30 Nisan 2015 Perşembe

Sana Ne!

"Sana ne?"  Nasıl güzel bir cevap.  Özeline müdahale etmeye çalışanlara, saygısızlara, sınırını bilmeyenlere, hayata at gözlüğü eşliğinde gelmişlere ve bunu en mühim aksesuarlarıymışçasına kullanıp, sana da kullanman adına baskı yapanlara verilebilecek, en rahatlatıcı ve en kısa cevap.  Benim için acil çıkış kapısı.  Karşımdaki ile mantık çerçevesinde konuşamayacağımı hissettiğimde, bu cevabı veririm daima.  Kuvvetle muhtemel onunda buna verilebilecek cevabı yoktur zaten, susar, tartışma başlamadan biter.

Yazıyorum ben, rahatlamak adına, zaman geçirmek adına, kendimi mutlu etmek adına yazıyorum.  Paylaşıyorum hiç tanımadığım, muhtemelen de tanışmayacağım insanlarla. Benim gemim burası, kendi dümenimin başındayım ben.  İster Kuzeye çeviririm rotamı, ister Güneye.  Ben yazarım, sen değer verir, okursan, mutlu olurum.  Elbette görüş ayrılıklarımız olur, bundandır zaten, hepimizin ayrı beyin kullanıyor olması.  Yeri gelir beğenmezler yazıyı, farklı olur görüşleri, yorum yazarlar, bende saygı duyarım.  Lakin, hakarete tahammül etmem, edemem.  Twitter'da daha önce tanışmadığım birinin, okuduğu yazıya istinaden bana hakaret etmesini kaldıramam.  Ne kadar tanıyorsun ki sen beni?  Ne zaman karşılaştık seninle?  Ne gibi bir zarar verdim ben sana?  Benim hakkımda ne kadar fikir sahibisin?  Yazdığıma katılma, işte buna saygı duyarım ama fazlasına asla!  Sen siyahı sev, bırak ben beyazımla yaşayayım.  Hakaret ettiğinde çirkinsin çünkü, haksızsın, yaralamaya çalışırken beni, en derin yaralarından faydalanıyorsun.  Televizyon gibi düşün burayı, beğenmediysen geç git.  Kalma.  Ama çirkinleşme lütfen.  Buradan yazıp, yetmedi deyip, twitterdan, olmadı instagramdan, bu da yetmez bir de gazeteden yazayım deme.  Senin gibi çirkinleşmem ben, engellerin biter gider.  Fazlası olmazsın benim için, olamazsın.  Ne kadar tanıyorum ki seni üzüleyim.  Gerçi üzülürüm bak, sadece senin adına üzülürüm ama.  Yazık derim, şiddet onun yegane iletişim aracı olmuş, sözlerin en çirkinlerini, en bozuk olanlarını, en kırıcı olanlarını seçebiliyor, ancak bu, fazlası yok.

Küfür etmek kolaydır.  Yabancı dil öğrenmeye başladığında bile önce küfür etmeyi öğrenirsin.  Zor olan doğru kelimelerle kendi düşünceni açıklamaktır.  Budur mühim olan, budur seni sen yapan.

Kendimi ifade etmeyi seviyorum ben, bunun için yazıyorum zaten.  İmkanım oldukça da yazacağım.  Sende kendini ifade et, yaz sende.  Tartışalım ama o seviyenin altına inmeyelim.  Sevgi gösteremiyorsak dahi, saygı duyalım.  Gerçekten zor değil.

Gökkuşağı tek renk olsa, bu kadar güzel görünmezdi.  Farklılıklar oldukça güzeliz.  Konuştukça, anlaştıkça, sevdikçe güzeliz.

Sevgiyle.



29 Nisan 2015 Çarşamba

Erkekler neden zeki kadınlardan korkar?


