi canım, sende aaaaa...
Altıncı Adım : Çalan Arabesk Müzik
Adı duyulmamış bir şarkıcının, muhtemelen tüm Türkiye genelinde 85 adet satılan albümün birine sahip şoför ağabeyimiz, bunu son ses dinlerken, acaba arka taraftaki gariban yolcular ne hissediyordur diye düşünmez. Ama sen "Acaba nefesimi tutsam, şarkı bitmeden kendi kendimi imha edebilir miyim?, Son sürat giden araçtan kendimi atıp yuvarlansam sakat kalmadan bu işi çözebilir miyim?" gibi sorular sormaya başlarsın. Bu gibi soruları soruyarsan yine şanslısın demektir, zira şarkıcının "lay lay lom galiba sana göre sevmeler, hopa şinanay galiba sana göre sevilmeler" dizelerinde mana aramaya başladıysan, in hemen o minibüsten. Oksijen şart. Buna önlem olarak, minibüse kulaklıkla binmeniz tavsiye edilir. Senin müziğine karşı benim müziğim şeklinde yaklaşılabilir olaya. Ancak, arkadan uzatılacak paraya karşı dikkatli olunmalıdır. Kulaklık sıklıkla çıkarılıp, "pardon kaç kişiydi, neresiydi" diye sormanız olası...
İstanbul'da yaşıyorsan, birde bayansan, "kendi aracın ile trafiğe çıkmak = cesaret" olarak tanımlanabilir.
Yağmurlu günlerde, park edemediğin durumlarda vs. minibüse bineceksen, aşağıdaki durumlardan en az üçünü yaşaman muhtemel demektir. Ona göre psikolojik ve fiziksel olarak hazır olmalısın. Haa zaten sık sık minibüse binenlerdenim diyorsan, tamam sen serbestsin, gidip eski sevgilinin yeni sevgilisinin facebook - Instagram sayfalarında dedektiflik yapmaya geri dönebilirsin. Yalnız instagramda resmi büyüteceğim diye çift tıklama bak, cidden durum vahimleşir. (Aman tabii ki sen öyle şeyler yapmazsın ama ben yine bi hatırlatayım istedim.) Şimdi geri kalanlar hazırsa başlıyoruz.
İlk Adım : Minibüsü Bekleme
Bu adımda, minibüsü beklerken olması muhtemel durumlardan bahsedeceğiz. Yol kenarında bineceğin minibüsü beklerken, senin beklediğin hariç, diğer tüm minibüsler şansını mutlaka deneyecektir. Seni farkeden minibüs şoförü, önce selektör yapacak, bununla yetinmeyip kornaya basacak ve yine de dur hareketi yapmayan senin, dalgın olduğun kanaatine vararak, yanına gelip yavaşlarken kapısını açacaktır. Ölü taklidi yapıp, ileriye doğru boş bakışlar atarak durumu kurtarabilirsin. İşte o esnadan başını şeytan filminin o meşhur sahnesindeki gibi 180 derece arkaya çevirmiş şoför sana "madem binmeyecektin niye durdum" bakışı atabilir. Bu gibi bir durumla karşı karşıya kalmamak için, senin hedefindeki minibüs gelinceye dek, sana selektör yapan tüm minibüslere başını hafif yukarı doğru kaldırarak "hayır" işareti yaparsan, şoför ağabeyimiz yoluna devam edecektir.
İkinci adım : Minibüse Binme
Bu adımda içindeki dublörsüz film çeken Tom Cruise ortaya çıkmalı. Başka türlü hayatta kalman mümkün değil. Öncelikle, inen yolcu varsa şanslısın, onu bil. Çünkü bir veya birkaç yolcu inecek ve sen bineceksen, minibüsün duracağından emin olabilirsin. Minibüsteki yolcular iner inmez merdivene ilk adımını atman önemli zira şoför ağabeyimiz "Hadi ablacım, biraz acele edelim" repliğini söyleyecektir. Eğer inen yolcu yoksa ve sen minibüse hemen binme durumundaysen, minibüsün tam olarak durmasını bekleme, yanlış yaparsın. Minibüs yavaşlar, yavaşlar ve yavaşlar ancak tam olarak durmaz. İşte o vakit, çıkar içindeki Tom Cruise'u ve atla minibüse. Ancak seyir halini tam durdurmamış minibüse saniyenin beşte biri hızda da binsen "acele edelim lütfen" cümlesini duyabilme ihtimalin yüksek.
