20 Aralık 2019 Cuma
Yeni Yıla Eski Ben
Yeni yıl, yeni ben yok.
Yeni yılda eskinin bir üst modeli ben var.
Yeni yıla girerken eskiyi arkamda bırakmak yok. Yeni yıla bir önceki senede biriktirdiğim güzelliklerle birlikte, hatalarımı da yanıma almak var bu sene.
Yeni yılda yeni ben yok.
Çünkü unutmamalıyım ki, eski "ben"in yaşayıp, atlattıkları beni böylesi güçlü ve yaşamış, tecrübe edebilmiş biri yaptı.
O yüzden bu sene veda etmek yok. Iyisiyle kötüsüyle, tüm yaşadıklarımı yanıma alıp girmek istiyorum 2020'ye. Hayal kırıklarımı da alıp, kendime bir daha yaşatmamak olmalı amacım, onlardan kaçıp hiç olmamışcasına davranmak değil. Kayıplarımı bavuluma alıp girmeliyim yeni yıla. Onları yaşatabilmeliyim benimle birlikte. Ve en önemlisi yeni yıldaki bana, eski ben ile de gurur duymam gerektiğini öğretmeliyim. Her yönüyle sevmeli, korumalı, arkasında durmalı ve affetmeliyim onu, ve affedemeyeceğimi düşündüğüm herkesi, her şeyi...
Hayal kırıklıklarımı alçıya alıp iyileşmesini izlerken her daim hatırlamalıyım aynı yerlerde dolaşıp, aynı hataları yapmamam gerektiğini.
Yeni yıla eski ben olarak girmeliyim bu sene, sonuna kadar kendimin arkasında durarak. Felaketleri, velinimete çevirebilmeliyim.
Yeni yıla eski yıldaki "ben"den kaçarak veya utanarak girmek gibi bir niyetim yok. Yeni yılda aynaya her baktığımda, olduğum kişileri görüp daha da kalabalıklaşmak istiyorum.
Çok değişeceğim değil, çok şeylerin beni değiştirip, bugünki ben olmamı sağladığını gururla söyleyeceğim bir sene istiyorum.
Hoşgel 2020...
Sevgiyle.
Berrak...
29 Eylül 2018 Cumartesi
Söz veriyorum
Betül Mardin. Güç sembolü, kadınların idolü, tanıdığım en idealist kadın olan ve kahramanım olarak gördüğüm annemin dahi hayatım boyunca bana hayranlıkla anlattığı kadın. Halkla İlişkiler denildiğinde akla gelen diva. Halkla İlişkiler gibi sürekli diyalog halinde olman gereken bir sektörü Türkiye'de oluşturan ve uluslararası konferanslarda "anne" lakabıyla tanınmış bu kadının 5 yaşına kadar dilsiz ve 13 yaşına kadar kekeme olduğunu biliyor muydunuz? Betül Mardin'in daha küçücükken kendi kendine verdiği "Artık benimle kimse alay edemeyecek" sözü olmuş onu bugüne getiren, milyonların kalbine taht kurmasını sağlayan. Unutma, her şey tek bir söz ile başlar.
Bugün, şimdi, hemen bir söz ver kendine ve iz bırakmaya başla,
Şimdi bir söz ver kendine ve içinde biriktirdiğin keşkeler ile ölme,
Unutma, spora başladığında muhakkak kas ağrısı çekeceksin ki daha kuvvetli kaslar oluşsun, ve unutma kadınlar müthiş sancılardan sonra hayatın mucizesi olan bebekleri alırlar kucaklarına. Hayatın sana verdiği acıların aslında seni daha güçlü biri haline getirecek olayların başlangıcı olduğuna inan. Unutma, iyi bir antrenör ancak başarabildiğine inandığı öğrencisine en ağır çalışmaları verir. Kendi kendine ördüğün o koca duvarların önünde durup dikilme, şimdi kendine bir söz ver ve konfor alanının dışına çık. Zamanın seni geliştirmeden yaşlandırmasına izin verme. Şu an alacağı bir karar ve kendine vereceğin bir söz ile, planladığın hayatı yaşamaya başlayabilirsin inan sonrasında mutlu olmaya çalışmana gerek dahi kalmayacak çünkü hep mutlu olacaksın.
