3 Haziran 2026 Çarşamba

ESKİ

 


İnsanlar sürekli eskiyi özlediğimizi söyler.

Aslında özlediğimiz şey eski değildir.

Bir parfüm kokusunun bizi yıllar öncesine götürmesi de bundan. O kokuyu değil, o kokuyu ilk duyduğumuz kişiyi özleriz. O günkü heyecanı, o günkü saflığı, o günkü ihtimalleri...

Çocukluğumuzdaki mahalleye gittiğimizde her şey küçülmüş gelir. Sokaklar daralmış, binalar eskimiş, ağaçlar kesilmiş olur. Oysa değişen mahalle değildir. Biziz.

Yine de insanın içinde tuhaf bir duygu vardır. Ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, bildiği yerlere dönmek ister.  Çünkü bilinmezlik heyecan verse de, tanıdıklık güven verir.

Belki de bu yüzden tatile giderken mutlu oluruz.  Günlerce bekler, plan yapar, bavul hazırlarız. Gittiğimiz yerde güzel zaman geçirir, yeni yerler görür, eğleniriz.  Ama dönüş günü geldiğinde, yol ne kadar yorucu olursa olsun, kapıyı açıp eve girdiğimiz o ilk anın hissi bambaşkadır.

Aynı koltuk.

Aynı koku.

Aynı sessizlik.

Belki birkaç gün önce sıkıcı bulduğumuz şeyler bile bir anda huzur vermeye başlar.

Çünkü insan yeni yerleri merak eder ama ait olduğu yeri tanır.

Eski belki her zaman iyi değildi.  Ama neresinin gıcırdadığını bildiğimiz kapılar, ardında ne olduğunu bilmediğimiz kapılardan daha güvenli gelir.

Sanırım bazen özlediğimiz şey geçmiş değil.

Kendimizi evde hissettiğimiz yerler.

Sevgiyle...

30 Aralık 2025 Salı

Ait Olan Yolunu Bulur

2026’ya giriyorum. 

Bu defa gerçekten hafifim. 

Şunu artık net biliyorum: Senin olan, asla yanlış adrese gitmez. Gecikir belki, dolanır ama sonunda yolunu bulur. Çünkü başından beri senindir. Bugün yediğin küçücük bir meyve parçası bile… Tohumu toprağa düştüğü andan itibaren bir yolculuğa başlıyor. Kaç el değiştiriyor, kaç ihtimalin içinden geçiyor ve sonunda gelip seni buluyor. Hayatta da böyle. Sana ait olan, sabırla geliyor.

2025 bana çok şey öğretti. Ne bırakmam gerektiğini, neyi zorlamamam gerektiğini… Ve en önemlisi, neyi artık taşımak zorunda olmadığımı. 

Artık taşımıyorum mesela, ne geçmişin ağırlığını, ne başkalarının bitmeyen planlarını, ne de insanların üzerine kurduğu o “sen halledersin ya” beklentilerini. 

Bazı şeyleri geride bıraktım mesela. Kırgınlıklar, beklentiler, cevapsız kalan sorular… Hepsi yerli yerinde, geçmiş bir yılın içinde. Her şey düzelmedi belki ama ben değiştim. Ve bazen bu, fazlasıyla yeterli. 

Cevap gelmeyen sorular vardı. Ben de sormayı bıraktım. Çünkü bazı şeyler, cevaplanmadığında değil; kabullenildiğinde hafifliyor. 

Kendimi seçtiğim anlar oldu bu sene. Bunun bedeli olarak geride kalan ve ardımda bıraktıklarım da. İyi ki. Çünkü kendini almadan yol yürünmüyor. Dahası bu Berrak artık sadece kendini taşıyor.

2026’ya girerken içim sakin. Ne ispat etme ihtiyacı var, ne yetişme telaşı. Kendi hızımda, kendi yerimdeyim. Yolu ışık olan herkesle yollarımız kesişir zaten. Ama başkalarının yarattığı karanlıkta durmak, artık benim işim değil. 

Eskide kalmış ve bana iyi gelmeyenlerle de veda vakti. Vefam baki, ama özgürlüğüm de kıymetli.

Ben artık mutluyum. 

Bu mutluluk büyük laflardan değil; küçük, sağlam farkındalıklardan geliyor.

2026’ya gereksiz hiçbir şey almıyorum. Sadece bana ait olanları. 

Ve biliyorum… Bana ait olan, her zaman olduğu gibi, bu yıl da yolunu bulacak. 

Sevgiyle. 

23 Mayıs 2025 Cuma

Artık Taşımıyorum. (Evet, o yük senin değil.)

 

Geçen gece öyle bir rüya gördüm ki... Uyandığımda içimde yankılanan tek cümle şuydu:

“Berrak, artık taşıma.”

Rüyamda eski işyerimdeydim.  Hani o ilk göz ağrısı, kariyerimin temelini attığım yer.  Ofis aynı, insanlar tanıdık, hatta çok sevdiğim, beni ben yapan, her adımımda bana yol gösteren rahmetli patronum bile orada.  Ama bir şey farklıydı: Ben.

Artık o eski “her şeye yetişmeye çalışan, herkesi idare eden” Berrak yoktu.
O gitmişti.
Yerine, "dosyayı istiyorsan kendin alırsın" diyen, kararlarını net koyan, yorgun ama farkında olan bir Berrak vardı.

Bir noktada fark ettim:
Eskide kalmış hiçbir şey bana iyi gelmiyor.  Vefam baki, ama özgürlüğüm de kıymetli.

Sonra rüya bir anda fuar alanına dönüştü.
Stand hazır değil ama fuar başlamış. Tabii kim sahada?  Rüyada bile olsa, ben.
Kuruyorum, düzenliyorum, toparlıyorum.  Herkesin boşluklarını kapatıyorum.
Ama içimde o ses hiç susmuyor:
“Sen hep sistemi toparlıyorsun ama kimse senin sistemini kurmuyor.”

Rüyanın sonunda bana bir araç veriliyor.  Araç hasarlı. Üzerinde büyük puntolarla geçmişimin adı yazıyor.
"Bu araçtan Berrak’a verin," diyor rahmeli patronum.
Ben de diyorum ki:
“Benim zaten bir aracım var.”

