bırakma etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
bırakma etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

12 Nisan 2015 Pazar

Teşekkür ederim,

  • İstediğin kadar protein ve sebze yemenin (hemde istediğin kadar!) kilo vermeyi sağladığını keşfeden Pierre Dukan’a,
  • Gözümün gönlümün açılmasını sağlayan Biscolata erkekleri ve pek tabii ki Kıvanç Tatlıtuğ’a,
  • Reklam vermediğim halde sürekli yazılarımı ve sayfamı sponsorlu başlığı ile yayınlayan Mark Zuckerberg’e (Benim gelecek vaad ettiğimi düşünüyor olmalı ki adam, bana bildiğin destek veriyor.),
  • “Alt tarafı kahve, ne kadar kalorisi olabilir ki yani?” diye aleni şekilde kendimi avutarak, frappuccino ve macchiato’nun dibine vurup,  tatlı krizlerimi yenmemi sağlayan Starbucks’a,
  • İstediğimde kalabalık içinde deli gibi dans edebilmeme olanak sağladığı için, Gangam Style şarkısının sahibi PSY’a,
  • Senelerdir üç kuruşa salgılattığı mutluluk hormonları için, çikolataya,
  • Gözümden yaş gelinceye dek gülmemi sağlayan tüm o sitcom lara,
  • Karikatürü sevmemi sağladıkları için Yiğit Özgür ve Umut Sarıkaya’ya,
  • Güzel kadınların da yalnız kalabileceklerini kanıtlayan tüm bekar Victoria’s Secret kızlarına (bu konuda yorum istemiyorum, o gerçeğin, bende en az sizin kadar farkındayım),
  • Sırf altyazıyı okumak yerine, yüzüne birkaç saniye daha fazla bakabilmek için ingilizceyi öğrenme sebebim olan, ilk aşkım David Boreanaz’a (sayende az ekmek yemedim David’cim ),
  • Çorabım kaçtığında suçu her defasında onun üzerine attığımdan, bana şahane bir bahane sebebi olduğu  için, kedime,
  • Her ay bir bahane ile verdiği tarihleri dört gözle beklediğim için, astrolog Susan Miller’a,
  • Sevmenin en saf halini bana yaşattıkları için, kardeşim ve anneme,
Ama özellikle ;
  • Delice bağlanmamayı öğrettikleri için, değer verdiğim ama karşılık göremediklerime,
  • İçimdeki yapabilme duygusunu ateşledikleri için, yapamazsın diyenlere,
  • Beni ben yapan, daha güçlenmem için sebep veren, kırgınlıklarımla barışıp hayata pozitif bakmamı sağlayan tüm o içi kötülere,
Sonsuz Teşekkürler ;)

Sevgiyle kalın…

9 Nisan 2015 Perşembe

Doğru bilinen yanlışlar.

Merhaba  sevgili okuyucu,

Doğru bilinen yanlışlara değinelim mi bugün?  Ve dahası bunların hayatımızı ne hale getirdiğine.

*Çok güldün kesin başına kötü bir şey gelecek.  Yanlış! Esas gülmeyi bilmezsen zevk alamazsın hayattan.  Ağlamak kolaydır, gülmektir zor olan.  Misal bir film izlerken, geçmişte kaybettiğin birini düşünürken ve en basitinden soğan doğrarken bile ağlayabilirsin.  O yüzden gül gülebildiğince, zararsızdır.

* Su içsem yarıyor.  Yanlış! Hadi gerçekçi olalım, su böreğinden sonra içilen su, pek kabahatli değildir değil mi?  Su, börek adında geçmediği sürece,  su içmek kilo vermeye yardımcı olur ;)

* Burası Muş’tur, yolu yokuştur.  Yanlış! Burası Huş’tur, yolu yokuştur.

* Mini etek giyen, kahkaha atan, makyaj yapan kadın aranıyordur.  Yanlış!  Kendini iyi hissetmek için nasıl ki erkek traş oluyorsa, saçını tarıyorsa, kadın da kendini güzel hissetmek ister.  Hakkıdır.  Kalanlara konuşmak düşmez, düşemez.