Hayranı olduğun ünlüye benzemek, onun gibi giyinmek ve görünmekten çok daha fazlasısın sen.
Unutma her şeye senin seçimin karar veriyor. Gerekirse Ay'a koşmayı hayal et ve bırak çevren sana gülsün, pes etme. Ayakkabının içindeki minicik taş parçasının seni engellemesine izin verme ve gerekiyorsa kayaları ve dağları aş.
Şimdi kendine bir söz ver ve kendinde mutlu olmadığın tüm özelliklerine veda et. Şimdi kendine inan, başarabileceklerine inan, heyecanlan, ayağa kalk, yürü ve koşmaya başla. Durmadan ilerle ve seni durdurmaya çalışanlara kulak verme. Kendin amacın doğrultusunda yaşa, kendi nedenini bul ve ona ulaşana dek durma. Kendi başarabileceklerine inanamayacaksın.
Sevgiyle,
Berrak...
Bugün, şimdi, hemen bir söz ver kendine ve iz bırakmaya başla,
Şimdi bir söz ver kendine ve içinde biriktirdiğin keşkeler ile ölme,
Unutma, spora başladığında muhakkak kas ağrısı çekeceksin ki daha kuvvetli kaslar oluşsun, ve unutma kadınlar müthiş sancılardan sonra hayatın mucizesi olan bebekleri alırlar kucaklarına. Hayatın sana verdiği acıların aslında seni daha güçlü biri haline getirecek olayların başlangıcı olduğuna inan. Unutma, iyi bir antrenör ancak başarabildiğine inandığı öğrencisine en ağır çalışmaları verir. Kendi kendine ördüğün o koca duvarların önünde durup dikilme, şimdi kendine bir söz ver ve konfor alanının dışına çık. Zamanın seni geliştirmeden yaşlandırmasına izin verme. Şu an alacağı bir karar ve kendine vereceğin bir söz ile, planladığın hayatı yaşamaya başlayabilirsin inan sonrasında mutlu olmaya çalışmana gerek dahi kalmayacak çünkü hep mutlu olacaksın.
Hayranı olduğun ünlüye benzemek, onun gibi giyinmek ve görünmekten çok daha fazlasısın sen.
Unutma her şeye senin seçimin karar veriyor. Gerekirse Ay'a koşmayı hayal et ve bırak çevren sana gülsün, pes etme. Ayakkabının içindeki minicik taş parçasının seni engellemesine izin verme ve gerekiyorsa kayaları ve dağları aş.
Şimdi kendine bir söz ver ve kendinde mutlu olmadığın tüm özelliklerine veda et. Şimdi kendine inan, başarabileceklerine inan, heyecanlan, ayağa kalk, yürü ve koşmaya başla. Durmadan ilerle ve seni durdurmaya çalışanlara kulak verme. Kendin amacın doğrultusunda yaşa, kendi nedenini bul ve ona ulaşana dek durma. Kendi başarabileceklerine inanamayacaksın.
Sevgiyle,
Berrak...
Hayata kuşbakışı bak
Hala burada mısın okuyucu? Bayağı zaman geçmiş buralara uğramayalı. Çok şeyler geldi geçti bu sürede, iki iş değiştirdim mesela. Önce sektörlerim değişti, sonra çalıştığım kişiler, patronlar, ortam, vs vs derken ihmal ettim burayı, ama bir baktım ki bu sürede ben de değişmişim.