Sonra bir çocuk çıkageliyor.  Sarışın, mavi gözlü. .

Ben tam sıkıldım derken, o çocuk bir anda koşup boynuma sarılıyor.

Ve ben bir anda kendimi hatırlıyorum:
Ben hâlâ sevilmek, desteklenmek, korunmak istiyorum.
Ama artık bunu başkalarının yükünü taşırken değil,
kendim olarak var olurken yaşamak istiyorum.


Artık taşımıyorum.
Ne geçmişin ağırlığını,
Ne başkalarının bitmeyen planlarını,
Ne de “sen halledersin ya” beklentilerini.

Yorgunum evet. Ama uyanığım da.
Artık direksiyondayım. Ve bu sefer yol benim.

Her şey için teşekkürler...

Bu Berrak artık sadece kendini taşıyor.

Yolu ışık olan herkesle yollarımız kesişir zaten.
Ama karanlıkta durmak, artık benim işim değil.

Yolum açık.
Yük hafif.
Gönül ferah.
Ve arka koltukta kimse yok. 🙂

8 Haziran 2022 Çarşamba

İyi ki doğdun...

31 sene önce.  Bugün gibi güneşli bir gün.  8 Haziran 1991.  Evde bi telaş, bi panik.  Annemin üzerinde tuhaf, beyaz mı pembe mi olduğunu tam çıkaramadığım ve onun hiç te tarzı olmayan kıyafet gibi bişey.  Kafasında bone.  Genelde bana aşı veya iğne yaptırmak için geldiğimiz o iğrenç hastanedeyiz.  Ama tüm sevdiklerim etrafta.  Bu sefer olay benimle alakalı değil belli.  Bu kez beni kandırmamışlar, cidden kardeş geliyor demektir.  Herkes birbiriyle konuşurken annemin oturur vaziyette durduğu yatağın üzerine zıplıyorum bir hamlede.  Elini uzatıyor bana, "Sana kardeş gelecek birazdan" diyor.  İstiyorum tabii gelsin ama annemin daha fazla hastanede durmasına da sebep olmasın.  Daha gelmeden kızmaya başladım ona.  Hem hastaneleri de sevmem.  İlk intiba için pek hoş bir yer olmayacak sevgili "kardeş"! 

Zaten annemin diğer elinde bulunan serum iğnesinden gözümü alamıyorum.  Bir insan gelirken annesine bunu yapar mı?  Derken doktorun gelişini duyuyorum.  Güler yüzlü çok tatlı bir bayan.  Demek elinde iğne tutmayan doktorlar sevimli de olabiliyormuş.  "Hazır mıyız Berrin Hanım?" diyor.  Anneme doğru dönüyorum, rengi beyazlaşmış, korkuyor gibi sanki.  Tuhaf, anneler korkmaz, anneler hastalanmaz, anneler hastaneye gelmez...  O anda hafif bir sinirleniyorum ben bu "kardeş" kişisine.  Annemin kolunda ki serumun nedeni "o" çünkü.  Yineliyorum içimden, "insan annesine bunu yapar mı?"  Derken annem doktor ablayla birlikte odadan çıkıyor.  Bizde arkalarından gidiyoruz.  

Annem tekerlekli sandalyede.  Yürüyemiyor bile.  İçimden hadi gelecekse gelsin şu kardeş diyorum.  Sinirliyim, korkuyorum.  Doktor, annemle içeri girerken bunu farketmiş olacak ki bana dönüp "Anneni birazdan buraya kardeşinle beraber getireceğim, sana söz veriyorum." diyor.  Biraz rahatlıyorum.  Çünkü bugüne dek, annem ve babam beni hastaneye aşı veya iğne için götürdüklerinde hep başka bahanelerle ve yalan söyleyerek götürdüler ancak daha önce hiç bir doktor bana yalan söylemedi.  Zaman geçmiyor.  Derken doktorlardan önce biri çıkıyor odadan.  Diğer tüm büyükler aniden adamın yanına gidiyorlar.  Annem çıkmadı, o zaman bu teleş niye?  Bende yanlarında onlarla beraber o adamın yanına gidiyorum.  Minik sedye gibi bir şey.  Mavi bir örtü.  Herkes kendinden geçmiş, gülüyorlar, anneannem ağlıyor.  Boyum yetişmiyor.  Göremiyorum derken biri beni kucağına alıp havaya kaldırıyor.  

İşte o zaman, seni ilk kez orada görüyorum.  Örtünün üzerinde miniciksin.  Düşündüğümden de, arkadaşlarımın kardeşlerinden de küçük.  O zamanlar minik olan benim yanımda bile çok küçüksün.  Kalakalıyorum sana bakarken.  Dünya ilk kez ben  5 yaşımdayken aniden duruyor.  İlk kez ablalığı hissediyorum.  Geceleri annesi üstünü örtmezse, yorganın ucunu bulamayan ben o içgüdüyle senin üzerini örtmeye çalışıyorum.  Sapsarı, minicik, korumasız bir erkek çocuğunun ablasıyım ve şunu biliyorum ki, o zamanlar dünyadaki en çekingen ve korkak kız çocuğu olan ben, bu sedyedeki sarı kafalı bebek için dünyayı yakabilirim.  

31 sene sonra bugün, aynı şekilde biliyorum ki senin için tüm dünyayı karşıma alabilirim. Annemin bana en güzel hediyesi, dostum, arkadaşım, sırdaşım ve dert ortağım, sen iyi ki doğdun.  İyi ki bana ablalığı yaşattın.  Eksiklerimizi tamamladığımız, dertlerimizi paylaştığımız, korktuğumuzda birbirimize sımsıkı sarıldığımız nice güzel yaşların olsun.  Gönlünden geçenlerin çok ötesinde nice yaşlara "kardeşim"...

21 Kasım 2020 Cumartesi

En Büyük Düşman

En derin sessizlikler, içinde yaşadığın en gürültülü kavgalardan sonra başlar. Kulağını sağır eden çığlıkların tümünü sen atmışsındır içinden. En büyük sevgini başkalarına verirsin de, kendine en büyük kavgalarını ayırırsın.