Amerika’lı bir arkadaşım var Danny isminde.  Beraber büyüdük sayılır.  Babası tam bir Türkiye aşığıdır ve senede en az altı kez falan gelirler buraya.  Danny, bizim biscolata erkeklerini bile kıskandıracak kadar yakışıklı, mimar ve inanılmaz hazır cevap.  Muhtemelen dünya üzerindeki tüm kadınların uğruna ismini ve dahi portresini koluna dövme yaptıracağı erkeklerden.  Geçen gün evlilik ile alakalı yaptığımız konuşmadan sonra bana bir söz yolladı whatsapp’tan.  “Eğer bir kızın senin için doğru olduğunu anlamak istersen, ona, “telefonumu kaybettim arayabilir misin?” diye mesaj at, eğer ararsa, durma evlen onunla.” diyordu.  Yani Danny gibi kendine güvenen, erkeklerin onun gibi olmak isteyeceği, kadınların onunla olmak istediği bir erkek bile aptal kadın istiyordu demek.  Erkekler neden zeki kadınlardan korkuyor?  Kadınlar ve erkekler için belki çok zeki olmayan biri ile zaman geçirmek hoş gelebilir ilk başlarda, kandırırsın, espri yaparsın anlamaz, kendini yanında daha bir yeterli hissedersin, daha bir eğlenirsin falan ama sonra.  Sıkılmayacak mısın?  Ben tahammül edemem vallahi.  Ama erkekleri bir konuda uyarmak isterim.  Aptal kadın diye bir şey yok beyler.  Kendinizi kandırmayın.  Aptala yatan kadın vardır.  Senin o tatmin etmeye çalıştığın ego’nu daha bir kabartmak adına, seni sevindirip, senin de onu sevindirmen adına aptala yatan kadın vardır.  Sen kendini inanılmaz zeki gördüğün o anlarda aslında istediğini sana yaptırmak adına ince düşünceler içinde olan kadın vardır.  Bkz. Marilyn Monroe…  Yoksa cidden o kavanoz kapağını açabilmek için bıçakla havasını almak varken, neden senden yardım istiyor, yada kaslı kollar mı gerekiyor sahiden ampul değiştirmek için?  Oldu canım. 

Erkeklerin kendilerini Herkül hissettirecek kadına olan ihtiyacı ile aynı orandadır, kadınların da Alfa erkeği ihtiyaçları.  Ve maalesef bunun olmadığını anladıklarında, kendilerini geri çekerler ki, kendileri ve dahi tüm çevresi, birlikte olduğu adamın Alfa erkeği olduğunu düşünsün. 

Sanırım bugünlük size verdiğim bilgiler kafi.  Bunları yazarken yine bekar hayatımdan boy veriyorum ya, neyse…  ;)

Sevgiyle,


28 Nisan 2015 Salı

10 Sene Öncesi ile Görüşme

Ş.B (Şimdiki Berrak)
Ö.B. (Önceki Berrak)

Ş.B. : Nasılsın Berrak?

Ö. B. : İyidir, süperim senden naber?  Saçını mı boyattın sen?  Kızıla hemde.  Nasıl cesaret ettin?  Ben kestirmeye bile kıyamıyorum, o yüzden de sürekli topluyorum, gerçi sıkılıyorum ama risk almaya ne gerek var?  Vay canına.  Kaşını almışsın ama aynı zamanda kilo da almışsın.  Almışım, almışsın, neyse işte.  Kahve?

Ş. B. : O zamanda severdim dimi?  Alırım tabii.  Saçlarını bir sene içinde sarıya yakın bir renge boyatacaksın, sonra deliler gibi pişman olup, eski rengine boyatacaksın.  Sonra rengi bozulacak ve çikolata kahve rengini kullanacaksın bayağı bir zaman, sonra sırasıyla, karamel, sarı, karamel, çikolata kahve, kızıl ve bakır olacak.  Ha arada yine bir haftalık sarışın olacaksın ama deli gibi pişman olup hemen bakıra geri döneceksin.  Bu rengi de kendin keşfettin sanma sakın, televizyonda göreceksin, Hürrem Sultan rengi diye yaptıracaksın.  Saçını kestireceksin sonra, öyle böyle değil hemde kısacık.  Aynanın karşısına ilk geçtiğinde ağlamamak için zor tutacaksın kendini ama geçecek.  Sonra devamlı değişiklik yapacaksın kendinde.  Değişikliğin iyi olduğunu fark edeceksin bir süre sonra.  Her anlamda.! Fikirlerin de değişecek zamanla, sen onların sahibisin, onlar senin değil, bunu anlayacaksın.