En son yazımdan bir kac ay sonra ofisteki odamda, aniden durdum. Bir an koltuktan yükseldim ve kuşbakışı masada duran halime baktım, sonra "iyi mi böyle?" diye sordum kendime. Yüreğim, istediğim cevabi veremediği anda istifa ettim. Hep yazarım, söylerim geçmişin anılarından kendi yarattığımız "hatıra" hücresinde, "yad etmek" adı altında zaman geçiriyoruz ve bu esnada olumsuzlukların peşinde koşup, tamir etmeye çalışırken de olumlu olanı kaçırıyoruz. Bu nedenle olumluyu seçmeye karar verdim. Sonrasında hiç planda yokken başka teklifle başka yere geçtim. Eğer o gün kendime kuşbakışı bakmamış olsaydım, bugün olduğum yerde değil, hala o masada zamanımı hala değer bilmeyenlere harcıyor olurdum. Bunu anladığımda hayatıma kuşbakışı bakmam gerektiğini anladım. Meğer kendi hayat masam ne kadar da doluymuş. Ne gereksiz şeyler koymuşum yıllardır. Onları atmaya kıyamadığım için kendi alanımı daraltmışım meğer. Başkalarına ait yarım kalan işleri hep ben devralmışım, bana ait değilken ben yüklenmişim. Fakat kendime ait en minik rica da herkesin öğle arasına denk gelmişim. Profesyonelliği unutup sözlüğümden "hayır" kelimesini çıkartmışım karşımdakileri kırmamak adına. Kendi özüme dönmeyi unutup başka başka işlere beynimi yormuşum. Bana hediye edilen ve dahası ne zaman elimden alinacağı belli olamayan kendi masamda boyumdan büyük nice fedakarlıklara kalkışmışım sadece "burnu havada" görünmemek adına. Samimiyet ile özveri arasındaki o ince çizgiyi niceleri geçmişim. Nice sabahlara uyanmışım hep başkaları için ve nice imkanlara ve yeniliklere kapamışım kendimi.
"Ben" kalabilmek adına nice arkadaşlıklardan da istifa ettim bu sürede sevgili okuyucu. Sessizce ayırdım tüm o gereksiz dosyaları ve yine sessizce rafa kaldırdım.
Sen de "benim burada ne işim var?" diyorsan derin bir nefes al, kabuğunu kır ve atılım yap. Asla negatif düşünme ve unutma "Tırtılın bitti dediği an, yaradan "kelebek" dermiş."
Şimdi kalk, kendine sıcacık mis kokulu bir kahve yap ve hayatının kalanına bugün başla. Keyif al, fazlalıkları at, geçmişteki kalp ve hayal kırıklarını, rafa kaldır. Unutma, bu hayat seninle başladı ve sen kendi hikayende başroldesin.
Sevgiyle,
Berrak...
En son yazımdan bir kac ay sonra ofisteki odamda, aniden durdum. Bir an koltuktan yükseldim ve kuşbakışı masada duran halime baktım, sonra "iyi mi böyle?" diye sordum kendime. Yüreğim, istediğim cevabi veremediği anda istifa ettim. Hep yazarım, söylerim geçmişin anılarından kendi yarattığımız "hatıra" hücresinde, "yad etmek" adı altında zaman geçiriyoruz ve bu esnada olumsuzlukların peşinde koşup, tamir etmeye çalışırken de olumlu olanı kaçırıyoruz. Bu nedenle olumluyu seçmeye karar verdim. Sonrasında hiç planda yokken başka teklifle başka yere geçtim. Eğer o gün kendime kuşbakışı bakmamış olsaydım, bugün olduğum yerde değil, hala o masada zamanımı hala değer bilmeyenlere harcıyor olurdum. Bunu anladığımda hayatıma kuşbakışı bakmam gerektiğini anladım. Meğer kendi hayat masam ne kadar da doluymuş. Ne gereksiz şeyler koymuşum yıllardır. Onları atmaya kıyamadığım için kendi alanımı daraltmışım meğer. Başkalarına ait yarım kalan işleri hep ben devralmışım, bana ait değilken ben yüklenmişim. Fakat kendime ait en minik rica da herkesin öğle arasına denk gelmişim. Profesyonelliği unutup sözlüğümden "hayır" kelimesini çıkartmışım karşımdakileri kırmamak adına. Kendi özüme dönmeyi unutup başka başka işlere beynimi yormuşum. Bana hediye edilen ve dahası ne zaman elimden alinacağı belli olamayan kendi masamda boyumdan büyük nice fedakarlıklara kalkışmışım sadece "burnu havada" görünmemek adına. Samimiyet ile özveri arasındaki o ince çizgiyi niceleri geçmişim. Nice sabahlara uyanmışım hep başkaları için ve nice imkanlara ve yeniliklere kapamışım kendimi.