Ama bilirsin, gün gelecek, kendinle barışacak, belki gönlünü alıp, onu ikna etmek için yeni yalanlar söyleyeceksin. Nereden vurması, nasıl durması gerektiğini bildiğinden olsa gerek, insan, en iyi yalanları çekinmeden kendine söylüyor. İnandırıyor da.  Ne yapsın, büyüdükçe anlıyor çünkü, ya tamamen kendi olup, kendinden vermeyi kabul etmeden yalnızlığı seçecek, yada ortak müşterekte buluşmaya razı olup, başarısızlıkla sonuçlanan, rutini kırma arzusunun yarattığı kalp kırıklığını ustaca görmezden gelip, devam edecek yalanlarına. 

Başkalarına sustuklarını, kendine bağırana dek, iyi davranacaksın ruhuna. Ne olsa en yüce gönüllü dost, en büyük düşman da sensin kendine...

13 Ekim 2020 Salı

Zaman

Bazen uzun uzun anlatman gerekmez. 

Unutmayın, zaman size, işinize geldiğinde yanında olup, işine gelmediğinde yok ettiğin kişiye, günün birinde muhtaç olmayı muhakkak öğretir.

Bu, yazılı olmayan bir kuraldır bu aslında.

İster karma de, ister ilahi adalet, ister eden bulur.

O nedenle, birinin geçmişini almaya çalışırken, o insanı geleceğinde tutman gerektiğini unutma.

19 Eylül 2020 Cumartesi

Güçlü Kadın Olmak

 "Ama sen çok güçlü bir kadınsın, nelerin altından kalktın, bunu da atlatacaksın." Bu cümleyi ne kadar çok duydum. 

Ne kadar kuvvetli bir tabirdir "Güçlü Kadın". Doğrudur da. Çünkü onlar, düştüğünde kalkmasını bilen, hatta düştüğünü belli dahi etmeyen kadınlardır. Onlar, en yakınım dediği insanlardan bile yanlış görse, dimdik yoluna devam edebilenlerdir. Gülüşlerini, en kederli anılarına siper ederek savaşanlardır hayatla. Sınırlarını da bilirler, karşısındakilere sınırları  çizmeyi de. Hayır demek zor değildir onlar için. Dedim ya, güzeldir güçlü kadın olmak ama, bu kıvama gelmesi zor ve hiç güzel olmayan bir süreçtir.

Düştüğünde kalkmayı öğrenebilmek için, yara bere içinde kalarak, defalarca tekrar tekrar düşmen gerekir. Bu zamanlarda iki grup insan görürsün. Bir grup, senin düşmeni zaten dört gözle bekliyordur ve içten içe mutludur, bunu farkedersin. Farkettiğinde yaralarına yenisi eklenir. Diğer grup ise, senin canın yanınca, canı yananlardır ki, bunlar genelde çekirdek ailenden öteye pek gitmez. Ne zaman bu gerçekleri görürsün, işte o zaman gülmeye başlarsın. Başlarsın ki ağlamanı bekleyenler sevinmesin, sevdiklerinin ise seninle beraber canı yanmasın. Gülmenin toplu, ağlamanın ise çoğunlukla yalnız başına yapılan eylem olduğunu farkedersin. Acıya, nefrete, kine, en önemlisi de, zamanında yaslanabileceğini sandığın, o dağ gibi omuzların, incecik, kuru ve içi çürük birer dal çıkmasına gülersin.

Sınırların ve sinirlerin o kadar hiçe sayılmıştır ki zamanında, dur demeye çekinmezsin. Artık "evet" demek kadar kolaydır "hayır" diyebilmesi.

Çok güzeldir güçlü kadın olabilmek. Kendinle en çok sen alay edersin mesela. İnsanlar, özgüven abidesi olduğunu düşünürken, aslında sen, onların en büyük silahları olan acı ve alaycı sözlerini ele geçirmişsindir. Kontrol ve güç sendedir. Bu elindeyken canını yakamazlar kolay kolay. Bundandır kendinle dalga geçişlerin de onlar bunu asla bilemez. 

Tam anlamıyla olmuşsundur ama en baştaki, "sen nelerin altından kalktın, bunu da atlatırsın" cümlesi, bir türlü "bunu atlatırken ben de yanında olacağım." olmaz.

Ama yine de en iyi sen bilirsin, en güzel manzaralar, en zorlu tırmanışların ardında saklıdır.

13 Eylül 2020 Pazar

İzi kalır

Kendi yalnızlığında mutluluğu bulabilmen için, çokça kalabalıkta, yanlış insanların arasına karışman gerekiyor bazen.

Yanındayken vatanındaymış gibi hissettiklerinden gurbetçi muamelesi görmek en kötüsü. Giderken yanında tüm gerçek sandığı duyguları beraberinde sırtlanması cabası. 

Bazıları için odadaki örümcek gibisindir. Evet evet bildiğimiz örümcek. Odalarına ağ yapar, kendi yuvanda olduğunu hissedersin ama sen büyüdükçe, onların korkuları da büyür. Ve kaçınılmaz son gelir. Kendini en güvende hissettiğin anda peçeteye alır ve atarlar seni. Aslında ne ses çıkarmış, ne de zarar vermişsindir onlara. Hatta minik böcekleri yok edip iyiliğin bile dokunmuştur ama yine de korkarlar senden. Seni kendi konfor alanları uğruna yok ederler. Bilirsin, onların zararları, örümcekten de fazladır insanlara, ama artık çok geçtir. 

Ama şimdi dönüp bakıyorum da, gerçek ve samimi olduğunu sandığım tüm yanılsama ve yansımalar aslında kim "olmamam" gerektiğini göstermiş bana.  İşte bu sebepten geçmiş hatıralarım ve yanlışlarımla barışmayı öğrendim. Onlar her yerdeler ve hep olacaklar. Yüzümdeki çizgiler gibiler ve onlardan nefret etmiyorum. Yaşanmamış gibi davranmak, bugünlere dimdik gelebilen kendime yapacağım en büyük haksızlık olur. 