Üçüncü adım : Para Ödeme ve Üstünü Alma
Minibüse binmeden önce cebinde muhakkak toplam tutar miktarında bozuk para olsun. Ben kalabalık ortamda ucu ucuna para veremem ezik gibi diyorsan, biner binmez gayet karizmatik bir biçimde "Pardon, bir kişi Kadıköy ne kadar acaba?" diye sorarsın, sonra elindeki paraları sayıyormuş gibi yaparsın ve şoföre verirsin. Haaa yok ben ille de banknot vereceğim diyorsan, o zaman kenarda 5, 10 veya en fazla 20 TL. bulundurman şart. 50, 100 ve 200-TL vermeyi planlıyorsan, bence selli yağmurda kabak lastikle araba sür gerçekten sağlığın daha güvende demektir. Zira şoför ağabeyimiz o paraları kabul etmeyecek, etse de sen inene dek üstünü vermeyecektir. Parayı verdin diyelim, şimdi sıra üstünü alma kısmında. En gergin bekleyiş budur. Paranın üstü iki durak içerisinde gelmezse, şoföre akıbetini sorarken çelik gibi sağlam sinirlere ve dahası Malkoçoğlu tarzı cesarete sahip olman gerekebilir. "Öhö öhö (Boğazın temizlenme evresi) şoför bey pardon, ben Kadıköy parası verdim 20 TL ancak üstünü göndermediniz." Şoför ağabey, itham edilmişcesine "Nerden bindiniz siz?, 20 TL mi verdiniz, Vermedim mi ben sizin para üstünüzü?" şeklindeki soruları sıralayacaktır. "Yahu kardeşim binene dek, elli selektör yaptın, göz göze 30 sn bakıştık, parayı aldın, daha 3 dakika olmuş bineli ne çabuk unuttun" gibi cevaplar vermek yerine, mümkün olduğunca sakin bir şekilde cevaplandırın soruları. Bir diğer olasılık, şoförde başta belirttiğim "düşüncesizler" tarafından verilen banknotlar sonucu bozuk para kalmamış olması durumudur ki burada da "Ablacım bozuk yok şu anda sabret, aklımda"cevabını duyacaksınız.
Dördüncü adım: Yer Kapma!
İşte burada National Geographic kanalında gördüğün avına saldıran yırtıcılar misali atik davranırsan, nirvanaya erersin. En kötü durumda, minibüste tek kişilik yer kalmışken, sen şoförün yanına gitmiş ve parayı verip üstünü beklerken, başka yolcu almak için yavaşladığında yaşadığın o adrenalin dolu dakikalardır. Eğer yanında çanta, poşet vb şeyler varsa hiç düşünmeden koy o koltuğa, önce sen bindin ve orası senin hakkın. Zira ayaktaysan, asla hiyerarşi bekleme. Önce binen değil, kalkacak yolcunun koltuğuna en yakın duran kazanır unutma. Haaa birde hemen hemen her minibüste rastlama ihtimalin yüksek, eli kolu ve yanı poşetlerle dolu olan, cam kenarına yanaşmayı, yakın yerde ineceği gerekçesiyle reddeden o teyzeleri unutmamak lazım. O teyzelerle nerede ineceksinz diyoloğuna girme. Ezile ezile bin yanına. Muhtemelen sen daha önce ineceksin, inerken "Noolduuu canım?" bakışıyla rahatlarsın. Ama öncesinde gençlik yıllarını o teyzenin replikleriyle ziyan etme.
Beşinci adım : Sigara İçen Şoför
Bak arkadaşım, Sen sen ol, şoföre sigaranızı söndürebilir misiniz? deme! Çünkü cevabı belli "Ablacım, içmeyeyim de kaza mı yapayım?" Şoförler sigara içmeme oranının kaza yapma oranı ile doğru orantılı olduğuna inanıyorlar. İçmezse çarpar, net! Canından önemli mi canım, sende aaaaa...
Altıncı Adım : Çalan Arabesk Müzik
Adı duyulmamış bir şarkıcının, muhtemelen tüm Türkiye genelinde 85 adet satılan albümün birine sahip şoför ağabeyimiz, bunu son ses dinlerken, acaba arka taraftaki gariban yolcular ne hissediyordur diye düşünmez. Ama sen "Acaba nefesimi tutsam, şarkı bitmeden kendi kendimi imha edebilir miyim?, Son sürat giden araçtan kendimi atıp yuvarlansam sakat kalmadan bu işi çözebilir miyim?" gibi sorular sormaya başlarsın. Bu gibi soruları soruyarsan yine şanslısın demektir, zira şarkıcının "lay lay lom galiba sana göre sevmeler, hopa şinanay galiba sana göre sevilmeler" dizelerinde mana aramaya başladıysan, in hemen o minibüsten. Oksijen şart. Buna önlem olarak, minibüse kulaklıkla binmeniz tavsiye edilir. Senin müziğine karşı benim müziğim şeklinde yaklaşılabilir olaya. Ancak, arkadan uzatılacak paraya karşı dikkatli olunmalıdır. Kulaklık sıklıkla çıkarılıp, "pardon kaç kişiydi, neresiydi" diye sormanız olası...