Ö.B. : Vay canına.  Kahvenin yanında sigara mı yaktın sen?  Annem görmesin kızım, gebertir seni bak!  Hem annemle babam nasıl oldu da izin verdiler bunca değişikliğe?  Ben kediyi almak için bile on takla atmıştım hatırlarsan.  Sedat’ı alalı iki sene oldu ama hala ona bile alışamadılar neredeyse.  Sedat nasıl bu arada? 

Ş.B. : Sedat iyi, iyidir yani.  Altı sene sonra ölecek ne yazık ki.  Ama üzülme, veterinerler altı ay yaşar en fazla demişlerdi ya hani, sekiz sene yaşayacak.  Mucize lakabını takacaklar ona.  Çalışmaya başladığında değişeceksin, önce acayip özgür olduğunu göreceksin, para kazanıyorsun ya hani.  Mükemmel işte.  Artık ailenden para almana gerek yok, aksine sen eve bir şeyler almaya başlıyorsun.  Çevren genişleyecek, yepyeni insanlarla tanışacaksın.

Ö.B. : Sedat öldü mü!?  Nasıl ya.  Yavrum benim.  Başka hayvan almadım dimi?  Hep derdim alamam başka diye.  Yeni iş ha.  Harika.  Yepyeni insanlar demek, yepyeni arkadaşlar demektir.  Bu da harika.  Çevrem arkadaşlarla dolacak yani. 

Ş.B. : Sedat’tan sonra bir kedi daha alacaksın.  Yine sokaktan ama.  Adını kızım koyacaksın, ama kedi erkek çıkacak.  Çok alay edeceksin bununla.  Arkadaş konusuna gelince.  Pek bi aldanacaksın işte o konuda, çoğu aslında iş hayatında çalışmak zorunda olduğun insanlar olacak.  Yeri gelecek iftiralar atılacak, yalanlar söylenecek, hakaretler işiteceksin ama her biri sayesinde güçleneceksin.  Şimdi çok samimi olduğun o arkadaşın var ya hani, ismini vermeme gerek yok anladın sen, işte onunla arkadaş değilsiniz mesela artık.  Gitgide daha az insan kalacak çevrende dost namına.  Ama bir o kadar da genişleyecek.  Nasıl diye sorma anlatamam işte.  Sen bir anlatsana, nasılım ben, nasıldım o zamanlar, televizyonda neler var mesela, nelerden hoşlanıyorum, gün içinde ne yapıyorum?