Çocukluğumuzdaki gibi değil. Düştüğünde oluşan yaraları annen öpünce geçmiyor artık. Zaten o yaraları aldığında, annen dahil kimseye göstermediğinde başlıyor hayat. Büyüyorsun. Artık doktor da sensin, derman da. Kabuk bağlayan, kimsenin bilmediği o yarayı tekrar kanatmamak sadece senin elinde. Yine de yaparım dersen çok iyi bilirsin ki, izi kalır...

8 Eylül 2020 Salı

Tekrar merhaba instagram

 Selam okuyucu,

Bazılarının bildiği üzere eski blog yazılarımı da yazdığım, yüksek takipçili hesabımı kapatmıştım. Ancak instagramda geçirdiğimiz günlük süre ve etkinliği düşünülünce, yazılarımı artık oradan da yazmaya karar verdim. O nedenle sizi berr0ck instagram hesabıma beklerim.

Görüşmek üzere. 

Sevgiyle... 

21 Temmuz 2020 Salı

İlki Olmamalıydı


Siz erkekler, araçlardaki dikiz aynasından hiç tedirgin olmadınız.
Siz erkekler kendinize yakıştırdığınız bir kıyafeti alırken, başkası nasıl bakar, bunu bahane edip rahatsız edilir miyim diye düşünmediniz.
Siz erkekler minibuste, otobüste, son yolcu olarak kaldığınızda inene dek korkmadınız.
Siz erkekler en basidinden yolda yürürken bile arkanızdan biri geldiğinde hızlanmadınız.
Saçınızın şekline, kahkaha atmanıza, yürüme biçiminize dikkat etmek zorunda kalmadınız.
Siz erkekler, kardeşimiz, babamız, abimiz bile olsanız, yaşamadığınızdan, bizdeki bu tedirginliği anlayamazsınız.
Çünkü siz bu ülkede bir gün bile kadın olmak zorunda kalmadınız...
Ah be Pınar. Güzel Pınar. Hayalleri olan, güzel gülen, neşeli Pınar.
Seni koruyamadık, yapamadık. Ama işin kötüsü, kendimizi koruyabilecek miyiz onu da bilmiyoruz...
İlki dahi olmamalıydı ya, ama umalım ki bu son olsun...

21 Mayıs 2020 Perşembe

Deep Note

Selam sevgili okuyan,

Uzun zaman oldu biliyorum.  Bu arada çok yazdım, çok sildim. Aslında ne çok şey birikti, kurulacak ne çok cümle, aktarılacak ne çok duygu var ama yumuşak bir geçiş olsun diye önceliği Deep Note köşesine ayırdım.

Notlarım ve ben başlıyoruz,

*Acaba 2015'te iş görüşmesine giden biri "Kendinizi 5 sene sonra nerede görüyorsunuz?" sorusuna "maskeyle ev karantinasında" diye cevap vermiş midir?

*Karantinadakilerin yarısı ya hamile kalacak, yada hamile gibi görünecek 🤦‍♀️

*Hayatımda onca olayı atlatıp, yaptığım onca hataya, aptalca şeye rağmen değil de, market alışverişine gittiğim, yada elimi yüzüme götürdüğüm için başıma bir şey gelirse cok sinirlenirim.

*Dus jelinin yegane görevi bizi yıkamaktır. Kac aydır onu önce ben yıkıyorum 🤦‍♀️

*Köpeklerin yürüyüşe çıkarken neden bu kadar heyecanlandığını şimdi anlıyorum.

*İnsanlarin sana erişimini yalnız sen kontrol edersin. Şimdi tekrar oku.

*Gördüğün yanlışı işaret etmiyor olman onu farketmediğin anlamına gelmez. Sadece zamanını ona harcamak istememişsindir.

*Artık değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmiyorum. Kabul edemeyeceğim şeyleri değiştiriyorum.

*Fotoğrafçı manzarayı değiştiremezse, açısını ve makinenin lensini değiştirir ve en iyi görüntüyü yakalamaya çalışır. İşte aynen bu mantıkla, yaşadığın olayı, içinde bulunduğun ortamı değiştirmiyorsan, bakış açını değiştirmeyi dene. Kendi hayatının filtresi ol, süngeri değil.

*Eğer bir gün beni koşarken görürseniz, lütfen arkamda beni kovalayan her ne ise durdurun!

*Koşmak demişken, küçükken bir köpek tarafından kovalanmamışsanız, çocukluğunuz tamamlanmamış demektir.

Ve el classico. Geceye şarkı bırakalım.

Can Güngör - Yalnız ölmek. (yalnızlıktan korkmayanlara gelsin.) Şimdiden rica ederim 😉

En kısa zamanda görüşmek üzere.

Sevgiyle.

Berrak.

20 Mart 2020 Cuma

Yeni Dönem

Gözle göremediğimiz minicik bir şeyin esiriyiz artık. Milyarderimiz, en fakirimiz, sofistikemiz, atesitimiz, sofimiz, alevimiz, sünnimiz... Hepimiz, görünmeyenin esiriyiz.
Sevdiklerimize dokunamıyor, onlara olan sevgimizi göstermek için, aramıza mesafe koyup, uzak duruyoruz. Tam olarak böyle bir döneme girdik.
Bir kahvenin 40 yıl hatırı varmış cidden deyip, anlamına ilk kez vakıf olduğumuz,
Kalabalıktan uzaklaşıp, iç sesimizle yüzleştiğimiz,
Seneler sonra ilk kez koşturamadığımız döneme girdik.
Bencili fark edip, yardımseveri aynı zamanda alkışladığımız,
Birlik olmanim gücünü anlayıp, insanları ötekileştirmediğimiz,
Haberlerde siyasetin olmadığı döneme girdik.
Çoğumuzun ölümle ilk kez böylesi yüzleşip, ona teslim olmamak için mücadele ettiği döneme girdik.
Yarının olmadığı, yaşadığımız anın değerini bildiğimiz, sağlığımıza her sabah şükrettiğimiz döneme girdik.
Belki başından beri esas görünmeyenden korkup, hırslarımıza yenilmeseydik, yaşama hakkına saygı duyup, böyle yaşayabilseydik, her şeyin daha farklı olabileceğini anladığımız döneme girdik.
Kararırken aydınlandığımız,
Eve kapandıkça, kendimize açıldığımız,
Sessizleşitikçe, başkalarını duyduğumuz döneme girdik.
Hayır olsun, hayırlı olsun ...
Berrak.