* Kadın çalışmamalıdır, evde oturmalıdır.  Yanlış!  İnanır mısın kadın da en az senin kadar hak sahibidir.  Çalışır, üretir ve bunu gayet iyi yapar.  Üretmek kadının doğasında vardır, unutma.

*Kadınlar kötü araba kullanır.  Yanlış!  Kadınlar, erkek sürücüler tarafından tacize uğramayıp, arabaları sıkıştırılmadığı sürece gayet iyi araba kullanabilirler.

*  Google arama motoruna “kadın” yazınca, otomatik tamamlama özelliğinde şu ibareler görülür; Kadının hakları olmamalı, kadınlar oy kullanmamalı, kadınlar çalışmamalı, kadınlar araba kullanamaz, kadınlar haklara sahip olmamalı, kadınlar evde oturmalı... Ne yazık ki bu doğru!.  Birleşmiş Milletler'in Kadın biriminin hazırladığı bir reklam kampanyası da bu duruma örnek teşkil edecek nitelikte.


Hayatımızdaki yanlışları doğru yapabildikçe, doğru görünmeye başlayan tüm yanlışları süzebilme yeteneğine sahip oldukça, bakış açımızı genişlettikçe, nefretin ve benmerkezciliğin sevgimize gölge etmesine engel oldukça sonsuz mutluluğun kapıları ardına dek açılacak hepimiz için.  Değer bilinen, hoşgörünün yetkide olduğu, sevginin hüküm sürdüğü geleceklere…


Sevgiyle.

8 Nisan 2015 Çarşamba

Mazeretim var.

Yüzmekten korkuyosun, boğulabilirsin.  Deneme bile.  Uçmaktan korkuyorsun, uçak düşebilir deneme bile.  Konuşmaktan korkuyorsun, karşındaki söylediklerinden hoşnut kalmayabilir.  Sus, konuşma, fikir belirtme.  Ya sevilmezsen, ya onaylanmazsa söylediklerin.  Hayat zehir olur sonra.  Peki hiç denedin mi?  Kafanda oluşturduğun kalıbı ne kadar kırabiliyorsun sen?  Limitlerin nelerdir biliyor musun?   Kaç kez aştın kendini?

“Kaç kere denediğiniz değil, nasıl bitireceğiniz önemlidir. “ Bu söz, Nick Vujicic’e ait.  Doğuştan kolları ve bacakları olmayan adama.  Hani sen yüzünde sivilce çıktığında bile hayatı kendine zehir edebiliyorsun ya bazen, yapma işte.  Nick, yüzüyor, balık tutuyor, golf oynuyor, sörf yapıyor, evli ve bir çocuğu var.  Dahası, gayet sağlıklı olduğu halde, hayatı kendine zehir etmeyi benimsemişlere seminerler düzenliyor, onları hayata tutunmaları konusunda ikna ediyor.  Denemeni önemini gösteriyor.  İnsan onun konuşmasını dinlerken utanıyor kendinden.   Ne kadar önemiz sorunlar yüzünden hayata kaç kez küstüğü geliyor aklına bir bir.  

Herkesin sorunları hemen hemen aynıdır, kişilerin yaşamını farklı kılan, sorunlara ürettikleri çözümlerdir.  Bırakmak, ümitsizliğe kapılmak işin kolayı.  Savaşıp, mücadele edebildiğin sürece varsın.  Ve bir de inandığın sürece.  Unutma, evrenin seninle ilgili muhteşem planları var.  Acele edip işin sihirini bozma.  Senin için sürpriz bir parti düzenleniyormuşcasına hazırlan, mutlu ol, yaşa ve en önemlisi an’ın tadını çıkar. 

Ve birde mucizelere inan, kim bilir belki bir gün birini sen yaratacaksındır.

Sevgiyle,