Ö.B. : Amaaan bilmiyorsun sanki.  Kızlarla iki – üç günde bir buluşup, Fiko’nun oraya kumpir yemeye gidiyoruz işte, Sedat’ı sabahları sahile indiriyoruz annemle ama her seferinde bu son diyoruz, fena tırmalıyor kerata.  Bisiklete biniyoruz çokça, camın kenarına oturup Kazım abi ve Yaşar ablayla muhabbet ediyorsunuz, ödü kopuyor annenin düşeceksin bi gün diye.  Akşamları msn’den konuşuyorsun arkadaşlarınla, msn’e geçemiyorsan aklında olduğunu belli etmek için bir kez çaldırıp kapatıyorsun.  Zaten kontörlü ya senin hattın, genelde yüklediğin gün bitiriyorsun.  Buffy’i izliyorsun ve Angel’ı tabiiki.  Angel sayesinde İngilizce öğrenmeye başladın mesela bu yaz, izleye izleye ilerleteceksin sanırım.  Yazın eve girmiyorsun neredeyse, hep bisiklete biniyorsun sokakta, ama şu karşı binadaki senden hoşlanan çocuk sürekli baktığı için sinir de oluyorsun bi taraftan.  Annen ve babanla kavga ediyorsun sık sık.  Anlayamıyorlar seni tam olarak çünkü.  Özgür bıraksalar ya biraz.  Bıraksalar arkadaşlarınla olsan hep, onlar seni anlayabiliyorlar çünkü, ailen korumacı biraz, dövme yaptırmak istediğini söyledin ona bile karıştılar.  Vücut senin halbuki, onlara ne ki?  Neyse makyaj yapmayı seviyorsun, saçını fönletmeye bayılıyorsun.  Dümdüz olmalı, siyah ve kahverengiden vazgeçemiyorsun, amcanlarla tatildeydin bu yaz, biyolojik babana sinirlendin yine, asla görmek bile istemiyorsun onun yüzünü.  Genel olarak mutlusun yani.  Sigaraya ne zaman başladın sen, yani ben?

Ş.B. : Öncelikle Fiko kapattı.  Grandhouse’da kapandı zaten.  AVM oldu sadece, ruhsuz bi yer.  Gelen giden yok.  Sedat’tan anladın ki kediler, köpekler gibi gezmeye meraklı değil.  Bahçe ortamı olmadıkça sahile indirmiyorsun artık.  Evde kondisyon bisikletin var artık ama çanta askısı olarak kullanacaksın.  Msn artık yok.  Skype var.  Kontörlü değil hattın artık, faturalıya geçtin, ama pek konuşmak isteyeceğin kimse yok.  Sadece özel insanlara ayırmak istiyorsun zamanını.  İngilizce’yi söktün iyice, bu sayede para kazandın senelerce.  O sana aşık çocuk evlendi, bebeği var şimdi.  Sende hala tık yok :) Saçlarını düz sevmiyorsun artık, renkli giyiniyorsun, sapsarı ve turuncu ayakkabıların falan var.  Ailene asla kızmıyorsun.  Senin için değerli olduklarını biliyorsun çünkü.  Şu an istediğin herşeye sahipsin Berrak tebrikler.  Özgürsün de, kendi kendine sürekli tatile falan gidiyorsun.  Ama zamanla bir şey öğreniyorsun, eski zamanlar iyi.  Mesela dövme yaptırabilirsin artık ama her şeyden hemen sıkıldığını farkettin, aynı motiften sıkılabileceğini düşünüp, iyiki zamanında izin vermemişler diyorsun.  Kimbilir ne yaptıracaktın?  Facebook var şimdi mesela, topluca ordan mesajlaşıyorsun arkadaşlarınla, doğum gününde duvarına 300 kişi falan yazıyor ama sen evinde, onlar evlerinde oluyorlar.  Skype’dan görüntülü görüşmekten kimseyle yüz yüze bile gelmiyorsun.  Haberler yok artık Twitter var.  Zaten haberlerde de cinnetten başka bir şey yok.  Televizyon izlemeyi sevmiyorsun artık, dizilerin falan konusu belli, yurt dışında eğitim almış modern köy ağalarına aşık yakın arkadaşlar yada kız kardeşler var sadece.  Sigaraya baban öldüğünde başladın.  Öldü babaların, ikisi de.  Annene daha bi bağlandın o yüzden.  Kardeşin göz bebeğin oldu.  Özgürlüğünle beraber sorumluluklarında arttı.  Biraz hırslısın.  İş hayatı yaptı bunu.  Bazen projeni tamamlamak için 3 gün ofiste kaldığın oldu.  Başardın ama, yaptın istediklerini.  Hayalini kurduğun her şeye sahip oldukça, yalnızlaştığını farkedeceksin, hazır ol.  Ama şunu bil ki, şimdi her ne için şikayet ediyorsan, 10 sene sonra keşke olsa diyeceksin.  Kızma kimseye, ne zaman öleceklerini bilemiyorsun çünkü.  Yaşadığın an’ın değerini bil.  Ve umudunu kaybetme.  Hayat seninden bazı şeyleri alırken, öyle mükemmel insanlar çıkaracak ki karşına, inanamayacaksın.  Sadece bekle.  Beklerken mutlu ol.  Çünkü şu an konuştuğun Berrak, 10 sene sonrasına böyle bakıyor artık.  Git babana, annene, kardeşine sarıl.  Kedini sev, beraber uyu bu gece.  Sevdiğin insanlara onları sevdiğini söyle.  Yanlarında ol.  İhmal etme.  Umudunu kaybetme, değişmekten korkma, besmelen selamın olsun, kalbini hep 20 yaşındaki gibi temiz tut.  İlerde anlayacaksın sana nasıl iyilik yaptığımı.