20 Aralık 2019 Cuma

Yeni Yıla Eski Ben


Yeni yıl, yeni ben yok.

Yeni yılda eskinin bir üst modeli ben var.

Yeni yıla girerken eskiyi arkamda bırakmak yok. Yeni yıla bir önceki senede biriktirdiğim güzelliklerle birlikte, hatalarımı da yanıma almak var bu sene.

Yeni yılda yeni ben yok.
Çünkü unutmamalıyım ki, eski "ben"in yaşayıp, atlattıkları beni böylesi güçlü ve yaşamış, tecrübe edebilmiş biri yaptı.

O yüzden bu sene veda etmek yok. Iyisiyle kötüsüyle, tüm yaşadıklarımı yanıma alıp girmek istiyorum 2020'ye. Hayal kırıklarımı da alıp, kendime bir daha yaşatmamak olmalı amacım, onlardan kaçıp hiç olmamışcasına davranmak değil. Kayıplarımı bavuluma alıp girmeliyim yeni yıla. Onları yaşatabilmeliyim benimle birlikte. Ve en önemlisi yeni yıldaki bana, eski ben ile de gurur duymam gerektiğini öğretmeliyim. Her yönüyle sevmeli, korumalı, arkasında durmalı ve affetmeliyim onu, ve affedemeyeceğimi düşündüğüm herkesi, her şeyi...

Hayal kırıklıklarımı alçıya alıp iyileşmesini izlerken her daim hatırlamalıyım aynı yerlerde dolaşıp, aynı hataları yapmamam gerektiğini.

Yeni yıla eski ben olarak girmeliyim bu sene, sonuna kadar kendimin arkasında durarak. Felaketleri, velinimete çevirebilmeliyim.

Yeni yıla eski yıldaki "ben"den kaçarak veya utanarak girmek gibi bir niyetim yok. Yeni yılda aynaya her baktığımda, olduğum kişileri görüp daha da kalabalıklaşmak istiyorum.

Çok değişeceğim değil, çok şeylerin beni değiştirip, bugünki ben olmamı sağladığını gururla söyleyeceğim bir sene istiyorum.

Hoşgel 2020...

Sevgiyle.

Berrak...

29 Eylül 2018 Cumartesi

Söz veriyorum

Betül Mardin.  Güç sembolü, kadınların idolü, tanıdığım en idealist kadın olan ve kahramanım olarak gördüğüm annemin dahi hayatım boyunca bana hayranlıkla anlattığı kadın.  Halkla İlişkiler denildiğinde akla gelen diva.  Halkla İlişkiler gibi sürekli diyalog halinde olman gereken bir sektörü Türkiye'de oluşturan ve uluslararası konferanslarda "anne" lakabıyla tanınmış bu kadının 5 yaşına kadar dilsiz ve 13 yaşına kadar kekeme olduğunu biliyor muydunuz?   Betül Mardin'in daha küçücükken kendi kendine verdiği "Artık benimle kimse alay edemeyecek" sözü olmuş onu bugüne getiren, milyonların kalbine taht kurmasını sağlayan.  Unutma, her şey tek bir söz ile başlar.

Bugün, şimdi, hemen bir söz ver kendine ve iz bırakmaya başla,
Şimdi bir söz ver kendine ve içinde biriktirdiğin keşkeler ile ölme,
Unutma, spora başladığında muhakkak kas ağrısı çekeceksin ki daha kuvvetli kaslar oluşsun, ve unutma kadınlar müthiş sancılardan sonra hayatın mucizesi olan bebekleri alırlar kucaklarına.  Hayatın sana verdiği acıların aslında seni daha güçlü biri haline getirecek olayların başlangıcı olduğuna inan.  Unutma, iyi bir antrenör ancak başarabildiğine inandığı öğrencisine en ağır çalışmaları verir.  Kendi kendine ördüğün o koca duvarların önünde durup dikilme, şimdi kendine bir söz ver ve konfor alanının dışına çık.  Zamanın seni geliştirmeden yaşlandırmasına izin verme.  Şu an alacağı bir karar ve kendine vereceğin bir söz ile, planladığın hayatı yaşamaya başlayabilirsin inan sonrasında mutlu olmaya çalışmana gerek dahi kalmayacak çünkü hep mutlu olacaksın.

Hayranı olduğun ünlüye benzemek, onun gibi giyinmek ve görünmekten çok daha fazlasısın sen.
Unutma her şeye senin seçimin karar veriyor.  Gerekirse Ay'a koşmayı hayal et ve bırak çevren sana gülsün, pes etme.  Ayakkabının içindeki minicik taş parçasının seni engellemesine izin verme ve gerekiyorsa kayaları ve dağları aş.

Şimdi kendine bir söz ver ve kendinde mutlu olmadığın tüm özelliklerine veda et.  Şimdi kendine inan, başarabileceklerine inan, heyecanlan, ayağa kalk, yürü ve koşmaya başla.  Durmadan ilerle ve seni durdurmaya çalışanlara kulak verme.  Kendin amacın doğrultusunda yaşa, kendi nedenini bul ve ona ulaşana dek durma.  Kendi başarabileceklerine inanamayacaksın.

Sevgiyle,

Berrak...

Hayata kuşbakışı bak

Hala burada mısın okuyucu? Bayağı zaman geçmiş buralara uğramayalı.  Çok şeyler geldi geçti bu sürede, iki iş değiştirdim mesela. Önce sektörlerim değişti, sonra çalıştığım kişiler, patronlar, ortam, vs vs derken ihmal ettim burayı, ama bir baktım ki bu sürede ben de değişmişim.