Yedinci Adım :
İniş
Buraya kadar sağ
salim gelmiş olman maceranın sona erdiği anlamına gelmez sevgili okuyucu.
Zira hiçbir şey bitmiş değil. Burada gözlem ve matematiksel
yeteneklerini kullanman gerekecek. Minibüsün hızını, ineceğin nokta
arasındaki mesafeyi, yanında oturan ve senden önce ineceğini iddia eden
teyzenin poşetlerinin üzerinden atlama ve ona atacağın "Nooldu canım kim
önce inecekmiş" bakış süreni hesaplamalısın. Ses tonunda önemli,
gayet kararlı ve yüksek tonda konuşmazsan son durak seni bekler. Ayağa
kalk, kapıya yanaş ve ineceğin yere 50 metre kala "Müsait bi yerde"
de. "İnecek var" veya "inebilir miyim lütfen," seni diğerlerinden ayırır.
Unutma minbüstesin ve kuralına göre oynamalısın. Şoför sesini
duyduysa ne ala, duymadıysa son bir kez daha tekrarla ve bekle, zira burada
devreye diğer yolcular girecek. Sesi gür bir bey "Kaptan, inecek
var" diye bağırdığında seni duymayan şoför ağabey, anında frene basacaktır.
İniş için yine tam durmasını bekleme, derin bir nefes al ve bırak kendini.
Tüm bunları başarı
ile yerine getirdiysen, tebrikler, artık sende kıdemli bir minibüs yolcususun.
Not : Minibüs şoförünün arkada olduğunu iddia ettiği o boşluk, esasen yok. Arama boşuna...
Not : Minibüs şoförünün arkada olduğunu iddia ettiği o boşluk, esasen yok. Arama boşuna...
Sevgiyle ;)
6 Kasım 2015 Cuma
Deep Not
- Herkeste bir öksürük hali. Tamam, bu durum bende de mevcut ama, toplu taşımalarda ağızlarını yarım metre açıp, mikroplarını saça saça öksürenlerin ağzına terlikle vurma isteği sadece bende oluşuyor olamaz değil mi?
- Instagram'sız asla diyenler el kaldırsın.
- H&M Mağazası indiriminde yaşanan görüntüleri izledikten sonra, hala kadınlardan korkmayan bir iki yiğidi gönülden tebrik ederim.
- İnsanların geçirdiği evrimi yakından tecrübe etmek isteyenler, Facebook'a ilk kayıt olduklarında yaptıkları paylaşım ve yorumlara baksın. Ben baktım ve tek söyleyebileceğim "Zamanında çevreye vermiş olduğum geçici rahatsızlık sebebiyle hepinizden özür dilerim."
- Adele; seviyorum kız seni. Kalp kalp kalp
- Akıllarda tek bir soru; akşama ne pişirsem!!!
- Bir Cuma repliği : "Akşam olsa da gitsek"
- Kedimin dünyanın parasını verip aldığım pufidik yatağında değil de, ısrarla kanepenin kenarnda uyuması evrenin bana "fala şeyetmemek lazım" deme şeklidir.
- Şu sıra Instagram'da kedi videolarına takıldım. Muhtemelen bir kaç sene sonra da bunun pişmanlığını yaşayacağım o yüzden peşinen kusura bakmayınız.
- Adam Levine'a teeeee lise yıllarımdan beri aşıktım. Tam ben evlenme çağına geldim, o terbiyesiz gidip Victoria's Secret mankeni ile evlendi! (Göz deviren smiley) Ama bu kızcağız yemedi, içmedi, karşılıksız aşkını sonlandırmanın yolunu buldu. Kendisinin en sevdiğim şarkılarını sırasıyla sabah alarm sesi yaptım. Sonuç; adamın sesini duyduğum dakka tüylerin diken diken olma hissi. (Hınzır gülüş smiley'si.)
- Bayanlar adına sesleniş : Eyyyy Biscolata reklamları nerdesinizzzzzz????
Öpüldünüz.
Etiketler:
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
crazypeoples,
deep not,
dip not,
dipnot
2 Kasım 2015 Pazartesi
Deliliğin Tanımı
Delilik nedir biliyor musun?
Einstein'e göre delilik, hep aynı şeyleri yaparak farklı bir sonuç beklemektir...
Einstein'e göre delilik, hep aynı şeyleri yaparak farklı bir sonuç beklemektir...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