"Ben" kalabilmek adına nice arkadaşlıklardan da istifa ettim bu sürede sevgili okuyucu. Sessizce ayırdım tüm o gereksiz dosyaları ve yine sessizce rafa kaldırdım.
Sen de "benim burada ne işim var?" diyorsan derin bir nefes al, kabuğunu kır ve atılım yap. Asla negatif düşünme ve unutma "Tırtılın bitti dediği an, yaradan "kelebek" dermiş."
Şimdi kalk, kendine sıcacık mis kokulu bir kahve yap ve hayatının kalanına bugün başla. Keyif al, fazlalıkları at, geçmişteki kalp ve hayal kırıklarını, rafa kaldır. Unutma, bu hayat seninle başladı ve sen kendi hikayende başroldesin.
Sevgiyle,
Berrak...
Etiketler:
aile,
arkadaş,
arkadaşlık,
berrak ozkan,
berrocks,
blog,
blogger,
farklılık,
günlük yazı,
günün yazısı,
huzur,
mutluluk
9 Kasım 2017 Perşembe
Sen de Gül
Neden mi hep
gülerim? Olmadığım biri gibi olma çabam
olmadı hiç. Kendimle en çok gurur
duyduğum yanımdır. Uçlarda yaşadım tüm
duygularımı, aniden çok sinirlendim, aniden fırtınalar koptu içimde ama belli
etmek istemedim, yeri geldi çocuk gibi ağladım, çoğu kez insanların ne
düşündüğü aklımın ucuna dahi gelmeden kahkaha attım, sevdim, nefret ettim,
kızdım, korudum, merhamet ettim, büyüklük bende kalsın dedim, hislerimi
anlattım, bazen anladım, bazen anlamadım, bazen de anlayamadım ama kendim
olmaktan asla ödün vermedim. Kolay
olmadı elbette, çoğu kez içimdeki çocuğu korumak için çok kalın ve yüksek
duvarlar ördüm. Ve yine bu duvarlar
yüzünden çok fırsatı öteledim. Kendimi
koruma mekanizması kurdum. Çoğu zaman
ikiye böldüm içimi. Soğuk olan tarafı
öne çıkardım ki, sıcak tarafıma zarar verip örseleyemesinler diye. Bundandır insanların bana "ama sende
aniden tersleşiyorsun" demesi.
Empati yaptım, çok empati yaptım. Büyük konuşmamaya özen gösterdim hep. Çok gördüm, çok farkında oldum ama sustum. Sustum çünkü bekledim, benim yapamadığımı "ilahi adaletin" yaptığını görmeyi bekledim. Gördüm de çoğu kez. Bazen işittim. Yine de içimdeki çocuk ağladı onlar için. Yine de üzüldü. İşte o anlarda anladım onu yaşatabildiğimi, güldüm.
31 senede kendimi özlemedim. Hep onunla oldum. Kimse bilmese de kendimle güzel vakit geçirdim ben. Esprilerimi en güçlü silahım olarak kullandım. Dost görünen düşmanların "espri" altında canımı acıtıp, kusurlarımı yüzüme vurmalarına izin vermedim hiç. Kendimle en çok ben alay ettim, onlara fırsat bırakmadığımı anladığımda onlarla beraber güldüm.
Gözyaşımı ailemden başkası için akıtmamaya özen gösterdim. Çok ince düşündüm. Bazen can sıkacak kadar ince düşündüm ve karşımdakilerin bunu anlamasını bekledim. Anlamadılar. Sonra anlamamalarına güldüm.