Sevgiyle kal Berrak,


27 Nisan 2015 Pazartesi

Mizahı olmayan Ülke

Geç yazdım bugün.  Erkenden bitirdim aslında yazımı, Pazartesi Günü’nde güneş, kuş cıvıltıları falan filan diye güzel bir yazı hazırlamıştım.  Espri ile süslenmiş güzelce bir yazıydı.  Ama iptal ettim.  Mizahı kaldıracak halim yoktu.  Yazıyı yayınlamıyorum.  Alıştım iptallere zaten.  Bugün öğrendim Üniversite Şenlikleri de iptal edilmiş mesela.  Şaşırdım mı, hayır!.  Twitter’dayım neredeyse tüm gün.  Zaten bir kaç gün önce "aydın" bir grubun, şenlikleri iptal mi edersiniz, yoksa zorla basalım mı? şeklinde "medeni" çıkışlarından haberdar olmuştum.  Hazırlıklıydım böyle bir olaya.  Haber izlemiyorum, izleyemiyorum daha doğru olur aslında.  Sıkılıyorum, yüreğim kaldırmıyor.  Yasak kelimesine tahammülüm kalmadı.  "Ben yapamıyorsam, o olay yanlıştır" düşüncesine tahammülüm kalmadı.  Yozlaşmaya tahammülüm kalmadı.  Muhteşem bir hayat sürenlerin, sürekli mağdur olmalarını söylemelerine ve dahası esas mağdurların buna hala inanabiliyor olmalarına tahammülüm kalmadı.  Tünelin ucundaki o ışığa bir türlü erişememeye tahammülüm kalmadı. Böylesi şaka gibi olaylar her gün yaşanırken tepkisiz kalamıyorum. 

Sıkıldım, bunaldım, daraldım ve tahammülsüzüm.  Belirli düşünce kalıbına sahip olmayanlardanım ve farkındayım.  Ülkece deliriyoruz ve bunun farkında bile değiliz.  Aslında fark etmek o kadar da zor değil.  Ayırabiliyorsan tek bir gün, bir saatini ayır ve haber bülteni izle.  O zaman durumun ne hale geldiğini anlayacaksın.

Hazırdım, yazmıştım, şimdi değilim, yazamıyorum.  Gördüklerimi bir kenara bırakıp, içimde oluşan panik içindeki o sese kulaklarımı kapatıp, görmezden, duymazdan gelemiyorum.
Deliriyoruz ve bunu biliyoruz.  İyilikler yanımızda olsun. 