En son yazımdan bir kac ay sonra ofisteki odamda, aniden durdum. Bir an koltuktan yükseldim ve kuşbakışı masada duran halime baktım, sonra "iyi mi böyle?" diye sordum kendime. Yüreğim, istediğim cevabi veremediği anda istifa ettim.  Hep yazarım, söylerim geçmişin anılarından kendi yarattığımız "hatıra" hücresinde, "yad etmek" adı altında zaman geçiriyoruz ve bu esnada olumsuzlukların peşinde koşup, tamir etmeye çalışırken de olumlu olanı kaçırıyoruz. Bu nedenle olumluyu seçmeye karar verdim. Sonrasında hiç planda yokken başka teklifle başka yere geçtim. Eğer o gün kendime kuşbakışı bakmamış olsaydım, bugün olduğum yerde değil, hala o masada zamanımı hala değer bilmeyenlere harcıyor olurdum. Bunu anladığımda hayatıma kuşbakışı bakmam gerektiğini anladım.  Meğer kendi hayat masam ne kadar da doluymuş. Ne gereksiz şeyler koymuşum yıllardır.  Onları atmaya kıyamadığım için kendi alanımı daraltmışım meğer.  Başkalarına ait yarım kalan işleri hep ben devralmışım, bana ait değilken ben yüklenmişim.  Fakat kendime ait en minik rica da herkesin öğle arasına denk gelmişim.  Profesyonelliği unutup sözlüğümden "hayır" kelimesini çıkartmışım karşımdakileri kırmamak adına. Kendi özüme dönmeyi unutup başka başka işlere beynimi yormuşum.  Bana hediye edilen ve dahası ne zaman elimden alinacağı belli olamayan kendi masamda boyumdan büyük nice fedakarlıklara kalkışmışım sadece "burnu havada" görünmemek adına. Samimiyet ile özveri arasındaki o ince çizgiyi niceleri geçmişim. Nice sabahlara uyanmışım hep başkaları için ve nice imkanlara ve yeniliklere kapamışım kendimi.
"Ben" kalabilmek adına nice arkadaşlıklardan da istifa ettim bu sürede sevgili okuyucu. Sessizce ayırdım tüm o gereksiz dosyaları ve yine sessizce rafa kaldırdım.

Sen de "benim burada ne işim var?" diyorsan derin bir nefes al, kabuğunu kır ve atılım yap. Asla negatif düşünme ve unutma "Tırtılın bitti dediği an, yaradan "kelebek" dermiş."

Şimdi kalk, kendine sıcacık mis kokulu bir kahve yap ve hayatının kalanına bugün başla. Keyif al, fazlalıkları at, geçmişteki kalp ve hayal kırıklarını, rafa kaldır. Unutma, bu hayat seninle başladı ve sen kendi hikayende başroldesin.

Sevgiyle,

Berrak...

9 Kasım 2017 Perşembe

Sen de Gül

Neden mi hep gülerim?  Olmadığım biri gibi olma çabam olmadı hiç.  Kendimle en çok gurur duyduğum yanımdır.  Uçlarda yaşadım tüm duygularımı, aniden çok sinirlendim, aniden fırtınalar koptu içimde ama belli etmek istemedim, yeri geldi çocuk gibi ağladım, çoğu kez insanların ne düşündüğü aklımın ucuna dahi gelmeden kahkaha attım, sevdim, nefret ettim, kızdım, korudum, merhamet ettim, büyüklük bende kalsın dedim, hislerimi anlattım, bazen anladım, bazen anlamadım, bazen de anlayamadım ama kendim olmaktan asla ödün vermedim.  Kolay olmadı elbette, çoğu kez içimdeki çocuğu korumak için çok kalın ve yüksek duvarlar ördüm.  Ve yine bu duvarlar yüzünden çok fırsatı öteledim.  Kendimi koruma mekanizması kurdum.  Çoğu zaman ikiye böldüm içimi.  Soğuk olan tarafı öne çıkardım ki, sıcak tarafıma zarar verip örseleyemesinler diye.  Bundandır insanların bana "ama sende aniden tersleşiyorsun" demesi.  

Empati yaptım, çok empati yaptım.  Büyük konuşmamaya özen gösterdim hep.  Çok gördüm, çok farkında oldum ama sustum.  Sustum çünkü bekledim, benim yapamadığımı "ilahi adaletin" yaptığını görmeyi bekledim.  Gördüm de çoğu kez.  Bazen işittim.  Yine de içimdeki çocuk ağladı onlar için.  Yine de üzüldü.  İşte o anlarda anladım onu yaşatabildiğimi, güldüm.  

31 senede kendimi özlemedim.  Hep onunla oldum.  Kimse bilmese de kendimle güzel vakit geçirdim ben.  Esprilerimi en güçlü silahım olarak kullandım.  Dost görünen düşmanların "espri" altında canımı acıtıp, kusurlarımı yüzüme vurmalarına izin vermedim hiç.  Kendimle en çok ben alay ettim, onlara fırsat bırakmadığımı anladığımda onlarla beraber güldüm.  

Gözyaşımı ailemden başkası için akıtmamaya özen gösterdim.  Çok ince düşündüm.  Bazen can sıkacak kadar ince düşündüm ve karşımdakilerin bunu anlamasını bekledim.  Anlamadılar.  Sonra anlamamalarına güldüm.  

Çok kazandım, kendimle gurur duydum ve bir o kadar da kaybettim ama sonra kayıplarımın benim sivri yanlarımı ortaya çıkarmasını izleyip, artık daha az canımın yanacağını anladığımda güldüm.

Çok hayal kurdum, çok düşündüm, elimden geleni kimselere belli etmeden yaptım, bazen çabalamaktan saç diplerimin ağrıdığını hissettim, belli etmedim.  Olmadığında kabul etmedim, denemeye devam dedim, çabalamak için sebebim var dedim güldüm, olduğunda da mutluluktan güldüm.

İnsanların beni kritize etmelerini izledim.  Susturmadığım anlar oldu, hatta izin verdiklerim.  Konuşmalarını istedim ki bir kelimeleriyle onları tanıyayım, bazen onlar beni eleştirirken güldüm, bazen de başkalarında ayıp veya kusur olarak gördüklerini kendileri yaparken izledim ve güldüm.

Çok hatırladım, az unuttum.  En büyük lanetim ve en güçlü silahım oldu.  Sonra bundan faydalanabileceğimi anladım, yine güldüm.