Çok kazandım, kendimle gurur duydum ve bir o kadar da kaybettim ama sonra kayıplarımın benim sivri yanlarımı ortaya çıkarmasını izleyip, artık daha az canımın yanacağını anladığımda güldüm.
Çok hayal kurdum, çok düşündüm, elimden geleni kimselere belli etmeden yaptım, bazen çabalamaktan saç diplerimin ağrıdığını hissettim, belli etmedim. Olmadığında kabul etmedim, denemeye devam dedim, çabalamak için sebebim var dedim güldüm, olduğunda da mutluluktan güldüm.
İnsanların beni kritize etmelerini izledim. Susturmadığım anlar oldu, hatta izin verdiklerim. Konuşmalarını istedim ki bir kelimeleriyle onları tanıyayım, bazen onlar beni eleştirirken güldüm, bazen de başkalarında ayıp veya kusur olarak gördüklerini kendileri yaparken izledim ve güldüm.
Çok hatırladım, az unuttum. En büyük lanetim ve en güçlü silahım oldu. Sonra bundan faydalanabileceğimi anladım, yine güldüm.
Hayvanları sevdim diye eleştirdiler, saçmaladılar, kızdılar ama yaralı hayvanı tedavi ederken, aslında kendi ruhumu onardığımı, aç bir hayvanı beslerken aslında kendi ruhumu beslediğimi anlamadılar. Karşılık beklemeden, saf sevgiyi henüz keşfedememiş olmalarına güldüm, asla bağ kuramamalarına ve bir gün yalnızlık denizlerinde yüzerken beni anlayacaklarına güldüm sonra.
Her şey olmaya çalışmaktan yorulduğumda ve aslında herkesin hiçbir şey olmadığını anladığımda, kendime döndüm, kahve yaptım, resim çizdim, yazı yazdım, rahatladım ve yine güldüm...
Empati yaptım, çok empati yaptım. Büyük konuşmamaya özen gösterdim hep. Çok gördüm, çok farkında oldum ama sustum. Sustum çünkü bekledim, benim yapamadığımı "ilahi adaletin" yaptığını görmeyi bekledim. Gördüm de çoğu kez. Bazen işittim. Yine de içimdeki çocuk ağladı onlar için. Yine de üzüldü. İşte o anlarda anladım onu yaşatabildiğimi, güldüm.
31 senede kendimi özlemedim. Hep onunla oldum. Kimse bilmese de kendimle güzel vakit geçirdim ben. Esprilerimi en güçlü silahım olarak kullandım. Dost görünen düşmanların "espri" altında canımı acıtıp, kusurlarımı yüzüme vurmalarına izin vermedim hiç. Kendimle en çok ben alay ettim, onlara fırsat bırakmadığımı anladığımda onlarla beraber güldüm.
Gözyaşımı ailemden başkası için akıtmamaya özen gösterdim. Çok ince düşündüm. Bazen can sıkacak kadar ince düşündüm ve karşımdakilerin bunu anlamasını bekledim. Anlamadılar. Sonra anlamamalarına güldüm.
Çok kazandım, kendimle gurur duydum ve bir o kadar da kaybettim ama sonra kayıplarımın benim sivri yanlarımı ortaya çıkarmasını izleyip, artık daha az canımın yanacağını anladığımda güldüm.
Çok hayal kurdum, çok düşündüm, elimden geleni kimselere belli etmeden yaptım, bazen çabalamaktan saç diplerimin ağrıdığını hissettim, belli etmedim. Olmadığında kabul etmedim, denemeye devam dedim, çabalamak için sebebim var dedim güldüm, olduğunda da mutluluktan güldüm.
İnsanların beni kritize etmelerini izledim. Susturmadığım anlar oldu, hatta izin verdiklerim. Konuşmalarını istedim ki bir kelimeleriyle onları tanıyayım, bazen onlar beni eleştirirken güldüm, bazen de başkalarında ayıp veya kusur olarak gördüklerini kendileri yaparken izledim ve güldüm.