Sevgiyle, sevgiye…

26 Nisan 2015 Pazar

Dipnot - 2

  • Eğer yaz, gelmek için Serdar Ortaç albümü bekliyorsa, tamam, razıyım.
  • Paradise şarkısını, The Piano Guys’tan da dinleyin.  Bana dua edin.  Şimdiden rica ederim.
  • Senden hoşlanan birinin, sen bir başkasıyla yakınlaştığında sana ilgisini belli etmesi, türbülansa giren giren uçaktaki atesitin dua etmesi gibi geliyor bana.  Şansın varken değerlendirmeliydin dostum.
  • Sevgili bulup, yine arkadaş grubundan uzaklaşan bayanları “Milletçe Alkışlıyoruz!”
  • Hergün camın önüne ekmek vs. koyup beslediğim kargalar bildiğin arsızlığı ele aldı.  Her sabah cama vurduktan sonra tepkisiz kalıyorsam, gak gak serenata başlıyorlar.  Koluma falan da konmaya başladılar artık.  Durum git gide tuhaflaşıyor.  Not: göz falan oymayacaklar, sizden önce ben söyleyeyim dedim.
  • Pazar günü yapılacaklar listesinde, sucuklu yumurta, birinciliği yine kimseye kaptırmadı.
  • Canan Karatay’dan çekinen tek kişi ben olamam değil mi?
  • Sigarayı bıraktıran, 3 günde 5 kilo verdiren dua var mı?  Sanırım işim onlara kalmak üzere.
  • Söyledikleri yalanlara rağmen, kalplerinin temiz olduğunu savunanları da “Milletçe Alkışlıyoruz!”
  • Evde zaman geçirdikten sonra edindiğim en harika özellik, 7 – 85 yaş arası ile harika zaman geçirebilmek.
  • Barınaklarda sahiplenmeyi bekleyen binlerce güzel hayvan varken, hala gidip binlerce lira verip, pet shoptan canlı almak, ne bileyim, para karşılığı ilişkiye girmek gibi geliyor bana. 
  • Başladığım Detox bitti.  Bu süreçte yanımda olan dostlarıma teşekkür ederken, sürekli yediği yemekler ile bana nispet yapan sevimsizleri de esefle kınıyorum.  Gün gelir devran döner…
  • Havaların bu gel gitleri bende olsa, kesin bipolar ilan edilirdim.
  • Twitter’da ikidir evlenme teklifi alıyorum.  Henüz küfür eden olmadı.  Türkiye’de yaşıyorum.  Sanırım bişeyleri yanlış yapıyorum.
  • Annemin en temel özelliğidir, temizliğe yardımcı olacak arkadaş gelmeden önce, “ayıp olmasın” diye,  temizlik yapmak.  Birazdan onu dışarıya yemeğe çıkaracağım ve “ayıp olmasın” diye evde öncesinde yemek yemeğe teşebbüs etmesinden çekiniyorum.
İyi Pazarlar.

Sevgiyle,



25 Nisan 2015 Cumartesi

Daha Fazlasına Tahammülüm Yok!

Biz güzel yetiştik.  Güzel yetiştirildik.  Hayatta başarılı olmak için gerekenleri küçükken öğrettiler bize.  O yetti.  Hala devam eder o etki üzerimizde.  Tabiiki anlaşmazlıklarımız oldu.  Aynı çatı altında farklı bireylerdik, farklı düşüncelere sahiptik.  Ama aştık.  Mesela;

Biri, diğerinin fikrine saygı duymadıysa, şiddete başvurulmazdı.  Görüşlerini benimsemedik diye canımızı yakmadılar.  Biber ağzımızla bile temas etmedi, değil gözümüzle.

Rahmetli babam alkol alırdı.  Saat 22:00’den sonra aldığı alkolün bize bir zararı olmazdı.  Öncesinde aldığının da olmazdı zaten.  Kendine olur zararı.  Biz de “aman babam içiyor, büyüdüğümde muhakkak içmem lazım” demedik hiç.

Benim babaannem Rus, anneannem Arnavut.  Farklılıkları tanıyarak büyüdük, farklı din, mezhep ve ülkeden çok arkadaşım oldu, hala da en sevdiklerimin başında gelir bir kaçı.  Ailem bana hiçbir zaman onlar “farklı” demedi.  Onların insan olduğunu bildik biz.  Buydu önemli olan.