Hayvanları sevdim diye eleştirdiler, saçmaladılar, kızdılar ama yaralı hayvanı tedavi ederken, aslında kendi ruhumu onardığımı, aç bir hayvanı beslerken aslında kendi ruhumu beslediğimi anlamadılar.  Karşılık beklemeden, saf sevgiyi henüz keşfedememiş olmalarına güldüm, asla bağ kuramamalarına ve bir gün yalnızlık denizlerinde yüzerken beni anlayacaklarına güldüm sonra.

Her şey olmaya çalışmaktan yorulduğumda ve aslında herkesin hiçbir şey olmadığını anladığımda, kendime döndüm, kahve yaptım, resim çizdim, yazı yazdım, rahatladım ve yine güldüm...  

5 Eylül 2017 Salı

Sen kimsin?

Beyaz mi, siyah mi?
Zengin mi, fakir mi?
Varlikli mi, yoksul mu?
Ateist mi, musluman mi, hristiyan mi, yahudi mi, musevi mi, hindu mu, budist mi?
Liberal mi, muhafazakar mi, cumhuriyetci mi?
Utanmaz mi, icine kapanik mi?
Sessiz mi, hakkini savunan mi?
Hayalperest mi, gercekci mi?
Onemseyen mi, onemsenen mi?
Veren mi, alan mi?
Heteroseksuel mi, gay mi, lezbiyen mi, biseksuel mi?
Olumlu bakan mi, olumsuzu goren mi?
Arabeskci mi, rockci mi, popcu mu?
Cesur mu, korkak mi,
Gormezden gelen mi, farkinda olan mi,
Reddeden mi, kabul eden mi?
Ve hepsinden onemlisi
Mutlu mu yoksa mutsuz musun?
Yoksa sadece kaliplasmaya karsi cikarak insan olmaya calisan mi?
Olmaya calistigin "sen" olurken bunlardan hangisisin?
Ne kadar kendinsin? Ne kadar elalem?
Icindeki sen'i en son ne zaman dinledin? Onunla en son ne zaman yalniz kaldin?
En son ne zaman ilk kez bisey yaptin?
En son ne zaman "sadece kendini" dusundun, saniye dahi olsa baskalarinin ne diyecegini dusunmeden?
En son ne zaman kalabalik icinde utanmadan sarki soyledin?
En son ne zaman bilmedigin bir dansi etmeye calistin?
En son ne zaman "tum gun" kaygisizdin?
En son ne zaman sadece ve en saf halinle sen oldun, kiyafetin, sacin ve makyajin icin endiselenmeden?
Secim yapman gereken onlarca kalip arasinda ne kadar sen olabildin?
Simdi tekrar soruyorum, sen sen misin?
Sen kimsin?

11 Temmuz 2017 Salı

Ölüm tarihini bilsen ne yapardın?

Ne zaman öleceğini bilseydin ne olurdu?  Eline bir kağıt veriliyor, bu kağıtta tam olarak kaç yıl veya kaç ay ve belki kaç saat sonra öleceğin yazılı.  Ne yaparsın?
İlk duyduğunda, ağlama, duygusallık, sonrasında öfke ve kalbullenmeme vs.  Peki ya daha sonra ne yaparsın?

Yine de saatlerini TV karşısında boş boş geçirir misin?  Yine sanki daha önemli bir şey yokmuşcasına ofisinde uzun saatler harcayıp sevdiklerine az zaman ayırmaya devam mı edersin?  Sanki seni tanıyorlarmış gibi sempatizanı olduğun o partinin siyasal görüşünü savunur musun karşındakinin alanına müdahale etmek pahasına?  Saçının renginin bir ton koyu olmuş olması canını sıkar mı?  Yada sevdiğin o elbisenin tükenmiş olması?  Hak yiyorsan, devam edebilir misin buna?  Yada senin olanın elinden kayıp gitmesine daha fazla göz yumar mısın?  Suskun kalmaya devam eder misin? Susup sadece içinden çığlık atmaya?  Ve en önemlisi korkar mısın hala?  Kırılmaktan, kaybetmekten korkar mısın?  Risk almak daha kolay mı olur yoksa zor mu?  İstediğinin peşinden kimin ne diyeceğini umursamadan koşar mısın?  Kulaklarını tıkar mısın etrafının o gereksiz düşüncelerine?  Seni kritize edebilirler mi artık?  Var olan sistemin içinde robotlaşmaya mı devam edersin yoksa kalan zamanını özgürce yaşamayı mı seçersin?  Kısaca ne zaman öleceğini bilsen, kendini sevmeyi mi daha çok seversin yoksa kendini başkalarına sevdirme / kabul ettirme / onaylanma hissini mi?

Sadece zamanını bilmediğin bir gerçeklik var elinde.  İlk satırda bahsettiğim o kağıt, doğduğun an eline verildi zaten, peki sen, sonsuz inkarın eşiğinde kendini mutlu etmek için ne yapıyorsun?  Filmlerde dizilerde vs sömürülen ve belki iki saat boyu ilgiyle izlediğin o durum gerçek işte.  Geç olmadan aksiyon al.  Kendin için ne yapman gerekiyorsa yap. Silmek istediklerini sil, hayatına dahil etmek istediklerine sarıl sıkı sıkı.  Seni üzenlerden var gücünle kaç.  İnsan olduğunu unutma.  Bir mutluluk listesi yap kendine, saçma bulduğun maddeleri bile ekle.  Yapmaya başla.  Deneme, başla.  Korkmadan, yılmadan, mutsuz olmadan başla.  Bugün kendin için bir adım at ve kimsenin seni durdurmasına izin verme.  Kırgınlıklarının, kalp kırıklıklarının, geçmişteki hatalarının, cesaretsizliğinin, bastırılmışlığının, "saygı" çerçevesi altında kendine yaptırdığın haksızlıkların yoluna çıkmasına izin verme.  Tüm bu duygularla vedalaş ve yepyeni limanlara yelken aç.  Yarın yokmuşcasına.


12 Haziran 2017 Pazartesi

Temizlik Zamanı

Pazar Günümü gardrobumu düzenlemekle geçirdim.  31 yaşımdaydım ve ilk kez böylesi titiz davranmaya karar verdim.