Çok hatırladım, az unuttum. En büyük lanetim ve en güçlü silahım oldu. Sonra bundan faydalanabileceğimi anladım, yine güldüm.
Hayvanları sevdim diye eleştirdiler, saçmaladılar, kızdılar ama yaralı hayvanı tedavi ederken, aslında kendi ruhumu onardığımı, aç bir hayvanı beslerken aslında kendi ruhumu beslediğimi anlamadılar. Karşılık beklemeden, saf sevgiyi henüz keşfedememiş olmalarına güldüm, asla bağ kuramamalarına ve bir gün yalnızlık denizlerinde yüzerken beni anlayacaklarına güldüm sonra.
Her şey olmaya çalışmaktan yorulduğumda ve aslında herkesin hiçbir şey olmadığını anladığımda, kendime döndüm, kahve yaptım, resim çizdim, yazı yazdım, rahatladım ve yine güldüm...
5 Eylül 2017 Salı
Sen kimsin?
Beyaz mi, siyah mi?
Zengin mi, fakir mi?
Varlikli mi, yoksul mu?
Ateist mi, musluman mi, hristiyan mi, yahudi mi, musevi mi, hindu mu, budist mi?
Liberal mi, muhafazakar mi, cumhuriyetci mi?
Utanmaz mi, icine kapanik mi?
Sessiz mi, hakkini savunan mi?
Hayalperest mi, gercekci mi?
Onemseyen mi, onemsenen mi?
Veren mi, alan mi?
Heteroseksuel mi, gay mi, lezbiyen mi, biseksuel mi?
Olumlu bakan mi, olumsuzu goren mi?
Arabeskci mi, rockci mi, popcu mu?
Cesur mu, korkak mi,
Gormezden gelen mi, farkinda olan mi,
Reddeden mi, kabul eden mi?
Ve hepsinden onemlisi
Mutlu mu yoksa mutsuz musun?
Yoksa sadece kaliplasmaya karsi cikarak insan olmaya calisan mi?
Olmaya calistigin "sen" olurken bunlardan hangisisin?
Ne kadar kendinsin? Ne kadar elalem?
Icindeki sen'i en son ne zaman dinledin? Onunla en son ne zaman yalniz kaldin?
En son ne zaman ilk kez bisey yaptin?
En son ne zaman "sadece kendini" dusundun, saniye dahi olsa baskalarinin ne diyecegini dusunmeden?
En son ne zaman kalabalik icinde utanmadan sarki soyledin?
En son ne zaman bilmedigin bir dansi etmeye calistin?
En son ne zaman "tum gun" kaygisizdin?
En son ne zaman sadece ve en saf halinle sen oldun, kiyafetin, sacin ve makyajin icin endiselenmeden?
Secim yapman gereken onlarca kalip arasinda ne kadar sen olabildin?
Simdi tekrar soruyorum, sen sen misin?
Sen kimsin?
Zengin mi, fakir mi?
Varlikli mi, yoksul mu?
Ateist mi, musluman mi, hristiyan mi, yahudi mi, musevi mi, hindu mu, budist mi?
Liberal mi, muhafazakar mi, cumhuriyetci mi?
Utanmaz mi, icine kapanik mi?
Sessiz mi, hakkini savunan mi?
Hayalperest mi, gercekci mi?
Onemseyen mi, onemsenen mi?
Veren mi, alan mi?
Heteroseksuel mi, gay mi, lezbiyen mi, biseksuel mi?
Olumlu bakan mi, olumsuzu goren mi?
Arabeskci mi, rockci mi, popcu mu?
Cesur mu, korkak mi,
Gormezden gelen mi, farkinda olan mi,
Reddeden mi, kabul eden mi?
Ve hepsinden onemlisi
Mutlu mu yoksa mutsuz musun?
Yoksa sadece kaliplasmaya karsi cikarak insan olmaya calisan mi?