Fazlasını istememeyi öğrendik.  Mesela bir gün annemin aldığı dondurma bana az geldi.  Mızmızlanmaya başladım yerken.  Bir kez uyardı, iki kez uyardı, üçüncüde elimdeki dondurmayı alıp çöpe attı.  Ne kadar ağladıysam da almadı yenisini.  Elimdekiyle yetinmemiştim çünkü, haklıydı.  Hala biliriz bunu biz.  Bişeylere sahip olurken, bir başka şeye sahip olmak adına, dürüst olduğumuzu bağırırken, hak yemeyiz.  Bizimkiler, haksız sahip olduklarımızı korumadılar hiç.  Haksız olduğumuzda arkamızda durmadılar.  Haksızdık ve bunun bilincinde olduk.

Birinin odasına girerken, önce kapıyı çalar ve odadakinin “gel” demesini bekleriz.  Özelidir onun odası.  Odasına bile müdahale etmeyiz, kaldı ki kaç çocuk yapılacağını ve bunun nasıl doğacağına karar verelim.  Bize ne!

Okuldayken kızlı erkekli buluştuk.  Hepsi kardeşimizdi bizim.  Öyle büyüdük.  Telefonda, kim annesiyle, babasıyla konuşsa, diğerleri selam söylerdi.  Amcaları, teyzeleriydi çünkü telefonun ucundakiler.
Biz gerekli eğitimi küçükken aldık.  Saygıyı, sevmenin değerini, korkmamayı, kaçmamayı ve özelin değerini bilerek yetiştik.  Fazlasına tahammülümüz yok.  Birinin bizi uzaktan kumanda ile yönetmesine, bizim adımıza karar vermesine de ihtiyacımız yok.

Hele şu saatten sonra hiç yok.  Zaten gerekte yok.  Hepimiz aile isek, saygı ile beraber olabiliriz.  Sevgi ile sorunların üstesinden geliriz.  Özel hayatın, farklı düşüncelerin kabullendiği, hoşgörünün dümenimiz olduğu güzel günlere.

Sevgiyle.


24 Nisan 2015 Cuma

Cahil olsak güzel ülke aslında


Kafa yormazsan, cidden mutlu olabilirsin ;

Mesela, kadınlar mini giymese, kahkaha atmasa, evinden çıkmasa, katiyen tehlike altında olmayacağını düşünürsün,

Namusun, sadece belirli şeyler “yapıldığında” ya da “yapılmadığında” geçerli olduğunu, kişiliğin ve davranışlarınla kesinlikle ilgisi olmadığını düşünürsün,

En az üç çocuk yapmanın geleceğinin garantisi olacağını düşünürsün ama onlara mükemmel bir gelecek bırakamayacak olmanın endişesini düşünmezsin,

Farklı din, mezhep ve cinsel tercihe sahip insanların, senden “farklı” olduğunu düşünürsün,

Nükleer enerjinin müthiş faydalı bir şey olduğunu düşünür ve bunun risklerini düşünmezsin, korkmana gerek yoktur, en kötü durumda çay içersin, ispat edersin,

Düşünmenin ne derece gerekli olduğunu düşünmezsin,

İnsanları giyim, kuşam, yaşam tarzına göre hemen yargılayabilirsin, onlara şans vermene, tanımana, fikirlerini duymaya ihtiyacın olmaz, seni ilgilendirmez ki,

Hayat siyah ya da beyazdır.  Gri’nin olma ihtimalini düşünmezsin bile,

Yetkili olan herkesin senden üstün ve bilgili olduğunu düşünürsün, onları senin seçebildiğinin farkında olmazsın,

Herşeyi hemen unutma özelliğin olur, iyi ve kötü herşeyi.  Hiçbir kötü olayın sana ders olmasına izin vermezsin,

Bakarsın ama göremezsin, duyarsın ama dinlemezsin, yaşarsın ama anlamazsın.  Mutlu olursun.  Çünkü o “farklıların” başına gelen hiçbir şey, senin başına gelmeyecektir. 

Farkında olmasak güzel ülke aslında…

Sevgiyle,