En üsttekilerden başladım.  En üst sıralarda olup, yine de memnun olmadıklarımdan.  Önce onları attım bir bir.
Sonra zamanında cok sevdiklerimi.  Severek aldıklarımı, özene bözene sakladıklarımı ama şu an gözümde değerini yitirip, bir daha asla giymeyeceğimi bildiklerimi.
Bir de bana olmayanlar vardı aralarında.  Geçmiş senelerde tam üzerime göre olup, şimdi beni sıkanlar.  Dar gelenler.
6 ay kuralı koydum bu kez.  6 aydır elimi sürmediklerimi attım.  Eğer son 6 aydır ihtiyacım olmadıysa, onlar aklıma gelmediyse, üst taraflarda olmadıklarını farketmediysem, o kadar da değerli olmadıklarını farkettim.  Onları da attım.
Başkalarında daha güzel duracaklarını düşündüklerimi,
Yıpranmış olanları,
Yıpranmışlıklarını görmezden geldiklerimi, sürekli tamir etmeye çalışıp zaman kaybettiklerimi de attım.
Sonuç olarak elimde artık eskisi kadar çok kıyafetim kalmadı.  Ama gardrobum daha ferahtı artık. Daha geniş.  Tüm sevdiğim parçaları görebilecek durumdaydım.  Her an onlara erişebilecek durumda.  Artık diğer gözden çıkardıklarım yüzünden hiç birini ıskalamayacaktım.  Belki zamanla yeni parçalara ihtiyacım olacak evet, ama daha özenle alacağım artık ihtiyacım olanları.  En azından, attığım parçalardan yola çıkarak daha seçici olacağım.
Ve attıklarım, onlara ihtiyacı olanlarda olacaklar...  Bu iki taraf için de daha iyi olacak biliyorum.

Sonra kendime güzel bir kahve yaptım, gardrobun karşısına geçtim ve yudumlarken yüzümde beliren tebessümle tekrar inceledim içini.  Bir süre elim eskilere gidecek ve arayacak olsa da, belki "ah o parçayı atmasaydım, şununla tekrar giyebilirdim" desem de, yenilerle yoluma devam edecek olmayı bilmenin heyecanı doldu içime.

Sizde kaç yaşında olursanız olun, eski parçalarınızı gözden çıkarmaktan çekinmeyin.  Tedirgin olmayın.  Zamanınızı, enerjinizi, memnun olmadığınız giysileri üzerinize uydurmaya çalışmakla harcamayın.  Az olsun, sizi mutlu etsin, ferah gelsin yeter...

Atın hepsini ve güzel bir kahve için...

Sevgiyle,..

Berrak


1 Şubat 2016 Pazartesi

Normal Olan Ne?

"30 yaşındasın artık, şu çocuk gibi hareketlerin nereye kadar sürecek, büyümeyecek misin sen?" arkadaşım bana bu cümleyi kurduğunda profesyonel boksörden  en sıkısından yumruk yemiş gibi hissettim.  Cidden durup düşündüğümde ve dahası etrafımdaki "olgun" insanlara baktığımda, benden bir tık farklı olduklarını gördüm.  Sonra düşündüm acaba normal olan kim?  Normal ve olması gereken hareketleri kimler ve neler belirliyordu ki?



Sıkça başıma gelir, arkadaşlarla dışarı çıktığımızda yolda kedi köpek vs gördüğümde durup, kucağıma alır, sever oynarım.  Üstümdeki kıyafetin kirlenip kirlemeyeceği aklıma gelen en son şeydir.  Müzik çalan bir grup, eğer sevdiğim şarkıyı çalıyorsa karşılarında gülerek durur ve dinlerim.  Sabah yürüyüş yaparken mola verdiğim yerde boş salıncak varsa, denize karşı sallanırım ve kimin bana bakıyor olduğu zerre umurumda olmaz.  Kendim için aldığım her şeyi hediye paketi yaptırırım. Tatile gittiğimde, ortam hoşuma gittiyse bir kaç gün uzatmam çevrem tarafından bile kabullenilmiştir misal.  Çok fazla plan yapmam, çevremdekiler de böyledir ama benim.  Pikniğe gitmeye sabaha karşı 5:30'da karar verip, 8:30'da iskelede buluşmamız gayet olağandır.  Yada öğle vakti "hadi tatile gidelim" dedikten sonra akşam otobüste buluruz kendimizi.  Kaldığım otelin lüks olması beni hiç ilgilendirmez, havuzuyla hiç işim olmaz, ama çalışan bayanın yatağıma bıraktığı, "hep böyle güzel gülün" mesajı beni havalara uçurur mesela.  Yeğenimle lunaparka gidip oyuncakları keşfetmek, kuşları kovalamak, bisiklete binmek, dans etmek benim olgunlaşmadığım anlamına gelmemeli.

Her türlü sıkıntıyı kafama takmak, dedikodu yapmak, insanları olduğu gibi kabullenmek yerine eleştiri yağmuruna tutmak, herkesi kendime göre şekillendirmeye çalışmak, doğadan uzaklaşmak, kaç yıldızlı otelde nerede fotoğraf çekebileceğimin hesabını yapmak, sevgimi diğer canlılarla paylaşmak yerine "hadi birleşip hep beni, sadece beni sevin" demek büyümekten sayılıyorsa eğer, kayıtlara geçmesi adına söylemek istiyorum ki kimse benden büyümemi beklemesin.  Çünkü denemem bile.  Büyümek demek cesaretli olmak demek değil mi, şimdi durup düşünün bakalım "kim ne der" dememek mi büyümek, yoksa herkesleşmek mi?

Ha son bir not : Evet, dostum diyebileceğim kişiler de biraz kalıbın dışında, biri ıssız bir adada, diğerinin evinde 180 taneden fazla aslan kaplan vs var ama seviyoruz birbirimizi, belki de bu nedenlerden ötürü iyiyiz biz.  Mümkünse tüm eleştirileri kendimize saklayalım ;)

Siz de bir günlüğüne içinizdeki ufaklığı serbest bırakın.  Ne mükemmel olduğunu hatırlayacaksınız...

Sevgiyle,