Olmaya calistigin "sen" olurken bunlardan hangisisin?
Ne kadar kendinsin? Ne kadar elalem?
Icindeki sen'i en son ne zaman dinledin? Onunla en son ne zaman yalniz kaldin?
En son ne zaman ilk kez bisey yaptin?
En son ne zaman "sadece kendini" dusundun, saniye dahi olsa baskalarinin ne diyecegini dusunmeden?
En son ne zaman kalabalik icinde utanmadan sarki soyledin?
En son ne zaman bilmedigin bir dansi etmeye calistin?
En son ne zaman "tum gun" kaygisizdin?
En son ne zaman sadece ve en saf halinle sen oldun, kiyafetin, sacin ve makyajin icin endiselenmeden?
Secim yapman gereken onlarca kalip arasinda ne kadar sen olabildin?
Simdi tekrar soruyorum, sen sen misin?
Sen kimsin?
11 Temmuz 2017 Salı
Ölüm tarihini bilsen ne yapardın?
Ne zaman öleceğini bilseydin ne olurdu? Eline bir kağıt veriliyor, bu kağıtta tam olarak kaç yıl veya kaç ay ve belki kaç saat sonra öleceğin yazılı. Ne yaparsın?
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs. Peki ya daha sonra ne yaparsın?
Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin? Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin? Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına? Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı? Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması? Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna? Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın? Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya? Ve en önemlisi korkar mısın hala? Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın? Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu? İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın? Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine? Seni kritize edebilirler mi artık? Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin? Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?
Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde. İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun? Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte. Geç olmadan aksiyon al. Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı. Seni üzenlerden var gücünle kaç. İnsan olduğunu unutma. Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle. Yapmaya başla. Deneme, başla. Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla. Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme. Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme. Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç. Yarın yokmuşcasına.
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs. Peki ya daha sonra ne yaparsın?
Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin? Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin? Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına? Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı? Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması? Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna? Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın? Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya? Ve en önemlisi korkar mısın hala? Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın? Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu? İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın? Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine? Seni kritize edebilirler mi artık? Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin? Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?
Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde. İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun? Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte. Geç olmadan aksiyon al. Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı. Seni üzenlerden var gücünle kaç. İnsan olduğunu unutma. Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle. Yapmaya başla. Deneme, başla. Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla. Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme. Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme. Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç. Yarın yokmuşcasına.
Etiketler:
aile,
arkadaşlık,
blog,
blogger,
doğa,
eski sevgili,
evlilik,
felsefe,
fenomen,
gezi,
günün yazısı,
haftasonu,
hayatfelsefesi,
insan,
insanlık
12 Haziran 2017 Pazartesi
Temizlik Zamanı
Pazar Günümü gardrobumu düzenlemekle geçirdim. 31 yaşımdaydım ve ilk kez böylesi titiz davranmaya karar verdim.
En üsttekilerden başladım. En üst sıralarda olup, yine de memnun olmadıklarımdan. Önce onları attım bir bir.
Sonra zamanında cok sevdiklerimi. Severek aldıklarımı, özene bözene sakladıklarımı ama şu an gözümde değerini yitirip, bir daha asla giymeyeceğimi bildiklerimi.
Bir de bana olmayanlar vardı aralarında. Geçmiş senelerde tam üzerime göre olup, şimdi beni sıkanlar. Dar gelenler.
6 ay kuralı koydum bu kez. 6 aydır elimi sürmediklerimi attım. Eğer son 6 aydır ihtiyacım olmadıysa, onlar aklıma gelmediyse, üst taraflarda olmadıklarını farketmediysem, o kadar da değerli olmadıklarını farkettim. Onları da attım.
Başkalarında daha güzel duracaklarını düşündüklerimi,
Yıpranmış olanları,
Yıpranmışlıklarını görmezden geldiklerimi, sürekli tamir etmeye çalışıp zaman kaybettiklerimi de attım.
Sonuç olarak elimde artık eskisi kadar çok kıyafetim kalmadı. Ama gardrobum daha ferahtı artık. Daha geniş. Tüm sevdiğim parçaları görebilecek durumdaydım. Her an onlara erişebilecek durumda. Artık diğer gözden çıkardıklarım yüzünden hiç birini ıskalamayacaktım. Belki zamanla yeni parçalara ihtiyacım olacak evet, ama daha özenle alacağım artık ihtiyacım olanları. En azından, attığım parçalardan yola çıkarak daha seçici olacağım.
Ve attıklarım, onlara ihtiyacı olanlarda olacaklar... Bu iki taraf için de daha iyi olacak biliyorum.
Sonra kendime güzel bir kahve yaptım, gardrobun karşısına geçtim ve yudumlarken yüzümde beliren tebessümle tekrar inceledim içini. Bir süre elim eskilere gidecek ve arayacak olsa da, belki "ah o parçayı atmasaydım, şununla tekrar giyebilirdim" desem de, yenilerle yoluma devam edecek olmayı bilmenin heyecanı doldu içime.
Sizde kaç yaşında olursanız olun, eski parçalarınızı gözden çıkarmaktan çekinmeyin. Tedirgin olmayın. Zamanınızı, enerjinizi, memnun olmadığınız giysileri üzerinize uydurmaya çalışmakla harcamayın. Az olsun, sizi mutlu etsin, ferah gelsin yeter...
Atın hepsini ve güzel bir kahve için...
Sevgiyle,..
Berrak
En üsttekilerden başladım. En üst sıralarda olup, yine de memnun olmadıklarımdan. Önce onları attım bir bir.
Sonra zamanında cok sevdiklerimi. Severek aldıklarımı, özene bözene sakladıklarımı ama şu an gözümde değerini yitirip, bir daha asla giymeyeceğimi bildiklerimi.
Bir de bana olmayanlar vardı aralarında. Geçmiş senelerde tam üzerime göre olup, şimdi beni sıkanlar. Dar gelenler.
6 ay kuralı koydum bu kez. 6 aydır elimi sürmediklerimi attım. Eğer son 6 aydır ihtiyacım olmadıysa, onlar aklıma gelmediyse, üst taraflarda olmadıklarını farketmediysem, o kadar da değerli olmadıklarını farkettim. Onları da attım.
Başkalarında daha güzel duracaklarını düşündüklerimi,
Yıpranmış olanları,
Yıpranmışlıklarını görmezden geldiklerimi, sürekli tamir etmeye çalışıp zaman kaybettiklerimi de attım.
Sonuç olarak elimde artık eskisi kadar çok kıyafetim kalmadı. Ama gardrobum daha ferahtı artık. Daha geniş. Tüm sevdiğim parçaları görebilecek durumdaydım. Her an onlara erişebilecek durumda. Artık diğer gözden çıkardıklarım yüzünden hiç birini ıskalamayacaktım. Belki zamanla yeni parçalara ihtiyacım olacak evet, ama daha özenle alacağım artık ihtiyacım olanları. En azından, attığım parçalardan yola çıkarak daha seçici olacağım.
Ve attıklarım, onlara ihtiyacı olanlarda olacaklar... Bu iki taraf için de daha iyi olacak biliyorum.
Sonra kendime güzel bir kahve yaptım, gardrobun karşısına geçtim ve yudumlarken yüzümde beliren tebessümle tekrar inceledim içini. Bir süre elim eskilere gidecek ve arayacak olsa da, belki "ah o parçayı atmasaydım, şununla tekrar giyebilirdim" desem de, yenilerle yoluma devam edecek olmayı bilmenin heyecanı doldu içime.
Sizde kaç yaşında olursanız olun, eski parçalarınızı gözden çıkarmaktan çekinmeyin. Tedirgin olmayın. Zamanınızı, enerjinizi, memnun olmadığınız giysileri üzerinize uydurmaya çalışmakla harcamayın. Az olsun, sizi mutlu etsin, ferah gelsin yeter...
Atın hepsini ve güzel bir kahve için...
Sevgiyle,..
Berrak
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
